وقتی یک شوخی جدی شد
پادشاه خودخوانده سوئیس؛ مردی که بر سر خودش تاج گذاشت
در سوئیس نه تاجوتختی وجود دارد و نه خاندان سلطنتی. اما یک مرد ۳۱ ساله نهتنها خودش را «شاه» این کشور میداند، بلکه در چند سال گذشته توانسته صاحب دهها قطعه زمین و جاده شود و حالا رؤیای ورود به پارلمان را هم در سر دارد.
به گزارش تابناک، اگر کسی در سوئیس بگوید «من پادشاه هستم»، احتمالاً واکنش اول مردم چیزی بین خنده و تعجب خواهد بود. این کشور قرنهاست با نظام جمهوری و ساختار سیاسی فدرال اداره میشود و اساساً چیزی به نام سلطنت سوئیسی وجود ندارد.
اما یک مرد جوان تصمیم گرفته این خلأ را به شیوه خودش پر کند.
یوناس لاووینر، شهروند ۳۱ ساله سوئیسی-مراکشی، در سال ۲۰۱۹ طی مراسمی در کلیسای نایدگ در شهر برن تاجی نمادین بر سر گذاشت و خودش را «شاه یوناس اول» و «پادشاه نمادین سوئیس» معرفی کرد. اتفاقی که در ابتدا ممکن بود صرفاً یک نمایش عجیب یا حتی شوخی شخصی به نظر برسد، اما ظاهراً برای لاووینر جدیتر از این حرفها بود.
او در سالهای بعد، قدمهایش را یکییکی برداشت؛ این بار نه روی صحنه یک مراسم، بلکه در دنیای واقعی مالکیت و سیاست.
پادشاهی که زمین میخرد؛ یا بهتر بگوییم، زمین پیدا میکند
بخش عجیبتر ماجرا زمانی شروع شد که لاووینر از یک خلأ حقوقی در قوانین سوئیس استفاده کرد؛ خلأیی که به او امکان داد مالکیت شماری از زمینهای بدون مالک را ثبت کند.
نتیجه، دستکم بر اساس ادعای او، قابل توجه است: حدود ۱۱۷ هزار مترمربع زمین در نقاط مختلف سوئیس و نزدیک به ۱۵۰ قطعه زمین.
اما در میان این املاک، چیزی وجود دارد که ماجرا را برای مقامهای محلی دردسرساز کرده: جادهها.
گفته میشود ۸۳ جاده در میان املاکی است که به نام لاووینر ثبت شدهاند و او حتی ادعا میکند روزانه بیش از پنج هزار نفر از جادههایی عبور میکنند که از نظر حقوقی متعلق به او هستند.
اینجاست که داستان «شاه یوناس» از یک سوژه عجیب برای شبکههای اجتماعی، به مسئلهای واقعی برای شهرداریها و دستگاه قضایی تبدیل میشود.
وقتی یک خیابان، تبدیل به ابزار چانهزنی میشود
یکی از نمونههای جنجالی در منطقه گئونزه اتفاق افتاد؛ جایی که لاووینر برای واگذاری یک خیابان متعلق به خود، درخواست ۱۵۰ هزار فرانک سوئیس کرد.
گزینه دیگری هم روی میز گذاشت: خیابان به نام خودش، یعنی «خیابان لاووینر»، نامگذاری شود.
مقامهای محلی با این پیشنهاد موافقت نکردند و اختلاف در نهایت راهی دادگاه شد.
این ماجرا شاید از بیرون شبیه داستانی طنز به نظر برسد: مردی که خودش را پادشاه مینامد، حالا بر سر مالکیت یک خیابان با مسئولان محلی درگیر شده است. اما پشت این طنز ظاهری، یک سؤال جدیتر وجود دارد:
اگر قانون به یک فرد اجازه چنین کاری بدهد، آیا عجیب بودن رفتار او بهتنهایی میتواند مالکیتش را بیاعتبار کند؟
لاووینر پاسخ خودش را دارد: نه.
او بارها تأکید کرده که اقداماتش قانونی است و از حقوقی استفاده میکند که قانون در اختیارش گذاشته است. از نگاه او، مسئله «پادشاه بودن» نیست؛ مسئله این است که اگر قانون حقی را برای او به رسمیت شناخته، دیگران نمیتوانند صرفاً به دلیل عجیب بودن شخصیتش آن حق را نادیده بگیرند.
از تاج نمادین تا شورای شهر
شاید جالبترین قسمت داستان این باشد که لاووینر ظاهراً نمیخواهد در نقش یک «شاه اینترنتی» باقی بماند.
او در سال ۲۰۲۴ توانست به شورای شهر بورگدورف راه پیدا کند؛ اتفاقی که نشان داد ماجرا دیگر فقط درباره یک عنوان عجیب یا چند قطعه زمین نیست.
حالا او به دنبال جایگاههای سیاسی بالاتر است و حتی از احتمال نامزدی برای پارلمان ملی سوئیس صحبت کرده است.
به این ترتیب، مسیری که با یک تاجگذاری خودخوانده در کلیسا آغاز شد، آرامآرام به سیاست رسمی نزدیک شده است.
اینبار دیگر سؤال این نیست که «آیا میشود در سوئیس خودت را پادشاه بنامی؟»
سؤال جالبتر این است که آیا میتوانی با همین هویت عجیب، رأی مردم را هم به دست بیاوری؟
شبکههای اجتماعی به آدمهایی که روایت متفاوتی از خودشان میسازند، امکان دیدهشدن میدهند. اگر این دیدهشدن با فعالیت حقوقی، مالکیت دارایی و در نهایت حضور سیاسی همراه شود، چیزی که ابتدا شبیه یک شوخی شخصی به نظر میرسید میتواند به یک پروژه واقعی قدرت تبدیل شود.
مرز باریک میان شوخی، نمایش و قدرت
شاید مهمترین نکته در داستان لاووینر، خود عنوان «شاه» نباشد.
در دنیای امروز، عجیب بودن لزوماً به معنای بیاثر بودن نیست. شبکههای اجتماعی به آدمهایی که روایت متفاوتی از خودشان میسازند، امکان دیدهشدن میدهند. اگر این دیدهشدن با فعالیت حقوقی، مالکیت دارایی و در نهایت حضور سیاسی همراه شود، چیزی که ابتدا شبیه یک شوخی شخصی به نظر میرسید میتواند به یک پروژه واقعی قدرت تبدیل شود.
لاووینر دقیقاً در همین نقطه ایستاده است؛ جایی میان نمایش و سیاست، میان یک لقب خودخوانده و حقوقی که قانون برایش به رسمیت شناخته شده است.
او شاید هرگز پادشاه رسمی سوئیس نشود؛ چنین چیزی اساساً با ساختار سیاسی این کشور همخوانی ندارد. اما برای رسیدن به چیزی شبیه قدرت، ظاهراً نیازی هم به تاجوتخت ندارد.
فعلاً زمین دارد، جاده دارد، تجربه حضور در شورای شهر دارد و سودای ورود به پارلمان را در سر میپروراند؛ و شاید همین، داستان «شاه یوناس اول» را از یک حکایت عجیب درباره مردی با تاج، به داستانی درباره مرزهای عجیب قدرت در دنیای مدرن تبدیل میکند.
گزارش خطا
غیر قابل انتشار: ۳
در انتظار بررسی: ۱
انتشار یافته: ۱
در این دنیای جنگلی با سوسول بازی کشورداری نمیشه. کشور باید پادشاه مقتدر و عادل داشته باشه تا به اوضاع سرو سامون بده 