در مورد ایران مقتدر در ویکی تابناک بیشتر بخوانید

ایران، سرزمینی است که از ژرفای تاریخ برمی‌خیزد؛ جایی که اسطوره و واقعیت، در هیبتِ ملتی استوار به هم گره خورده‌اند. این خاکِ کهن، با پشتوانه‌ی هفت‌هزار سال تمدنِ دیرپا و اراده‌ی مردمانِ سربلندش، نه تنها روایتی از گذشته، که نمادی از «ماندگاری» است؛ دژی از صلابت که در برابرِ هر نگاهِ تهدیدآمیز، بی‌تزلزل قامت می‌افرازد. امروز، در پیوندِ طبیعتِ جان‌دار و بناهایِ ماندگارِ نیاکان، می‌توان شکوهِ این ملت را به تماشا نشست؛ ایرانی که هویتِ خویش را در برابرِ هیچ بیگانه‌ای نباخت و پیامِ روشنِ خود را با اقتدار به جهان مخابره می‌کند. ایران، کشوری است که احترام می‌آفریند و در سپهرِ عزت، بی‌نیاز از فریاد، اقتدارِ خویش را اثبات می‌کند؛ سرزمینی که هرگز در برابرِ هیچ دشمنی، سرِ تسلیم فرود نمی‌آورد.

امشب شهرهای ایران پس از اغتشاشات و تحرکات تروریست‌های مسلح در روزهای پنجشنبه و جمعه مانند روز شنبه با مدیریت نیروهای حافظ امنیت و بسیج در آرامش سپری شد.

جنگ ویتنام نقطه‌ای تاریخی بود که نشان داد حتی بزرگ‌ترین قدرت نظامی جهان نیز می‌تواند در برابر اراده یک ملت شکست بخورد. آمریکا با هزاران سرباز و تجهیزات پیشرفته وارد جنگ شد، اما در نهایت با تحقیر سایگون را ترک کرد؛ شکستی که باید رهبران واشنگتن را به بازنگری در سیاست‌هایشان وامی‌داشت. با این حال، نیم‌قرن بعد همان اشتباهات در عراق، افغانستان و امروز در غزه و اوکراین تکرار می‌شود. رهبران آمریکا نه‌تنها از شکست گذشته درس نگرفتند، بلکه این بار بیش از پیش در دام و تله متحدی چون اسرائیل گرفتار شده‌اند؛ جایی که حمایت بی‌قید و شرط از جنگ و کشتار غیرنظامیان، آمریکا را در جایگاه شریکی در جنایت و بی‌اعتبارتر از همیشه قرار داده است. در دل چنین تاریخ خونباری، نام کاترین لروی می‌درخشد؛ عکاس جوان و جسور فرانسوی که در ۲۱ سالگی با یک بلیت یک‌طرفه به ویتنام رفت تا حقیقت را ثبت کند. او نخستین زن غیرنظامی بود که همراه چتربازان آمریکایی در عملیات پرش هوابرد شرکت کرد، بارها زخمی شد و حتی طعم اسارت را چشید، اما دوربینش هرگز خاموش نشد. لروی از پشت لنز خود نه قدرت و تبلیغات ارتش‌ها، بلکه چهره واقعی جنگ را روایت کرد: کودکان بی‌پناه، سربازان خسته، ویرانی خانه‌ها و انسان‌هایی که قربانی سیاست‌های قدرت‌طلبانه شدند. امروز عکس‌های او همچنان به ما هشدار می‌دهند که تاریخ در حال تکرار است. همان‌گونه که ویتنام به نماد شکست آمریکا بدل شد، غزه و دیگر میدان‌های جنگ نیز می‌توانند یادآور این حقیقت باشند که اتکا به زور و گرفتار شدن در تله سیاست‌های اسرائیل، سرانجامی جز انزوا و شکست برای واشنگتن نخواهد داشت.