یک SUV چینی که از کارگاه اغراق‌آمیز اروپا سر درآورد؛ شاهکار جدید کوروش منصوری

به گزارش تابناک؛ کوروش منصوری ، کسی که برند Mansory را ساخته، سال‌هاست که یک سبک خاص را دنبال می‌کند؛ گرفتن یک خودروی لوکس و تبدیل کردنش به چیزی که یا عاشقش می‌شوی یا ازش فرار می‌کنی. حد وسطی وجود ندارد. کار منصوری همیشه اغراق بوده، همیشه بزرگ‌نمایی، همیشه این ایده که اگر یک ماشین خاص است، چرا خاص‌ترش نکنیم؟

تا همین چند سال پیش، این خاص‌تر کردن فقط شامل برند‌های سنتی لوکس می‌شد. یعنی همان‌هایی که سال‌ها بازار را در دست داشتند. اما حالا یک اتفاق افتاده. یک برند چینی آمده وسط میدان و آن‌قدر جدی بازی کرده که حتی منصوری هم نتوانسته بی‌تفاوت از کنارش رد شود.

ماشینی که وارد این داستان شده، Zeekr ۹X است. یک SUV فول‌سایز که زیرمجموعه برند زیکر، متعلق به گروه جیلی، تولیدش می‌کند. اگر بخواهیم خیلی ساده بگوییم، زیکر آمده تا نشان دهد چین فقط بلد نیست ماشین اقتصادی بسازد. آمده که بگوید می‌تواند لوکس بسازد، آن هم نه به سبک خودش، بلکه در حد و اندازه استاندارد‌های جهانی.

زیکر ۹X قبل از اینکه منصوری به آن دست بزند هم ماشین کوچکی نبود. از نظر ابعاد، حضور جاده‌ای و طراحی، کاملاً در کلاس SUV‌های لوکس بزرگ قرار می‌گیرد. همان کلاس سنگینی که در آن، اسم‌هایی مثل کولینان و رنج‌روور تعریف شده‌اند. اما چیزی که این ماشین را از همان ابتدا متفاوت می‌کند، فقط ظاهرش نیست. زیر این بدنه، یک پکیج فنی نشسته که به‌سادگی نمی‌شود نادیده‌اش گرفت.

قلب این خودرو یک سیستم پلاگین هیبرید است. ترکیبی از یک موتور ۲ لیتری توربوشارژ و سه موتور الکتریکی. این ترکیب در نهایت خروجی‌ای در حدود ۱۳۰۰ اسب بخار تولید می‌کند. این عدد را اگر جدا از بقیه مشخصات ببینی، فکر می‌کنی درباره یک هایپرکار حرف می‌زنیم، نه یک SUV خانوادگی. اما اینجا واقعیت همین است. یک خودروی چند تنی که می‌تواند در حدود ۳ ثانیه از صفر به صد برسد.

این فقط درباره قدرت نیست. این درباره نحوه تحویل قدرت هم هست. موتور‌های الکتریکی گشتاور آنی دارند، یعنی از همان لحظه اول فشار را وارد می‌کنند. در کنار موتور بنزینی که در سرعت‌های بالاتر وارد بازی می‌شود، نتیجه یک شتاب خطی، بدون وقفه و کاملاً تهاجمی است. چیزی که در خودرو‌های سنتی به این شکل تجربه نمی‌شود.

در بخش شاسی و پلتفرم، این خودرو روی یک ساختار مدرن ساخته شده که از ترکیب فولاد مقاوم و آلومینیوم بهره می‌برد. نتیجه این ترکیب، یک بدنه سفت، پایدار و در عین حال نسبتاً سبک‌تر از چیزی است که انتظار داری. سیستم تعلیق بادی، کنترل هوشمند دمپر‌ها و سیستم ضد غلتش فعال باعث می‌شود این حجم و وزن، در پیچ‌ها و سرعت بالا کنترل‌پذیر بماند.

از نظر تکنولوژی، زیکر ۹X چیزی کم ندارد. مجموعه‌ای از سنسورها، لیدار، دوربین‌ها و پردازنده‌های قدرتمند، این خودرو را به یک پلتفرم نیمه‌خودران تبدیل کرده‌اند. این یعنی فقط یک ماشین سریع نیست؛ یک سیستم هوشمند متحرک است که دائماً در حال تحلیل محیط اطرافش است.

حالا در چنین نقطه‌ای، منصوری وارد می‌شود؛ و وقتی منصوری وارد می‌شود، یعنی قرار نیست چیزی دست‌نخورده باقی بماند.

