سایه موشکها روی مدارس غیرانتفاعی/ موج مهاجرت از مدارس پولی شدت گرفت
برای سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۶، مدارس غیرانتفاعی کشوربا چالشی بیسابقه در کاهش ثبت نامی ها روبهرو شدهاند.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، ثبتنامها در مدارس غیرانتفاعی، کاهش معناداری یافته و بسیاری از خانوادهها ترجیح دادهاند فرزندانشان را در مدارس دولتی ثبتنام کنند تا از پرداخت شهریههای سنگین — آن هم برای کلاس های مجازی_ اجتناب ورزند.
ریشه این مهاجرت معکوس، نه فقط تورم و فشار اقتصادی، بلکه تأثیر مستقیم شرایط جنگی با آمریکا، مجازی شدن گسترده کلاسها و عدم بازگشت عادلانه مابهالتفاوت هزینههاست.
جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، که از بهار ۱۴۰۵ سایه سنگین خود را بر زندگی روزمره انداخت، آموزش را نیز به میدان نبرد کشاند. برای صرفهجویی در انرژی، مدیریت بحران و ملاحظات امنیتی، آموزش و پرورش از ابتدای اردیبهشت مدارس را به صورت مجازی و غیرحضوری اعلام کرد. این تصمیم تا اطلاع ثانوی تمدید شد و پلتفرم «شاد» و مدرسه تلویزیونی ایران بار اصلی را به دوش کشیدند. خانوادهها که سال گذشته برای کلاسهای حضوری، امکانات جانبی و تعاملات واقعی پول پرداخته بودند، اکنون با واقعیت تلخی مواجهاند: آموزش پشت صفحه نمایش، بدون بسیاری از خدمات فیزیکی.
مازاد شهریه ها برنگشت
احمد محمودزاده، رئیس مدارس و مراکز غیردولتی، چندی پیش ضربالاجل بازگرداندن هزینههای مازاد خدماتی — سرویس، غذا، اردو و فوقبرنامههایی که عملاً تعطیل یا مجازی و کماثر شدند — را صادر کرد. اما در بسیاری از موارد این کار انجام نشد. والدین میگویند: «وقتی قرار است کلاس حضوری برگزار نشود یا کیفیت آن به شدت افت کند، چرا باید شهریه کامل یا حتی مازاد بپردازیم؟» این پرسش، قلب تپنده نارضایتی است. بسیاری گزارش میدهند که مبالغ پرداختی برای خدمات حضوری، بدون جبران واقعی، نزد مدارس مانده و تنها وعده محاسبه در سال آینده داده شده. این حس بیعدالتی، در شرایط جنگی، تصمیمگیری را سختتر کرده است.
یک مادر تهرانی میگوید: «با آتشبس موقت، همه منتظریم ببینیم جنگ کی دوباره شعلهور میشود. اگر کلاسها باز هم مجازی بماند، پرداخت هزینه اضافی برای مدرسه غیرانتفاعی چه معنایی دارد؟ دولتی حداقل فشار مالی ندارد.» این دیدگاه در گروههای والدینی و شبکههای اجتماعی فراگیر شده. آتشبس شکننده، نگرانی را به سال تحصیلی آینده نیز تسری داده است. کارشناسان پیشبینی میکنند که تا زمانی که ثبات کامل برقرار نشود، مجازیسازی یا ترکیبی از آن، ادامه یابد و مدارس خصوصی را بیش از پیش تحت فشار قرار دهد.
مادری در فضای مجازی و در بخش تبادل نظر نوشته است: من دخترم کلاس چهارمه تا الان غیر انتفاعی بوده. اما دیگه میخام بزارم دولتی. همش آنلاینن پول بیخود میدم.
فرد دیگری نوشته است: مجازی باشه، آموزش هم نیست. همش تلاش خودمو وبچه. بره دولتی نهایت معلم خصوصی میگیرم. پول مفت ندم بهشون.
مادر دیگری هم نوشته است: فقط بعضی مدارس غیرانتفاعی خاص از مدارس دولتی بهترن، تازه اونم وقتی حضوری بودن.
گزینه دولتی میصرفد!
آمارهای غیررسمی از استانها حاکی از افت قابل توجه ثبتنام در مدارس غیرانتفاعی است. پیشتر حدود ۲٫۵ میلیون دانشآموز در این مدارس تحصیل میکردند، اما امسال بخش زیادی از والدین با محاسبه ساده اقتصادی، گزینه دولتی را برگزیدهاند. شهریههای مصوب در شرایط تورم و درآمدهای راکد، بار سنگینی است؛ به ویژه وقتی خروجی آن، آموزش مجازی باشد.
نقطه عطفی برای اکوسیستم آموزش
این کاهش ثبتنام، فراتر از یک آمار فصلی، بازتاب آسیبپذیری ساختاری مدل مدارس غیرانتفاعی در برابر شوکهای ژئوپلیتیک است. همچنین باید به کیفیت آموزش در دوره مجازی نیز توجه شود. خانوادهها، اکنون با این پرسش مواجهاند: «چرا برای چیزی که بخش دولتی هم ارائه میدهد، هزینه اضافی کنیم؟»
سایه جنگ هنوز بر سر کلاسها سنگینی میکند؛ اما نور امید، در شفافیت، تدبیر و پاسخگویی واقعی نهفته است.
یاد دهه های ۶۰و۷۰ بخیر کلاس های شلوغ و توی هم توی هم ۵۰ یا ۶۰ نفری رو مقایسه کنید با الان 