جنگ آمریکا با ایران بدون هیچ توافق رسمی پایان مییابد/ کنترل تنگه هرمز توسط ایران نباید جهان را نگران کند
رئیس شبکه راهحلهای توسعه پایدار سازمان ملل میگوید: من تمایل دارم باور کنم که بدون هیچ توافق رسمی، آتشبسی ناآرام بین ایران و آمریکا برقرار خواهد شد.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، توافق احتمالی ایران و آمریکا متنی یک صفحهای با ۱۴ بند است که در صورت حصول، مذاکرات ۳۰ روزه با قابلیت تمدید برای رسیدن به توافقی جامع شروع میشود.
به گزارش وال استریت ژورنال، آمریکا و ایران با میانجیگران پاکستانی همکاری میکنند تا نسخههای مختلف اسنادی که در روزهای اخیر ردوبدل شده، در قالب یادداشت تفاهمی یک صفحهای شامل حدود ۱۴ بند تدوین شود.
دونالد ترامپ رئیسجمهور آمریکا بامداد روز شنبه ۱۹ اردیبهشت اعلام کرد که دولت وی احتمالاً اواخر امشب پاسخ ایران را درباره پیشنهاد واشنگتن برای پایان دادن به درگیریها دریافت خواهد کرد.
ترامپ که در مسیر سوار شدن به بالگرد مارین وان در محوطه کاخ سفید با خبرنگاران گفتوگو میکرد، در پاسخ به پرسش خبرنگار سیانان درباره دریافت پاسخ از ایران گفت: «احتمالاً امشب نامهای دریافت خواهیم کرد.»
رئیسجمهور آمریکا در پاسخ به این سؤال که آیا تهران عمداً روند مذاکرات را کند پیش میبرد، از اظهارنظر صریح خودداری کرد و گفت: «نمیدانم. بهزودی خواهیم فهمید.»
این اظهارات ساعاتی پس از آن مطرح شد که مارکو روبیو وزیر امور خارجه آمریکا گفته بود واشنگتن روز جمعه منتظر دریافت پاسخ ایران درباره طرحی برای پایان دادن به جنگ است.
در خصوص این موضوع، خبرنگار تابناک گفتگویی با پروفسور «جفری ساکس» استاد دانشگاه کلمبیا آمریکا و از مدیران ارشد سازمان ملل انجام داده که در ادامه آمده است.
«جفری ساکس» اقتصاددان برجسته آمریکایی، تحلیلگر سیاستهای عمومی و یکی از تأثیرگذارترین اقتصاددانان جهان محسوب میشود. نشریه تایمز دو بار او را در فهرست ۱۰۰ رهبر تأثیرگذار جهان قرار داده و اکونومیست نیز او را جزو سه اقتصاددان برجسته زنده جهان معرفی کرده است.
ساکس فعالیت علمی خود را از دانشگاه هاروارد آغاز کرد. او در سال ۱۹۸۰ به عنوان استادیار مشغول به کار شد و در سال ۱۹۸۲ به دانشیاری ارتقا یافت. ساکس همچنین ریاست مؤسسه توسعه بینالملل هاروارد (۱۹۹۵-۱۹۹۹) و مرکز توسعه بینالملل مدرسه کندی هاروارد (۱۹۹۹-۲۰۰۲) را بر عهده داشت. او هماکنون استاد دانشگاه کلمبیا است.
«ساکس» از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۸ مشاور ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد بوده و به سه دبیرکل متوالی (کوفی عنان، بان کیمون و آنتونیو گوترش) مشاوره داده است. در حال حاضر به عنوان مدافع اهداف توسعه پایدار (SDG Advocate) زیر نظر آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل، فعالیت میکند. او رئیس شبکه راهحلهای توسعه پایدار سازمان ملل (UN Sustainable Development Solutions Network) است.
*برخی منابع خبری نسبت به دستیابی به توافقی یکصفحهای که راه را برای مذاکرات دربارهٔ یک توافق جامع هموار کند، خوشبینانه ابراز نظر کردهاند. ارزیابی شما چیست؟
دولت ترامپ مطمئناً دوست دارد ایران را از نظر نظامی شکست دهد، اما به دلیل قدرت تلافیجویانهٔ قابلتوجه ایران نمیتواند این کار را بکند. اگر آمریکا تنش را افزایش دهد، ایران میتواند هزینههای ویرانگری بر منطقهٔ خلیج فارس، اسرائیل و اقتصاد جهان (از جمله اقتصاد آمریکا) تحمیل کند.
