این جملههای ساده و سخت/ آخرین حرف مردم ایران با رهبر شهید/ تصاویر
با خطوط سرخ و آبیِ دستهای مردم داغدار، آخرین جملات خطاب به رهبر شهید نقش می بندد.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، این تصاویر در ایستگاه متروی گلشهر کرج، تنها عکس نیستند؛ آنها نقش جمعیِ و خطوط یک عشقِ بیپایاناند. جملاتی که مرد و زن، پیر و جوان، با دستهای لرزان اما مصمم، در بازگشت از مراسم تشییع در تهران، برای رهبر شهید نوشتهاند.
هر خط، داستانی است. در یکی میخوانیم: «آقا جان کاش یکبار از نزدیک می دیمت... به امید دیدار»
و در دیگری، انتظار دعا از رهبر شهید نقش بسته است: آقا جان برامون دعا کن.
با خطوطی که گاهی شتابزده، گاهی با حوصلهی یک عاشق، روی پارچهای که بوی خاک و عطر گل و اشک گرفته، حرف ها جاری شدهاند.
اینها فقط کلمات نیستند؛ اینها قطرههای خون دل مردمی است که هنوز زخمِ فراق را بر سینه دارند. مردمی که در روزمرگیهایشان، در میانِ دود و آتش زندگی، لحظهای ایستادهاند تا بگویند: «تو هنوز زندهای». برای همین است که می نویسند: به خدا می سپارمت عزیز دلم.
نگاه کنید به این دستخطها. یکی کودکانه است، پر از سادگی و پاکی؛ دیگری محکم و مردانه، مثلِ عهدی که بسته شده. یکی با جوهر قرمزِ آتشین، مثلِ خونِ شهدا نوشته شده و دیگری با آبیِ آرامش، مثلِ دریایی که به ساحلِ وفاداری رسیده.
در این تصاویر، خطوط مردمان وفاداری را میبینید که نیامدهاند تا فقط امضا کنند؛ آمدهاند تا قلبشان را بنویسند. آمدهاند تا بگویند که «رهبر شهید» برایشان فقط یک نام نیست؛ یک راه است، یک نور است، یک پدر است که حتی در غیابش، فرزندانش را راهبری میکند.
این بنر بزرگ، حالا خودش تبدیل به سندِ زندهی تاریخ شده. سندی که هیچ رسانهای، هیچ دوربینِ حرفهایای نمیتواند به اندازهی این خطوطِ دستنویس، عمقِ احساسِ یک ملت را روایت کند.
این جملات، فقط نوشته نیستند؛ اینها نامه ما به نسلهای آینده است. ما هنوز اینجا هستیم. هنوز عاشقیم. هنوز ایستادهایم.
تا آخرین نفس، تا آخرین قطرهی خون، تا آخرین خطی که بر بومِ دلمان میکشیم: تو را فراموش نمیکنیم.
عکسها، روایت گر دلهای ارادتمند به ساحت رهبر شهیدند. آنها اگر صفحه ای بزرگ تر سراغ داشته باشند، حرف های بسیاری برای نوشتن دارند.
این نوشته ها را روزی در تاریخ برای آیندگان می خواند و آنها درباره ما قضاوت خواهند کرد.
