لیونل مسی و پایان یک نسل؛ حالا جای خالی را پر کنید
به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، بعضی بازیکنان فوتبال بازنشسته می‌شوند، بعضی‌ها از تیم ملی خداحافظی می‌کنند و بعضی‌ها اما با رفتن‌شان پایان یک دوره را رقم می‌زنند. لیونل مسی حالا در دسته سوم قرار گرفته است؛ بازیکنی که سه‌شنبه شب برای آخرین بار پیراهن تیم ملی آرژانتین را پوشید و بعد از ۲۱ سال، پرونده یکی از عجیب‌ترین و پرافتخارترین دوران تاریخ فوتبال ملی را بست.
مونومنتال برای خداحافظی از شماره ۱۰ آرژانتین پر شده بود. بیش از ۸۵ هزار نفر آمده بودند تا آخرین بازی مردی را ببینند که سال‌ها برای همین پیراهن جنگید، شکست خورد، متهم شد، دوباره برگشت و در نهایت همان جامی را بالای سر برد که سال‌ها از او طلب می‌کردند.
بازی مقابل بنین قرار نبود یک مسابقه معمولی باشد. از همان ابتدا مشخص بود که نتیجه، حتی اگر مهم باشد، در حاشیه قرار دارد. همه نگاه‌ها به مسی بود؛ به آخرین دویدن‌ها، آخرین پاس‌ها، آخرین ضربه‌ها و البته آخرین باری که صدای «مسی، مسی» در ورزشگاه برای او بلند می‌شود.
خداحافظی مسی با یک عملکرد درخشان
اما لئو انگار برای خداحافظی معمولی نیامده بود. آرژانتین ۳ بر صفر بنین را شکست داد و هر سه گل به شکلی با شماره ۱۰ ارتباط داشت. مسی ابتدا در نیمه دوم برای نیکولاس اوتامندی پاس گل ساخت، سپس نیکو پاز را در موقعیت گل قرار داد و در نهایت خودش از روی نقطه پنالتی گل زد تا آخرین بازی ملی‌اش را با یک گل و دو پاس گل تمام کند.
این شاید بهترین خلاصه برای دوران ملی مسی باشد؛ بازیکنی که فقط گل نمی‌زد. گل می‌ساخت، بازی را تغییر می‌داد، موقعیت خلق می‌کرد و هر بار که توپ به پای چپش می‌رسید، انتظار اتفاقی متفاوت شکل می‌گرفت. ۲۰۸ بازی، ۱۲۶ گل؛ اما داستان مسی خیلی بیشتر از این اعداد است.
دارنده تمام رکوردها در آرژانتین
مسی حالا با ۲۰۸ بازی، رکورددار تعداد بازی برای تیم ملی آرژانتین است و با ۱۲۶ گل نیز بهترین گلزن تاریخ این تیم محسوب می‌شود. او در بیش از دو دهه حضورش در تیم ملی، از یک استعداد جوان و البته پرحاشیه در روزهای نخست، به کاپیتانی تبدیل شد که آرژانتین را به بزرگ‌ترین افتخارات ممکن رساند.
اگر بخواهیم فقط به جام‌ها نگاه کنیم، باز هم داستان کامل نمی‌شود. طلای المپیک ۲۰۰۸، قهرمانی کوپا آمریکا در سال‌های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۴، فینالیسیما در سال ۲۰۲۲ و مهم‌تر از همه قهرمانی جام جهانی ۲۰۲۲؛ این‌ها فقط بخشی از ویترین افتخارات ملی مسی هستند. چهار قهرمانی بزرگ با تیم بزرگسالان آرژانتین، در کنار قهرمانی جام جهانی زیر ۲۰ سال و طلای المپیک، پرونده‌ای را ساخته که به سختی می‌توان مشابهش را پیدا کرد.
