دیدار سعدی شیرازی با رئیس دانشگاه تهران در گلستان!
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، خبر رسمی این است: تصویری از سردر یکی از خوابگاه‌های تازه‌ساز کوی دانشگاه تهران در فضای مجازی دست‌به‌دست شد که نام «دکتر محمدحسین امید»، رئیس فعلی این دانشگاه، روی آن نقش بسته بود. این تصویر به‌سرعت خبرساز شد و پرسش‌های متعددی درباره‌ی چرایی نام‌گذاری یک بنای عمومی دانشگاهی به نام رئیس در حال خدمت برانگیخت.
روابط عمومی دانشگاه تهران در توضیح رسمی اعلام کرد که این خوابگاه توسط بنیاد فرهنگی دکتر مصلی‌نژاد احداث شده و نام‌گذاری آن به نام رئیس دانشگاه، با وجود مخالفت جدی خود دکتر امید، از سوی بنیاد و به پاس تلاش‌های وی در گسترش بنیادهای عام‌المنفعه دانشگاهی صورت گرفته است. خیّر برای نام‌گذاری شرط گذاشته و دانشگاه نتوانسته از آن جلوگیری کند. این خوابگاه ویژه‌ی دانشجویان پسر است و قرار است تا پایان ماه جاری افتتاح شود.
اکنون طنز تابناک را در این‌باره بخوانید:
"به‌روزی یکی از بزرگان مصدرنشین علم را بدیدم که «امید» نامش بود و نومیدی مرامش. نزار و خسته، بر مسند ریاست نشسته، نام خویش بالا داده، بر سردرِ خوابگاهی نهاده.
گفتم: ای صاحبِ منصب، چرا نامِ خود بر خانه‌ی غیر نهادی؟ گفت: خیراندیشی چنین خواست، و از ما نیز ارادتی برخاست. شرطِ بانی چنان بود که نظر خلاف ما نیز، بشیزی ننمود.
گفتم: سخن، گر خلاف بانی به عیان گفتی، پس چرا شرط وی پذیرفتی؛ و کنون که بر وفق او، نامت بر آن بلنداست، دیگر امر به پایین کشیدنش نه سزاست. آبت از سر گذشته و خسران بر تو عیان گشته. بگذار نامی بماند هر چند به عبرت.
و شنیدم که پیش از این، یکی از علما که بر همان مسند بود، نامِ خویش بر بنا ننهاد و چنان نشانی دوگانه سوز به یادگار گذاشت تا اگر روزی سخن از نام آید، بگوید که آن «عمید» است من، جناب عمید. اما این یک، هر چه از شجره برداشت، بر بلندای خوابگاه افراشت. حال آن که امید، عین عمید بود و عمید، با جناس ناقصش، از امید، هشیارتر.
عجیب‌تر آن‌که در روزگاری که رتبه‌ی دانشگاه از اوج عزیز به جایگاهی حضیض آمده، نامِ رئیس را بر خوابگاه نهادند نه بر تالارِ علم. گفتم: شاید صلاح در این است که امید را در خوابگاه بینند؛ که امید در این دیار جز در خواب نمی‌گنجد و بیدار هم که شود، جز نومیدی نیاورد.
و حکما گفته‌اند: نام نهادن بر بنا به نامِ زندگانِ در قدرت، نه سپاس است و نه بزرگداشت؛ که تملک است بر آن‌چه باید از آنِ همگان باشد. و هر که پس از واقعه بایستد، چون غریقی است که پس از غرق فریاد زند.
ز دانشگاه ما هم نسخه‌ی امید پیچید
امیدم را به نومیدی مبدل کرد «امید»
این خودستایی های مشمئز کننده چیه که ما در دولت نهج البلاغه خوان میبینیم؟ 
| 
یعنی خودستایی قبلیها مشمئز کننده نبود؟ | یکی از بهترین راههای دور زدن اداره مالیات و فرار از عوارض قانونی خیریه ها هستند | ناشناس 14:23چرا حرف چرت میزنی ، با خیریه نمیشود مالیات را دور زد ، مقدار مالی که صرف خیر میکنی فقط میشود از مالی که مالیات به آن تعلق میگیرد کم کرد از اصل مالیات کم نمیشود بده بستان های بنیـــــادهای خیـــــــریه ای که هیچ نظارتـــــی بر ســـــیستم مــــــالی آنها نیست با مســــئولین مملکتی چیز جدیدی نیست عجب حکایتی آفرین به سعدی و این حکایت شرح حال امید. زدی تو خال. | بسیار متن مشمئز کننده ای بود من اگر جای رئیس دانشگاه بودم استعفا میدادم میگفتم گور بابایتان خودتان بیایید اداره اش کنید به نام خدا. آقای دکتر امید شخصیتی بسیار متدین، پرهیزگار، متعهد و انسانی بسیار شرافتمند است که تمام وجودش را برای ارتقای آموزش عالی گذاشته است. این برچسب‌ها به ایشان نمی چسبد. یا ایشان را نمی شناسید و یا می شناسید و قصد تخریب دارید. نزول دانشگاه‌ها هم در یک یا دو سال اتفاق نمی افتد. مجموعه بزرگی از شرایط که همه ما کم و بیش با آنها آشنا هستیم باعث نزول کیفی دانشگاههای کشور شده است. منابع انسانی ارزشمندمان را بی دلیل تخریب نکنیم. آقای دکتر مصلی نژاد، خیر نیک اندیش و پاک سرشت، از نزدیک در جریان نقش بی بدیل آقای دکتر امید در ترغیب خیرین محترم برای کمک به آموزش عالی کشور بوده اند و گمان می برم به این دلیل واضح و البته سخاوتمندانه (چرا که می توانستند اسم خود را بر خوابگاه مذکور بگذارند) اصرار بر نام گذاری خوابگاه به نام پر افتخار آقای دکتر امید داشتند. در قضاوتها انصاف به خرج دهیم. کدام خدمت؟ از زمان ریاستش، جز نابودی اقدامات و ساخت و سازهای روسای قبلی، از جمله تعطیلی پردیس‌ها، نابودی دانشکده حکمرانی، دانشکده گردشگری، دانشکده تجارت و مالیه، .. ادغام به دلیل برخی دانشکده ها و بسیاری تصمیمات بی مردانه و جناحی، کار درستی انجام نداده، همه دانشجویان و اساتید و کارکنان ناراضی هستند.