ناگفته‌های ملوان هندی از عبور مرگبار از هرمز
به گزارش تابناک؛ ملوان هندی که پرسنل کشتی GFS Galaxy بود، خود را با نام مستعار «سینگ» معرفی کرد.
علت اعلام نام مستعار در گفت‌و‌گو را ترس از پیگیری حقوقی شرکت مالک کشتی معرفی کرد.
کشتی GFS Galaxy همان شناوری است که تیرماه اقدام به تخلف در تنگه هرمز نمود و با موشک مواجه شد.
سینگ در شرکتی کار می‌کرد که به شناور‌ها خدمات می‌فروشد؛ از جمله تأمین کامل خدمه کشتی. به گفته او، شرکت بالاسری برای عبور کشتی GFS Galaxy از تنگه هرمز، سه برابر بیشتر از مالک کشتی دستمزد گرفته بود.
مسیری که راه ندارد
کشتی باید چراغ خاموش از هرمز می‌گذشت. رادار خاموش. بی‌سیم خاموش.
سینگ می‌گوید: «کاپیتان گفته بود هیچ وسیله ارتباطی روشن نکنید. حتی ملوان‌های ارشد هم بی‌سیم استفاده نکنند.»
به گفته او، مسیر، باریکه‌ای است نزدیک ساحل عمان. عمق دریا حدود ۱۰۰ متر. عرض مسیر به قدری کم که کشتی‌های بزرگ تقریباً شانسی برای عبور دارند.
روز گذشته یک کاپیتان کشتی که بلومبرگ با او حرف زده بود هم گفته: «فقط خوش‌شانس هستم که ناوبری سنتی را هنوز یادم است. آمریکا اعلام کرده بود، برای عبور از تنگه حتی چراغ ناوبری روشن نباشد و این واقعاً چالش‌برانگیز است.»
سینگ معتقد است که کریدور عمانی جایی برای دریانوردی نیست، زیرا عرض آن بسیار کم است، عمق در مکان‌هایی کاهش می‌باید، صخره‌ها بسیارند و خطا یعنی مرگ. عبور مفت و بی‌خطر از اینجا ناممکن است، اما کسی این را به خدمه نمی‌گفت.
آمریکا هماهنگ می‌کند، نگران نباشید
سینگ می‌گوید، کاپیتان قبل از شروع حرکت مرتب تکرار می‌کرد. به خدمه می‌گفت: «آمریکایی‌ها مسیر را داده‌اند و مرتب در تماس هستیم. جای نگرانی نیست.»
بلومبرگ هم از قول یک ناخدای نفتکش نوشته بود: «آمریکایی‌ها نقاط راه را می‌دهند. هر ۳۰ دقیقه به ارتش گزارش می‌دهیم. تأیید می‌کنیم عبور چطور پیش می‌رود؛ و می‌فهمیم موشکی در راه هست یا نه.»
سینگ، اما می‌گوید: «کاپیتان می‌گفت آمریکا هماهنگ می‌کند. ما هم چاره‌ای نداشتیم. باور کردیم. چاره‌ای نداشتیم.»
۲۱ تیر: وقتی موشک آمد
ناگهان. بدون هشدار. به روایت سینگ، تخلف کشتی محرز شد و GFS Galaxy هدف قرار گرفت.
او تعریف می‌کند: «عرشه به هم ریخت. صدای انفجار آمد. کشتی لرزید. همه چیز در چند ثانیه.»
ملوان‌ها دوان‌دوان به پل فرماندهی. کاپیتان بی‌سیم برداشت. سعی کرد با نیروی دریایی آمریکا تماس بگیرد.
پاسخ‌ها دیر می‌آمد. خیلی دیر.
ملوان‌ها دور کاپیتان جمع شدند. یکی فریاد زد: «تو گفتی امن است!»
دیگری: «ما را به کشتن دادی!»
کاپیتان سکان را رها کرده بود. سرش پایین. ساکت. او هم می‌گفت که «مجبور بوده.»
صاحب تنگه، کس دیگری است
سینگ می‌گوید: «به گفتند که آمریکا همه‌چیز را هماهنگ می‌کند. اما وقتی موشک خوردیم فهمیدیم که آمریکا کاری از دستش برنمی‌آید.»
بلومبرگ هم اعلام کرده بود: «ایران فهرست سیاه خودش را برای نفتکش‌های فعال در این تجارت دارد.»
و آن فهرست، کاغذی نیست. موشک و پهپاد همراهش است.
فقط در ۴ روز اخیر، ۱۱ کشتی هدف قرار گرفته‌اند. وال‌استریت ژورنال نوشت: «اگر اظهارات آمریکایی‌ها درباره عبور گسترده از هرمز درست بود، قیمت نفت الان باید ۷۰ دلار معامله می‌شد.»
قیمت نفت دروغ نمی‌گوید.
جانم از پول مهم‌تر است
سینگ حالا در شهر است. کارگری می‌کند می‌گوید: «حتی با ۱۰ برابر پول بیشتر هم حاضر نیستم دوباره به این آب‌ها بزنم.»
بلومبرگ نوشته بود یکی از مالکان کشتی به خدمه‌اش برای عبور از هرمز، شش ماه حقوق اضافه پیشنهاد داده. مبلغ قابل‌توجهی است. بیشتر خدمه نفتکش‌های جهان از فیلیپین و هند می‌آیند. کشور‌های کم‌درآمد. وسوسه‌اش زیاد است.
اما سینگ می‌گوید: «جانم از پول مهم‌تر است. دیگر به هیچ‌کس اعتماد نمی‌کنم. نه به کاپیتان، نه به شرکت.»
آخرین حرف
سینگ یک بار دیگر تکرار می‌کند: «ما اعتماد نکردیم. کاپیتان گفت آمریکا هست، اما وقتی موشک خورد، ناوهای هواپیمابر بزرگ فقط تماشا می‌کند.»
