افشای محرمانهها به نام انقلابیگری / چه کسی پاسخگوی هزینههای این بیمبالاتی است؟
به گزارش تابناک، در حالی که هنوز هیچ توافقی نهایی نشده و فرآیند بررسی و تصمیمگیری در سطوح عالی کشور ادامه دارد، برخی چهرههای سیاسی با استناد به متونی که اساساً محرمانه و غیرقطعی محسوب میشوند، اقدام به قرائت بند به بند مفاد پیشنویسها در رسانهها کردهاند؛ رفتاری که فارغ از محتوای سند، خود محل سؤال است. اگر سندی محرمانه است، چگونه در اختیار افراد خارج از فرآیند اجرایی قرار گرفته و مهمتر آنکه با چه مجوزی جزئیات آن در فضای عمومی بازگو میشود؟ آیا محرمانگی فقط برای دولت و دستگاههای مسئول الزامآور است و برخی افراد خود را از این قاعده مستثنی میدانند؟
مسئله دوم به نحوه روایتسازی بازمیگردد. حتی اگر نسبت به برخی مفاد یک پیشنویس انتقاد وجود داشته باشد، تبدیل یک متن پیچیده دیپلماتیک به «تسلیمنامه» و نادیده گرفتن هرگونه امتیاز، فرصت یا نقطه قوت احتمالی آن، بیش از آنکه نقد کارشناسی باشد، نوعی عملیات روانی علیه افکار عمومی است. جامعه حق دارد تصویر کامل را ببیند، نه روایتی گزینشی که صرفاً بر بخشهای منفی تمرکز میکند. کسانی که تنها بخشی از واقعیت را برجسته میکنند، در حقیقت در حال شکلدهی به یک برداشت سیاسی از متن هستند، نه ارائه یک تحلیل منصفانه.
اما پرسش اصلی اینجاست؛ اگر فردا همین پیشنویس با اصلاحات لازم به توافقی مورد تأیید ارکان تصمیمگیر کشور تبدیل شود، آیا کسانی که امروز از تریبونهای مختلف روایت «تحمیل»، «شکست» و «تسلیم» میسازند، مسئولیت آثار اجتماعی سخنان خود را خواهند پذیرفت؟ در شرایط حساس کنونی، بزرگترین سرمایه کشور انسجام ملی است. هیچ کس حق ندارد پیش از نهایی شدن تصمیمات، با افشای اسناد محرمانه و تولید روایتهای یأسآفرین، این سرمایه را قربانی رقابتهای جناحی کند.
