Donkervoort P24 RS؛ وقتی هلندی‌ها تصمیم می‌گیرند ثابت کنند ترس هنوز بخشی از لذت رانندگی است

به گزارش تابناک و به واسطه نبود امکانی برای تست این خودرو در ایران به نقل از تاپ گیر ؛ وسط همین جهان است که ناگهان Donkervoort P۲۴ RS از راه می‌رسد؛ ماشینی که انگار از دهه‌ای دیگر فرار کرده تا یادآوری کند رانندگی واقعی هنوز باید کمی خطرناک، کمی خشن و کمی ترسناک باشد. این خودرو نه برای آدم‌هایی ساخته شده که دنبال آرامش‌اند، نه برای کسانی که می‌خواهند در ترافیک اینستاگرام چک کنند. P۲۴ RS برای کسانی ساخته شده که هنوز معتقدند ماشین باید ضربان قلب را بالا ببرد، کف دست را عرق کند و در هر پیچ این حس را ایجاد کند که شاید اگر زیادی گستاخ شوی، تو را بکشد؛ و راستش را بخواهی، همین موضوع باعث می‌شود به شکل عجیبی دوست‌داشتنی باشد.

 

Donkervoort یکی از آن برند‌های عجیب و کوچک اروپایی است که اگر عاشق واقعی خودرو نباشی، احتمالاً حتی اسمش را هم نشنیده‌ای. شرکتی هلندی که دهه‌هاست برخلاف جریان اصلی صنعت خودرو حرکت می‌کند. وقتی بقیه دنبال لوکس‌تر شدن رفتند، Donkervoort سبک‌تر شد. وقتی بقیه خودرو‌ها را پر از تکنولوژی کردند، این شرکت وزن را حذف کرد؛ و وقتی همه مشغول ساختن ماشین‌هایی شدند که هرکسی بتواند سریع براند، Donkervoort هنوز ماشین‌هایی ساخت که از راننده مهارت می‌خواهند.

 

 

Top Gear در اولین تستش توضیح می‌دهد که این خودرو عملاً دیوانگی مهندسی روی چهار چرخ است. بدنه‌ای فوق‌العاده سبک، موتور بسیار قدرتمند و فلسفه‌ای که تقریباً با تمام جریان مدرن صنعت خودرو مخالفت می‌کند. چون امروز تقریباً همه شرکت‌ها سعی می‌کنند خودرو‌ها را راحت‌تر، ساکت‌تر و مطمئن‌تر کنند. Donkervoort، اما هنوز می‌خواهد ماشینش تو را بترساند؛ و عجیب اینجاست که این ترس لذت‌بخش است.

اولین چیزی که درباره P۲۴ RS جلب توجه می‌کند، وزن آن است. یا بهتر است بگوییم نبود وزن. این خودرو به‌شکل وسواس‌گونه‌ای سبک ساخته شده. استفاده گسترده از فیبرکربن و طراحی مینیمال باعث شده وزنش حتی از بسیاری هاچ‌بک‌های شهری کمتر باشد. در دورانی که خودرو‌های الکتریکی بعضاً وزن کامیون سبک پیدا کرده‌اند، Donkervoort هنوز اعتقاد دارد دشمن اصلی رانندگی خوب، جرم اضافی است؛ و حق هم دارد.

چون سبک بودن چیزی به خودرو می‌دهد که هیچ موتور عظیمی نمی‌تواند جبرانش کند؛ حس زنده بودن.

 

 

P۲۴ RS روی جاده مثل موجودی عصبی و آماده حمله حرکت می‌کند. کوچک‌ترین حرکت فرمان را حس می‌کند، کوچک‌ترین تغییر وزن را منتقل می‌کند و هیچ‌چیز را فیلتر نمی‌کند. اینجا خبری از آن لایه ضخیم دیجیتالی خودرو‌های مدرن نیست که همه‌چیز را نرم و بی‌حس می‌کند. این ماشین همه اطلاعات جاده را مستقیم به ستون فقراتت منتقل می‌کند.

بله، احتمالاً در مسیر‌های طولانی خسته‌کننده می‌شود. بله، احتمالاً روی دست‌انداز‌ها رحم ندارد؛ و بله، احتمالاً در ترافیک شهری مثل نگهداری از حیوان وحشی است. اما نکته دقیقاً همین‌جاست؛ P۲۴ RS اصلاً برای منطقی بودن ساخته نشده.

موتور خودرو هم بخشی از همین جنون مهندسی است. Donkervoort همچنان از پیشرانه پنج سیلندر توربوشارژ آئودی استفاده می‌کند؛ موتوری که سال‌هاست به یکی از محبوب‌ترین قلب‌های مکانیکی دنیای خودرو‌های پرفورمنس تبدیل شده. اما اینجا داستان فرق دارد. چون وقتی چنین موتوری را داخل شاسی فوق‌سبک Donkervoort قرار می‌دهی، نتیجه چیزی می‌شود که نسبت قدرت به وزنش تقریباً وارد قلمرو خودرو‌های مسابقه‌ای می‌شود.