اما شاید مهم‌ترین بخش ماجرا این باشد که مسی در آرژانتین فقط یک بازیکن موفق نبود؛ او بخشی از تاریخ معاصر فوتبال این کشور شد. سال‌ها همه چیز برای مسی سخت بود. شکست در فینال جام جهانی ۲۰۱۴، شکست‌های متوالی در فینال کوپا آمریکا و فشار دائمی مقایسه شدن با دیگو مارادونا باعث شد حتی بهترین بازیکن نسل خودش هم در مقاطعی از سوی بخشی از جامعه فوتبال آرژانتین زیر سؤال برود.
- بیشتر بخوانید:
فیفادی خبرساز با زیدان، مسی، رونالدو، کی‌روش و قلعه‌نویی؛ فرانسه - ایتالیا پس از ۲۰ سال
مسی حتی یک بار از تیم ملی خداحافظی کرد، اما برگشت و این بازگشت، مسیر تاریخ را تغییر داد. قهرمانی در کوپا آمریکا ۲۰۲۱ اولین قفل را باز کرد. بعد فینالیسیما رسید و چند ماه بعد، قطر. در جام جهانی ۲۰۲۲، مسی نه‌تنها قهرمان جهان شد، بلکه یکی از کامل‌ترین تورنمنت‌های دوران حرفه‌ای خودش را پشت سر گذاشت. چهار سال بعد هم در جام جهانی ۲۰۲۶ برای ششمین بار در این رقابت‌ها حضور پیدا کرد؛ رکوردی که او را یکی از بازیکنانی کرد که بیشترین حضور در تاریخ جام جهانی را دارند و در نهایت تعداد بازی‌هایش در این مسابقات را به ۳۴ رساند؛ رکوردی که اکنون به تنهایی در اختیار اوست.
تأثیرگذاری در تمامی جام‌های جهانی
مسی در جام جهانی فقط رکورد حضور ندارد. او رکورد بیشترین پیروزی در تاریخ جام جهانی را هم با ۲۳ برد در اختیار دارد. در بخش گلزنی هم داستان ادامه دارد. مسی در جام جهانی ۲۰۲۶ توانست رکورد گلزنی در تاریخ این مسابقات را بشکند و تعداد گل‌هایش در جام جهانی را به ۲۱ برساند. او همچنین در ۹ بازی متوالی جام جهانی گل زده؛ رکوردی که هیچ بازیکن دیگری به آن نرسیده است. و شاید یکی از عجیب‌ترین رکوردها این باشد که مسی تنها بازیکنی است که در پنج دوره مختلف جام جهانی پاس گل داده است. او همچنین در مرحله حذفی جام جهانی در کنار پله، رکورد بیشترین پاس گل را در اختیار دارد.
حتی وقتی بحث از تأثیرگذاری می‌شود، باز هم نام مسی بالای فهرست‌ها دیده می‌شود. او در جام جهانی نه‌فقط گل زده، بلکه موقعیت ساخته، دریبل زده، بازی را پیش برده و بارها جریان مسابقه را تغییر داده است. در سال‌های مختلف نیز رکوردهای مربوط به دریبل موفق، خلق موقعیت و جوایز بهترین بازیکن مسابقه را در اختیار داشته یا در صدر فهرست‌ها قرار گرفته است.
در واقع، وقتی درباره مسی حرف می‌زنیم، نمی‌توانیم فقط تعداد گل‌هایش را بشماریم. چون بخش مهمی از ارزش او در چیزهایی است که همیشه در جدول نتیجه دیده نمی‌شوند؛ پاس قبل از پاس گل، دریبل پیش از خلق موقعیت، حرکت بدون توپ، کشاندن چند مدافع به سمت خودش و تصمیمی که چند ثانیه بعد تبدیل به گل می‌شود.
آرژانتین در واقع یک رهبر کامل را از دست داد؛ نه فقط یک گلزن. او در انتخابی جام جهانی نیز رکورددار گلزنی در تاریخ رقابت‌های مقدماتی آمریکای جنوبی است. ۳۶ گل در مقدماتی جام جهانی، یکی دیگر از رکوردهایی است که از دوران ملی او باقی می‌ماند. در کوپا آمریکا نیز مسی رکورد بیشترین بازی را در اختیار دارد و در هفت دوره این مسابقات حضور داشته است. او با ۳۹ بازی، بیش از هر بازیکن دیگری در تاریخ این رقابت‌ها به میدان رفته است.
