خانم وزیر در تله «شایدها»! / تیزر تبلیغاتی به جای گزارش عملکرد!

ادعای صاحب‌خانه شدن ۳۰ هزار نفر، بدون ذکر مکان، مبلغ تسهیلات و زمان تحویل، چیزی جز یک وعده کلی در فضای مه آلود بازار مسکن نیست؛ در حالی که مردم منتظر سند و شفافیت مالی هستند، وزیر راه با رویکردی به شدت خوش‌بینانه و پراکنده، دستاوردهای متناقض را ردیف می‌کند؛ گزارشی که بیشتر شبیه به یک تیزر تبلیغاتی است تا یک برنامه اجرایی مستند.

به گزارش سرویس اقتصادی تابناک، وزیر راه و شهرسازی در یک گفتگوی کوتاه اما پرحاشیه، درباره دستاوردهای امروز کشور توضیحاتی داد ؛ این درحالی است که انتظار می‌رفت در پاسخ به این پرسش، جدولی از اعداد، ارقام و اسناد اجرایی ارائه شود؛ اما آنچه شنیده شد، نه یک گزارش عملکرد، بلکه مجموعه‌ای از  احتمالات و وعده‌های کلی بود و درنهایت خانم وزیر در حالی که از مسکن، ریل و ناوگان هوایی می‌گفت که با عباراتی چون «فکر می‌کنم» و «شاید اشتباه بگم»، گویی در حال حدس زدن دستاوردهای وزارتخانه خود بود!

 در بررسی محتوایی وزیر راه و شهرسازی ، همواره یک الگوی تکراری در سخنرانی‌های دولتی مشاهده می‌شود و آن رویکرد به شدت خوش‌بینانه است که در اکثر اظهارات او دیده می شود . دستاوردهایی مثل مسکن ، راه ریل تا ناوگان هوایی به صورت هم‌زمان و پراکنده نشان می دهد که هیچ‌کدام از این موارد با استناد به سند، آمار دقیق یا بازه زمانی مشخص همراه نیست و این مدل خبررسانی بیشتر جنبه تبلیغاتی دارد تا گزارش عملکرد.

استفاده خانم وزیر از عباراتی چون «فکر می‌کنم» یا «شاید اشتباه بگم» در مورد تعداد صندلی‌های پروازی  که او مدعی شده است بیش از دو هزار صندلی است بیش از اندازه اعتبار اظهارات او را کاهش می‌دهد چراکه آماری که با تردید گفته شود هیچ ارزشی برای مخاطب و تحلیل‌گران ندارد.

ازسویی دیگر، ادعای اینکه «بیش از سی هزار نفر صاحب خانه می‌شوند»، بدون مشخص کردن مکان، نوع مسکن، مبلغ تسهیلات و زمان تحویل، صرفاً یک وعده کلی است آن هم در شرایط فعلی بازار مسکن، که قرار است پروژه های افتتاح به مالکیت برای ۳۰ هزار نفرتبدیل شود نیاز به شفافیت مالی زیادی دارد که جزییاتی از آن ارائه نشد. 

مساله دیگر اینکه اگر در یک بازه زمانی بسیار کوتاه، از «راه و ریل» به «تجهیز ناوگان هوایی» و سپس به «قانون جوانی جمعیت» صحبت می شود این پراکندگی موضوعات بیشتر به دلیل نبود یک استراتژی جامع در گزارش‌دهی و بیشتر شبیه به لیست کردن دستاوردهایی است که در لحظه به ذهن می‌رسند، نه یک گزارش برنامه‌ریزی شده.

البته خبر خوب باید با سند همراه باشد وحتی بیان خبر خوب بدون ارائه «سند اجرایی» که شامل شماره مصوبه، نام پروژه یا تاریخ دقیق تحویل باشد، تأثیر عکس دارد و به جای ایجاد امید، تردید در مردم ایجاد می کند.