اولین چیزی که تغییر کرده، ظاهر است. البته «تغییر» کلمه ملایمی است. در واقع، تقریباً کل بدنه بازطراحی شده. فیبرکربن در همه‌جا دیده می‌شود؛ از سپر جلو گرفته تا کاپوت، گلگیرها، رکاب‌ها و حتی بخش‌های عقب. خطوط تیزتر شده‌اند، حجم‌ها بزرگ‌تر شده‌اند و کل خودرو حالتی پیدا کرده که بیشتر شبیه یک بیانیه طراحی است تا یک محصول معمولی.

در عقب، یک دیفیوزر بزرگ و یک یا حتی دو اسپویلر اضافه شده که بیشتر از اینکه کاربرد آیرودینامیکی داشته باشند، برای نمایش قدرت هستند. این همان فلسفه منصوری است؛ اگر قرار است دیده شوی، پس چرا نصفه دیده شوی؟

یکی از خاص‌ترین تغییرات، در‌های عقب است. اینجا منصوری تصمیم گرفته از در‌های موسوم به «coach doors» استفاده کند. در‌هایی که برعکس باز می‌شوند و معمولاً در خودرو‌های فوق لوکس مثل رولزرویس دیده می‌شوند. این تغییر فقط ظاهری نیست؛ نیاز به مهندسی مجدد ساختار بدنه دارد و نشان می‌دهد پروژه صرفاً یک کیت بدنه ساده نبوده.

رینگ‌ها بزرگ‌تر شده‌اند، چیزی در حدود ۲۴ اینچ، با طراحی اختصاصی که کاملاً با زبان اغراق‌آمیز خودرو هماهنگ است. این رینگ‌ها فقط برای زیبایی نیستند؛ حضور خودرو را روی جاده به شکل قابل توجهی تغییر می‌دهند.

داخل کابین، داستان حتی جالب‌تر می‌شود. چرم لوکس، ترکیب رنگ‌های روشن و تند، قطعات فیبرکربن و یک فضای کاملاً سفارشی. اینجا دیگر خبری از سادگی اولیه نیست. هر چیزی که لمس می‌کنی، تغییر کرده. این همان جایی است که منصوری امضای خودش را می‌زند.

نکته جالب اینجاست که در بخش فنی، منصوری تقریباً دخالتی نکرده. یعنی همان سیستم هیبریدی قدرتمند باقی مانده. فقط یک اگزوز جدید اضافه شده تا صدای موتور بیشتر به گوش برسد. این تصمیم، در دنیای منصوری غیرمعمول است. چون این شرکت معمولاً عاشق افزایش قدرت است.

اما اینجا داستان فرق دارد. اینجا خود ماشین پایه آن‌قدر قدرتمند بوده که نیازی به دستکاری نداشته. این یعنی یک جور تأیید ضمنی. یعنی زیکر ۹X از نظر فنی آن‌قدر کامل بوده که حتی منصوری هم گفته «همین کافی است».

حالا اگر یک قدم عقب برویم و کل ماجرا را نگاه کنیم، یک تصویر بزرگ‌تر شکل می‌گیرد.
چین دیگر فقط تولیدکننده خودرو‌های اقتصادی نیست.
چین دارد وارد بازی خودرو‌های لوکس می‌شود؛ و نه فقط وارد می‌شود، بلکه با اعتماد به نفس وارد می‌شود. ماشینی مثل زیکر ۹X فقط یک محصول نیست، یک ادعاست. ادعایی که می‌گوید می‌توانیم در همان زمینی بازی کنیم که سال‌ها در اختیار اروپا بوده.

حرکت منصوری هم این ادعا را تقویت می‌کند. وقتی یک تیونر سخت‌گیر، که سال‌ها فقط با برند‌های لوکس کلاسیک کار کرده، می‌آید و یک خودروی چینی را انتخاب می‌کند، یعنی آن خودرو چیزی داشته که بقیه نداشته‌اند.

این اتفاق، از نظر بازار هم مهم است. چون نشان می‌دهد که مرز‌ها در حال جابه‌جایی هستند. آن چیزی که قبلاً «چینی» بودن را به معنای ارزان بودن تعریف می‌کرد، دیگر کار نمی‌کند. حالا می‌توانی یک خودروی چینی داشته باشی که نه‌تنها ارزان نیست، بلکه وارد قلمرو لوکس شده و حتی توسط یکی از افراطی‌ترین تیونر‌های دنیا بازطراحی می‌شود.

این داستان فقط درباره یک ماشین یا یک تیونینگ نیست،درباره تغییر یک نگاه است،نگاهی که حالا مجبور است بپذیرد،بازی عوض شده؛ و وقتی ماشینی آن‌قدر پتانسیل دارد که منصوری، با تمام سخت‌گیری و اغراقش، تصمیم می‌گیرد روی آن کار کند دیگر نمی‌شود آن را نادیده گرفت.

البته شاید آقای منصوری این خودرو رو با رولز رویس اشتباه گرفته باشد ...