نخبگان در پستو، سالخوردگان وزارتخانه در ماموریت! / سهم جوان‌ها از مدیریت کشور کجاست؟
به گزارش تابناک، تصویری از دیدار رئیس‌جمهور با جمعی از سفرای جدید کشور منتشر شده؛ تصویری که فارغ از افراد حاضر در قاب، این سوال را پیش می‌کشد که در سازوکار انتخاب مدیران و نمایندگان کشور، سهم نخبگان، جوانان متخصص و نسل تازه مدیران کجاست؟ چرا وقتی کشور به دیپلماسی چابک، ایده‌های تازه و نیروهای آشنا با جهان امروز نیاز دارد، همچنان در بسیاری از انتصاب‌ها چهره‌هایی تکراری و سالخورده در صف ماموریت قرار می‌گیرند و بخش بزرگی از نیروهای متخصص باید از بیرون گود نظاره‌گر باشند؟
سفیر فقط یک عنوان اداری نیست که با سابقه طولانی‌تر، خودبه‌خود شایسته‌تر شود. نماینده ایران در یک کشور باید شناخت دقیق از اقتصاد، فناوری، جامعه و مناسبات سیاسی آن کشور داشته باشد و بتواند با زبان و منطق نسل جدید ارتباط برقرار کند. در فرآیند انتخاب سفرا، سن، سابقه و روابط اداری چقدر وزن دارد و تخصص، زبان‌دانی، تجربه واقعی بین‌المللی و توانایی کار با نسل جدید چقدر؟ اگر قرار است دیپلماسی اقتصادی و سیاسی کشور فعال‌تر شود، نمی‌توان با همان نگاه و همان چهره‌های چند دهه گذشته انتظار خروجی متفاوت داشت.
مشکل فقط سفرا نیست؛ این پرسش درباره بسیاری از مسئولیت‌های مدیریتی کشور هم صدق می‌کند. در دانشگاه‌ها، شرکت‌های دانش‌بنیان، مراکز علمی و میان نسل جوان متخصص، نیروهایی هستند که سال‌ها برای کسب دانش و تجربه هزینه کرده‌اند، اما وقتی نوبت تصمیم‌گیری و مسئولیت می‌رسد، در بهترین حالت به تماشاگر تبدیل می‌شوند. جوانی که سال‌ها در دانشگاه‌های معتبر تحصیل کرده، چند زبان می‌داند، با اقتصاد و فناوری روز آشناست و تجربه کار بین‌المللی دارد، چرا نباید حداقل یک بار فرصت آزمودن توانایی خود را پیدا کند؟ قرار نیست هر جوانی صرفا به دلیل جوان بودن منصوب شود؛ بحث بر سر فرصت برابر برای شایستگی است.
کشوری که نخبگانش را پشت در نگه دارد و فرصت‌ها را مدام میان حلقه‌ای محدود از مدیران باسابقه بچرخاند، در نهایت با یک مشکل جدی روبرو می‌شود؛ جانشین‌پروری اتفاق نمی‌افتد. اگر قرار است مدیران فردا از امروز تربیت شوند، باید به آنها میدان داد؛ نه اینکه هر بار همان نیروهای قدیمی با عناوین تازه راهی مسئولیت شوند. مسئله، احترام به تجربه نیست؛ بلکه تجربه نباید بهانه‌ای برای بسته ماندن درهای مدیریت به روی نسل تازه باشد. ایران امروز بیش از همیشه به ترکیب «تجربه، تخصص و جوانی» نیاز دارد، نه مدیریتی که جوانان متخصص را در پستو نگه دارد و از پشت شیشه برایشان دست تکان بدهد.
