بیست و هشتمین افطار با «تابناک»
دعا پای سفره افطار در واپسین غروبهای رمضان
حضرت محمد (ص) فرمود: «هر بنده روزهدارى که دشنام داده شود در مقابل آن گوید، درود خدا بر تو. من روزه هستم مگر اینکه خداوند تبارک و تعالى گوید بنده روزهدار من به من پناه آورده، او را از آتش جهنم پناه داده و وارد بهشت کنید.» امام صادق (ع) فرمود: «خداوند روزه را واجب کرد تا ثروتمند و فقیر یکسان باشند.»
بیست و هشتمین غروب رمضان فرا رسید تا در لحظات عرفانی واپسین روزهای ماه خدا با قلبهایی که پس از روزهای طولانی روزهداری زیر آفتاب مردافکن گذشته و جهاداکبری با نفس برای ماندن بر سر پیمان صورت پذیرفته، در کنار سفره الهی لبخند بر لب داشته باشیم.
حضرت محمد (ص) فرمود: «هر بنده روزهدارى که دشنام داده شود در مقابل آن گوید درود خدا بر تو. من روزه هستم مگر اینکه خداوند تبارک و تعالى گوید بنده روزهدار من به من پناه آورده، او را از آتش جهنم پناه داده و وارد بهشت کنید.» امام صادق (ع) فرمود: «خداوند روزه را واجب کرد تا ثروتمند و فقیر یکسان باشند.»
در بیست و هشتمین افطار با این مجموعه همراهتان هستیم.
اذان مغرب را با نوای سلیم مؤذن زاده میشنوید. این اذان یکی از ماندگارترین نواهای اذان در دهه های اخیر است که نسل های متعددی با آن خاطره دارند.
«رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً ۚ إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ إِنَّهُ كَانَ فَرِيقٌ مِنْ عِبَادِي يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ إِذْ أَوَى الْفِتْيَةُ إِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوا رَبَّنَا آتِنَا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً وَهَيِّئْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا رَشَدًا وَلَمَّا بَرَزُوا لِجَالُوتَ وَجُنُودِهِ قَالُوا رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ» «بار اِلها، دلهای ما را به باطل میل مده پس از آنکه به حق هدایت فرمودی، و به ما از لطف خویش اجر کامل عطا فرما که همانا تویی بخشندهٔ بیمنّت، زیرا شمایید که چون طایفهای از بندگان صالح من روی به من آورده و عرض میکردند باراِلها ما به تو ایمان آوردیم، تو از گناهان ما درگذر و در حق ما لطف و مهربانی فرما که تو بهترین مهربانان هستی. آنگاه که آن جوانان کهف (از بیم دشمن) در غار کوه پنهان شدند، از درگاه خدا خواستند: باراِلها تو در حق ما به لطف خاص خود رحمتی عطا فرما و بر ما وسیلهٔ رشد و هدایتی کامل مهیا ساز. چون آنها در میدان مبارزه جالوت و لشکریان او آمدند، از خدا خواستند که بار پروردگارا به ما صبر و استواری بخش و ما را ثابت قدم دار و ما را بر شکست کافران یاری فرما.»
تواشیح اسماء الحسنی را که 99 اسم مبارک خداوند متعال است، با تصاویری متفاوت از مخلوقات پروردگار متعال می بینید و میشنوید: «نسئلک یا من هو الله الذی لا اله الا هو الرحمن الرحیم الملک القدّوس السلام المؤمن المهیمن العزیز الجبّار. المتکبّر الخالق الباریء المصوّر الغفّار القهّار الوهّاب الرزّاق الفتّاح العلیم. القابض الباسط الخافض الرافع المعزّ المذلّ السمیع البصیر الحکم العدل. اللطیف الخبیر الحلیم العظیم الغفور الشکور العلیّ الکبیر الحفیظ المقیت. الحسیب الجلیل الکریم الرقیب المجیب الواسع الحکیم الودود المجید الباعث الشهید. الحق الوکیل القویّ المتین الولیّ الحمید المحصی المبدىء المعید المحیی الممیت الحیّ القیوم. الواجد الماجد الواحد الصمد القادر المقتدر المقدّم المؤخّر الاول الآخر. الظاهر الباطن الوالی المتعالی البر التوّاب المنتقم العفو الرئوف مالک الملک ذو الجلال و الاکرام. المقسط الجامع الغنیّ المغنی المانع الضار النافع النور الهادی البدیع الباقی. الوارث الرشید الصبور الذی لیس کمثله شیء و هو السمیع البصیر. اللهم صلٌ افضل صلاه علی اصعد مخلوقاتک سیدنا محمد و علی آله و صحبه و سلم عدد معلوماتک و مداد کلماتک کلما ذکرک الذاکرون و غفل ان ذکرک الغافلون.»