حتی در بحث هت‌تریک‌های ملی هم نام او بالاتر از تمام بازیکنان آرژانتین قرار دارد. این یعنی وقتی پرونده مسی را باز می‌کنیم، تقریباً هر صفحه‌اش پر از عدد و رکورد است؛ اما شاید عجیب‌ترین بخش داستان این باشد که هیچ‌کدام از این اعداد به تنهایی نمی‌توانند توضیح دهند چرا خداحافظی او این‌قدر برای آرژانتینی‌ها سنگین است. چون مسئله فقط ۲۰۸ بازی نیست. فقط ۱۲۶ گل نیست. فقط جام جهانی، کوپا آمریکا، فینالیسیما یا طلای المپیک نیست. مسئله، نسلی است که فوتبال را با مسی شناخت. نسلی که از نوجوانی او را در بارسلونا دید، بعد پیراهن آرژانتین را پوشیدنش را دنبال کرد، شکست‌هایش را دید، اشک‌هایش را دید، خداحافظی‌اش را دید، بازگشتش را دید و سرانجام در قطر شاهد لحظه‌ای بود که مسی جام جهانی را بالای سر برد.
مسی پس از آخرین حضورش چه گفت؟
شاید بهترین توصیف از دوران ملی مسی، همان چیزی باشد که خودش پس از آخرین بازی گفت؛ افتخار پوشیدن پیراهن آرژانتین. او حالا دیگر قرار نیست برای تیم ملی بازی کند، اما داستانش با این پیراهن تمام نمی‌شود. برعکس، از اینجا به بعد قرار است تاریخ درباره‌اش قضاوت کند. ممکن است سال‌ها بعد بازیکنی با تعداد بازی بیشتر، گل بیشتر یا جام‌های بیشتر از راه برسد. فوتبال همین است و رکوردها برای شکسته شدن ساخته می‌شوند. اما یک چیز را نمی‌شود با آمار جایگزین کرد؛ رابطه‌ای که میان یک بازیکن و یک ملت شکل می‌گیرد.
مسی سال‌ها برای آرژانتین بازی کرد تا بالاخره از «بازیکنی که باید برای آرژانتین جام بیاورد» تبدیل شود به «کاپیتانی که آرژانتین با او جام برد». و حالا در آخرین شب، در آخرین بازی، در آخرین حضور با شماره ۱۰، باز هم همان کاری را کرد که بیش از دو دهه انجام داده بود؛ یک گل زد، دو گل ساخت و تیمش را با پیروزی ترک کرد. آخرین تصویر مسی با پیراهن آرژانتین، تصویر یک بازیکن شکست‌خورده نیست. تصویر مردی است که وقتی قرار بود آخرین بار وارد زمین شود، یک ورزشگاه بزرگ ایستاد و برایش دست زد. تصویر مردی که وقتی قرار بود آخرین بار توپ را لمس کند، هنوز می‌توانست بازی را تغییر دهد. و تصویر کاپیتانی است که بالاخره می‌تواند پیراهن شماره ۱۰ را از تن خارج کند و با خودش بگوید: «من هر کاری که می‌توانستم، برای این پیراهن انجام دادم.»
حالا نوبت آرژانتین است که بدون لئو ادامه بدهد؛ بدون آن چپ پای جادویی، بدون آن پاس‌هایی که هیچ‌کس انتظارش را ندارد و بدون بازیکنی که بیش از دو دهه، فوتبال این کشور را با نام خودش گره زد. مسی رفت، اما بعید است آرژانتین، فوتبال جهان و حتی رقبایش، به این زودی‌ها بفهمند نبودن او دقیقاً یعنی چه. جای خالی مسی قطعاً احساس خواهد شد؛ حالا نوبت آن رسیده که جای خالی را پر کنید.
