ناهید کیانی: آسیبهایی که داریم با آدم ۶۰ ساله برابری میکند/ از اولین بودن فشار کشیدهام
ناهید کیانی میگوید که شاید این اولین بودن در خیلی از مواقع باعث فشار شود؛ اما وقتی خودت این فشار را به شکلی مدیریت کنی که خیلی روی دوشت سنگینی نکند، شرایط بهتر میشود.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، رسیدن به مدال نقره المپیک و تاریخسازی در ورزش زنان، در ابتدا یک جشن و افتخار بزرگ به نظر میرسد، اما اگر پای ناگفتههای نقش اول این اتفاق بنشینید تازه میفهمید پشت این درخشش، سالها سکوت، مصدومیت و فشار روانی پنهان بوده؛ این فقط بخشی از مصاحبه با ناهید کیانی با تابناک است.
ناهید که نامش با نخستین فینال المپیکی تاریخ زنان ایران گره خورده، این روزها خودش را برای رسیدن به المپیک بعدی آماده میکند، برای رسیدن به یک موفقیت تازه. از این مصاحبه متوجه میشوید که حضور چهرهای باسابقه مثل هادی ساعی در رأس فدراسیون که خودش تمام این پیچوخمها را لمس کرده، در کنار بلوغ فکری و تلاش خود ناهید، فضایی ساخته تا او و دیگر تکواندوکاران ایرانی با خیال راحتتری روی شیاپچانگ بجنگند. کیانی در این گفتوگوی خودمانی، از روزهای سخت بعد از المپیک، مدیریت فشار شهرت و البته هدفی فراتر از مدال صحبت کرده است.
تابناک: پیش از هر چیز، درباره مسابقاتی صحبتی کن که از امروز وارد آن میشوید.
مسابقهای که داریم، به نوعی جهانی است؛ به خاطر اینکه همه بازیکنان خوب کشورهای مختلف در آن حضور دارند. در وزن من، همه مدعیان المپیک، جهان و آسیا حضور دارند. این مسابقات ۴۰ امتیاز دارد و این ۴۰ امتیاز جزو تورنمنت حساب نمیشود و قهرمانی جهان کاملاً سطح بالایی دارد. امیدوارم بتوانیم با دست پر از این مسابقات برگردیم.
تابناک: تو اولین زن ایرانی هستی که به فینال المپیک رسید. اولین بودن حس آزادی دارد یا فشار؟
شاید این اولین بودن در خیلی از مواقع باعث فشار شود؛ اما وقتی خودت این فشار را به شکلی مدیریت کنی که خیلی روی دوشت سنگینی نکند، شرایط بهتر میشود. من شاید اوایل بعد از المپیک نتوانستم این فشار را خیلی خوب مدیریت کنم و شاید اتفاقاتی افتاد که نباید میافتاد؛ اما الان خیلی باتجربهتر شدهام و از این فشار به عنوان انگیزه استفاده میکنم و شرایط خیلی بهتری دارم.
تابناک: اگر آن مدال المپیک را از داستان زندگیات حذف کنیم، دوست داری مردم ناهید کیانی را با چه چیزی بشناسند؟
مهمترین چیزی که همیشه دوست دارم، حتی الان که با این مدال من را میشناسند و با هر چیز دیگری من را میشناسند، این است که ناهید کیانی ابتدا به اخلاق و رفتارش شناخته شود؛ چون رفتار ما با آدمها میتواند واقعاً شخصیت واقعی ما را نشان دهد.
خدا را شکر که تا حدودی مردم من را دوست دارند و این لطف را به من دارند. همچنین یک چیز دیگر که بسیار دوست داشتم با آن شناخته شوم، این است که همیشه میخواستم به دنیا نشان دهم زنان آدمهای قدرتمندی هستند.
تابناک: خیلیها بعد از مدال، فقط نتیجه را میبینند. بزرگترین چیزی که در مسیر المپیک قبلی و بعدی از دست دادی یا مجبور شدی قربانیاش کنی چه بود؟
به نظرم اینکه فقط مدال را ببینیم و نتیجهگرا باشیم، چیز درستی نیست؛ چون مسیر قهرمانی، مسیری طولانی است. اگر قرار بود همیشه قهرمانها روی همان سکوی اول بایستند، اصلاً مسابقاتی برگزار نمیشد؛ سکو را میچیدند و نفرات مسابقه قبلی دوباره میآمدند روی سکو میایستادند. برای همین این فضای رقابت ما را قوی میکند و همین فضای رقابتی است که ورزش را برای ما زیبا میکند.