«یا عَلِىُّ یا عَظیمُ، یا غَفُورُ یا رَحیمُ، اَنْتَ الرَّبُّ الْعَظیمُ، الَّذى لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَىءٌ وَهُوَ السَّمیعُ الْبَصیرُ، وَهذا شَهْرٌ عَظَّمْتَهُ وَکَرَّمْتَهُ، وَشَرَّفْتَهُ وَفَضَّلْتَهُ عَلَى الشُّهُورِ، وَهُوَ الشَّهْرُ الَّذى فَرَضْتَ صِیامَهُ عَلَىَّ، وَهُوَ شَهْرُ رَمَضانَ الَّذى اَنْزَلْتَ فیهِ الْقُرْآنَ، هُدىً لِلنَّاسِ وَبَیِّناتٍ مِنَ الْهُدى وَالْفُرْقانِ وَجَعَلْتَ فیهِ لَیْلَةَ الْقَدْرِ، وَجَعَلْتَها خَیْراً مِنْ اَلْفِ شَهْرٍ، فَیا ذَالْمَنِّ وَلا یُمَنُّ عَلَیْکَ، مُنَّ عَلَىَّ بِفَکاکِ رَقَبَتى مِنَ النَّارِ، فیمَنْ تَمُنُ عَلَیْهِ، وَاَدْخِلْنِى الْجَنَّةَ، بِرَحْمَتِکَ یا اَرْحَمَ الرَّاحِمینَ.» «اى والا اى بزرگ اى آمرزنده اى مهربان تویى پروردگار بزرگى که نیست مانند او چیزى، و او شنوا و بینا است و این ماهى است که آن را بزرگ و گرامى داشته و او را شرافت و برترى داده اى، بر ماه هاى دیگر و این ماهى است که روزه آن را بر من واجب کرده و این ماه، رمضان است همان ماهى که قرآن را در آن فرو فرستادى آن قرآنى که راهنماى مردم و نشانه هاى روشنى از هدایت، و جدا ساختن (میان حق و باطل) است و قراردادى در این ماه شب قدر را و آن را بهتر از هزار ماه کردى پس اى منت دارى که کسى بر تو منت ندارد منت نه بر من به آزاد ساختنم از آتش در میان آنان که، بر آنها منت نهى و داخل بهشتم گردان به رحمتت اى مهربان ترین مهربانان.»
«اللهمّ وفّر حظّی فیهِ من النّوافِلِ واكْرِمْنی فیهِ بإحْضارِ المَسائِلِ وقَرّبِ فیهِ وسیلتی الیكَ من بینِ الوسائل یا من لا یَشْغَلُهُ الحاحُ المُلِحّین / خدایا زیاد كن بهره مرا در آن از اقدام به مستحبات و گرامى دار در آن به حاضر كردن و یا داشتن مسائل و نزدیك گردان در آن وسیله ام به سویت از میـان وسیلهها اى آنكه سرگرمش نكند اصرار و سماجت اصراركنندگان.»
جزء بیست و هشتم قرآن مجید را به همراه متن در تابناک میشنوید و میخوانید.
گزارش خطا
غیر قابل انتشار:
در انتظار بررسی: ۲
انتشار یافته: ۱
امام صادق فرمودند ولی چه کسی عمل کرد ؟.هیچکس یک زمانی بندگان خدا فقط به فقط برای رضای خدا روزه می گرفتند هنوز,هستتد اشخاصی را که فقط برای رضای خدا روزه می گرفتند این مومن های واقعی که در گمنامی محض بسر.می برند اگر بینوا باشند با یک قرص نان و چای به پیشواز خدا میروند و آنهایی که در ثروت غوطه ور هستند اگر خدا شناس باشند به یاری بیچاره گان می شنابند بندگان وآقعی.خدا همین ها هستند نه آنان که با تبلیغات فراوان سعی می کنند. به دروغ خودشان را خدا شناس جلوه دهند 