در مورد امام حسن(ع) در ویکی تابناک بیشتر بخوانید

در سالروز رحلت پیامبر رحمت، حضرت محمد مصطفی(ص)، و شهادت کریم اهل‌بیت، امام حسن مجتبی(ع)، مدینه در سوگِ آفتاب نشسته است؛ از گنبد خضرای مسجدالنبی(ص) تا سکوت غریب بقیع، هر گوشه این شهر حکایت دلدادگی و غربتی دیرینه را زمزمه می‌کند. اینجا دل‌ها به شوق زیارت می‌تپند و اشک‌ها، بی‌صدا، راهی حریم پیامبر و مزار غریب حسن(ع) می‌شوند؛ گویی مدینه هنوز در جست‌وجوی عطر حضور آنان است. عکس: بعثه مقام معظم رهبری

زندگی امام حسن مجتبی(ع) را نمی‌توان تنها در یک واژه خلاصه کرد؛ او هم فرزند خانه وحی بود، هم شاهد روزهای تلخ پس از شهادت پیامبر(ص)، هم در کنار پدرش در میدان‌های بزرگ سیاسی و نظامی اسلام حضور داشت و هم پس از شهادت امیرالمؤمنین(ع)، در شرایطی که جامعه اسلامی گرفتار اختلاف و فرسایش داخلی شده بود، مسئولیت امامت را برعهده گرفت. مهم‌ترین تصمیم سیاسی زندگی او، صلح با معاویه بود؛ تصمیمی که در نگاه نخست ممکن است عقب‌نشینی به نظر برسد، اما در بستر تاریخی آن روز، تلاشی برای جلوگیری از کشتار گسترده مسلمانان، حفظ جریان اهل‌بیت(ع) و آشکار شدن ماهیت حکومت اموی بود.