من فکر میکنم باید بیشتر عملکردگرا باشیم. این قضیه واقعا خیلی مهم است. من همیشه در مسیر ورزشیام شکستهایی داشتهام که بعدها وقتی به آنها فکر کردم، دیدم دلیل موفقیت همین شکستها بوده است. برای همین به نظرم بهترین کار این است که عملکردگرا باشیم.
تابناک: در این مسیر چه فشارهایی را بیشتر تحمل کردهای؟
خیلی چیزها را در این مسیر قربانی کردهایم. مسیر واقعاً طولانی و سختی است و فکر میکنم مهمترین چیزی که در این مسیر واقعاً به من فشار آورده، فشار روانی و فشاری بوده که ما از لحاظ روانی تجربه میکنیم. شاید این فشار با تجربههای یک آدم ۴۰ یا ۵۰ ساله برابری کند. حتی سلامتیای که ما الان داریم و آسیبهایی که داریم، شاید با یک آدم ۶۰ ساله برابری کند. فکر میکنم چیزی که ما قربانی میکنیم، سلامتیمان و آن آرامشی است که شاید بتوانیم در زندگی عادی داشته باشیم، اما قطعاً در فضای رقابت وجود ندارد.
تابناک: تو هم دوران ورزشکاری هادی ساعی را دیدهای و هم در دوره مدیریت او به مدالهای بزرگ رسیدهای. حضور مدیری که خودش چنین مسیری را تجربه کرده، در تصمیمها و ارتباطش با ملیپوشان چه تفاوتی ایجاد کرده؟
مدیریت خیلی مهم است و ما از تجربیات ایشان استفاده میکنیم و امیدوارم که همیشه سالم و سلامت باشند. نهتنها فدراسیون، بلکه از سمت وزارت و کمیته ملی المپیک، هر سال این موضوع بهتر شده است. به ورزشکاران زن رسیدگی بیشتری شده و یکجورهایی برابری با مردان ایجاد شده است. من به تازگی شنیدم، نمیدانم صحت دارد یا نه، که جایزه طلای بازیهای آسیایی زنان از مردان بیشتر است و فکر میکنم این خودش نشانگر توجه ویژه مسئولان به ورزش زنان است که واقعا باعث خوشحالی من میشود. خودم میگویم یکی از رسالتهای من همیشه این است که زنان با مردان برابرند و واقعا آدمهای قدرتمندی هستند. همه انسانها قدرتمندند و نمیتوانیم نسبت به جنسیتشان قدرت آنها را تعیین کنیم.
تابناک: دوست داری دختر نوجوانی که امروز تو را میبیند، دقیقاً چه چیزی از تو یاد بگیرد؟
البته اینکه خودم را در آن جایگاهی نمیبینم که بخواهم به کسی توصیه کنم؛ اما خیلیها به من لطف دارند و به من میگویند: تو الگوی منی. من همیشه به همه آنها گفتهام که در رأس ماجرا از حاشیه دوری کنید و از راحتطلبی و به دست آوردن چیزهای راحت دوری کنید.
هرچقدر یک چیز را سختتر به دست بیاورید، سختتر از دستش میدهید. همیشه دنبال این نباشید که همه چیز راحت به دست بیاید. مسیر طولانی است و پر از سختی و زیبایی؛ مسیر ورزش، مثل یک بازی کامپیوتری است که در این میان باید از غولهای مختلف عبور کنی تا به غول مرحله آخر برسی. اگر بخواهید از مرحله اول بپرید به مرحله آخر هیچوقت نمیتوانید غول مرحله آخر را شکست دهید. باید این مسیر را بگذرانیم و من همیشه میگویم در این مسیر آدم صبوری باشید.
تابناک: به این فکر میکنی که بعد از آخرین مبارزهات چه ذهنیتی از تو در جامعه وجود داشته باشد؟
من همیشه دوست دارم ذهنیتی که از من در جامعه وجود دارد، اولاً یک چیز آموزنده باشد؛ یعنی اگر یک نفر اسم من را در جمعی میآورد، دو نفر از من حتی یک چیز خیلی کوچک یاد گرفته باشند. دوست دارم همیشه آدم مفیدی برای جامعه باشم. حالا سعی میکنم پس از دوران ورزشیام، به هر طریقی که توانستم و در مسیرش قرار گرفتم، آدم مفیدی برای جامعه باشم.