 

 

 شتاب خودرو آن‌قدر خشونت‌آمیز است که مغزت چند لحظه طول می‌کشد بفهمد چه اتفاقی افتاده. این دیگر صرفاً سریع بودن نیست؛ نوعی حمله فیزیکی است. توربو با خشونت وارد مدار می‌شود و ناگهان خودرو انگار از واقعیت جدا می‌شود.

اما جذاب‌ترین بخش P۲۴ RS فقط سرعت خام نیست. شخصیت آن است.

خیلی از سوپراسپرت‌های مدرن سریع‌اند، اما بیش از حد کامل شده‌اند. کامپیوتر‌ها همه‌چیز را مدیریت می‌کنند، سیستم‌های کنترل پایداری اشتباهات را اصلاح می‌کنند و خودرو‌ها آن‌قدر توانمند شده‌اند که گاهی راننده احساس می‌کند نقش فرعی ماجراست.

اما Donkervoort هنوز به راننده احترام می‌گذارد. یا شاید بهتر است بگوییم هنوز راننده را به چالش می‌کشد.

فرمان خودرو فوق‌العاده مستقیم است. ترمز‌ها بی‌رحمانه عمل می‌کنند و شاسی آن‌قدر واکنش‌پذیر است که هر اشتباه کوچکی را آشکار می‌کند. این ماشین تو را مجبور می‌کند رانندگی کنی. نه اینکه فقط پشت فرمان بنشینی؛ و این روز‌ها چنین چیزی تقریباً کمیاب شده است.

ظاهر خودرو هم کاملاً با شخصیتش هماهنگ است. طراحی P۲۴ RS بیشتر شبیه جنگنده خیابانی است تا سوپراسپرت لوکس. گلگیر‌های بزرگ، فرم باز چرخ‌ها، ارتفاع کم و خطوط تهاجمی باعث شده خودرو انگار همیشه آماده حمله باشد.

 

 

اما برخلاف بسیاری از هایپرکار‌های مدرن که بیش از حد شلوغ و نمایشی شده‌اند، طراحی Donkervoort هنوز نوعی صداقت مکانیکی دارد. وقتی به آن نگاه می‌کنی، حس می‌کنی هر ورودی هوا، هر خط بدنه و هر قطعه دقیقاً برای عملکرد آنجاست، نه فقط عکس اینستاگرام.

داخل کابین هم همین فلسفه ادامه دارد. خبری از نمایشگر‌های غول‌پیکر، نورپردازی دیسکویی و ترفند‌های دیجیتالی نیست. اینجا همه‌چیز حول راننده ساخته شده. صندلی‌ها، فرمان، پدال‌ها و حتی زاویه نشستن طوری طراحی شده‌اند که حس کنی بخشی از ماشین شده‌ای؛ و راستش را بخواهی، این روز‌ها چنین چیزی لوکس واقعی است.

نه صندلی ماساژور، نه سیستم عطر داخل کابین و نه مانیتور ۵۰ اینچی. لوکس واقعی برای عاشق خودرو امروز این است که ماشینی هنوز وجود داشته باشد که بخواهد تو رانندگی کنی، نه نرم‌افزار.

P۲۴ RS احتمالاً خودرویی نیست که هر روز بخواهی از آن استفاده کنی؛ و این کاملاً منطقی است. این ماشین قرار نیست وسیله حمل‌ونقل روزمره باشد. این خودرو شبیه موتورسیکلت‌های افراطی است؛ چیزی که برای تجربه ساخته شده، نه آسایش.

شاید همین موضوع باعث می‌شود این‌قدر خاص باشد.

چون صنعت خودرو مدرن آرام‌آرام دارد همه‌چیز را همگن می‌کند. همه خودرو‌ها سریع، ساکت، ایمن و دیجیتالی شده‌اند. تفاوت‌ها کمتر شده و شخصیت‌ها آرام‌آرام محو شده‌اند.

 

 

 

این خودرو تظاهر نمی‌کند راحت است. تظاهر نمی‌کند منطقی است؛ و تظاهر نمی‌کند برای همه ساخته شده. برعکس، تقریباً انگار عمداً می‌خواهد تعداد کمی عاشقش شوند؛ و شاید بهترین ماشین‌های دنیا همیشه همین‌طور بوده‌اند. P۲۴ RS یادآور دورانی است که خودرو‌ها هنوز موجودات مکانیکی زنده بودند. زمانی که رانندگی مهارت می‌خواست، زمانی که سرعت هنوز ترسناک بود و زمانی که ماشین‌ها قبل از اینکه محصول بازاریابی باشند، ابزار هیجان بودند.شاید دنیا دیگر جایی برای چنین ماشین‌هایی نداشته باشد. شاید قوانین آلایندگی، خودرو‌های خودران و دنیای دیجیتال آرام‌آرام این موجودات وحشی را منقرض کنند.

اما فعلاً Donkervoort هنوز زنده است. هنوز ماشین می‌سازد برای آدم‌هایی که رانندگی را فقط جابه‌جا شدن نمی‌دانند؛ و P۲۴ RS یکی از خالص‌ترین فریاد‌های باقی‌مانده در دفاع از همین ایده است.