به همین دلیل است که آمریکا احتمالاً بدون توافق رسمی یا با توافق، جنگ را متوقف میکند. ممکن است پایان درگیری بدون توافق رسمی باشد و ترامپ صرفاً اعلام «پیروزی» کند و کنار برود.
*با وجود درگیریهای اخیر میان ایران و آمریکا در تنگهٔ هرمز، خوشبینی نسبت به توافق اولیه رو به افزایش است. آیا این درگیریها میتوانند دیپلماسی را به خطر بیندازند؟
متأسفانه هنوز خیلی چیزها میتواند اشتباه پیش برود. اسرائیل آشکارا خواهان ازسرگیری درگیریهاست و اسرائیل وزن لابیگری بالایی در واشنگتن دارد. ترامپ نیز نمیخواهد به نظر برسد که در جنگ «باخته» است.
با این حال، آمریکا گزینههای نظامی قابل قبولی در اختیار ندارد. این ترکیب از عوامل منجر به ابهام و ناسازگاری در سیاستهای آمریکا، عدم تمایل واشنگتن به امضای توافق رسمی، عدم پایبندی آمریکا به هر نتیجهٔ مذاکرهشده، و ادامهٔ احتمال وقوع عملیاتهای پرچم دروغین، محاسبات اشتباه و تصمیمات غیرمنطقی میشود.
*با توجه به تحولات اخیر، ایران به دنبال حفظ کنترل بر تنگهٔ هرمز به عنوان یک دارایی راهبردی است. ارزیابی شما از این موضوع چیست؟
به نظر من کنترل تنگه توسط ایران نباید جهان را نگران کند. ایران ترجیح میدهد تنگهٔ هرمز باز و فعال باشد، تا زمانی که امنیت ایران تهدید نشود.
ایران ممکن است عوارض دریافت کند، اما با توجه به خسارات سنگینی که ایران در اثر تجاوز آمریکا و اسرائیل متحمل شده، دریافت عوارض گزینهٔ معقولی است.
به طور کلی، ایران خواهان روابط خوب با سایر کشورهای حوزهٔ خلیج فارس است، به شرطی که آن کشورها میزبانی پایگاههای نظامی آمریکا و حملات علیه ایران را متوقف کنند.
*با توجه به تحولات جاری، کدام سناریو را محتملتر میدانید: ادامهٔ وضع موجود، گسترش بیشتر جنگ، یا توافق؟
من تمایل دارم باور کنم که بدون هیچ توافق رسمی، آتشبسی ناآرام برقرار خواهد شد. البته این فقط حدس و گمان از طرف من است، زیرا عدم قطعیتها بسیار بالاست.
*گفته میشود در مورد برنامهٔ هستهای ایران، احتمال تعلیق غنیسازی وجود دارد و پس از مدتی که هنوز مشخص نشده، به ایران اجازه داده میشود تا زیر ۳.۶۷ درصد غنیسازی کند. در مورد ذخایر غنیشده نیز احتمال دارد در کشورهایی مانند چین یا روسیه نگهداری شوند. اگر این نکات درست باشند، چقدر میتوانند به حل این مسائل کمک کنند؟
من باور ندارم که در این مرحله مسائل هستهای به صورت دوجانبه حل و فصل شوند، و شاید یک راهحل واقعی نیازمند چند ماه یا حتی یک سال یا بیشتر پس از پایان درگیریها باشد.
متأسفانه آمریکا در حال حاضر طرف قابل اعتمادی نیست. آنها در سال ۲۰۱۸ از برجام خارج شدند، دههها جنگ اقتصادی حداکثری به راه انداختند، و دو بار در جریان مذاکرات، در سال ۲۰۲۵ و دوباره در سال ۲۰۲۶، آشکارا به ایران حمله کردند.
من معتقدم ایران به درستی اعلام میکند که پیش از پرداختن به مسائل هستهای، ابتدا باید به جنگ پایان داد. بعدها، زمانی که امنیت ملی ایران بهتر تأمین شد، میتوان دوباره مسائل هستهای را بررسی کرد، اما در چارچوبی چندجانبه که روسیه، چین و آمریکا همگی مشارکت کنند، و در نهایت شورای امنیت سازمان ملل توافق را اجرایی کند – این بار اجازه ندهد آمریکا از توافق سرپیچی کند.
اخذ عوارض برای ایران حیاتی است با توج به خسارات وارد شده توسط دو متجاوز ما برای اخذ عوارض تا انتها ایستاده ایم شعار ما این است یا مرگ یا کنترل و عوارض تنگه هرمز