مبارزه امام باقر (ع) با فرقهگرایی/امامی که استفاده از ذبح خوارج را حرام اعلام کرد
به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، ابوجعفر محمد بن علی (ع) ملقب به باقرالعلوم، فرزند امام علی بن الحسین سجاد (ع)، امام پنجم شیعیان و هفتمینتن از چهاردهمعصوم (ع) است. پیشتر در روز اول رجب به مناسبت میلاد امام باقر (ع) مطلبی را از وصایا و سفارشهای اخلاقی اینامام شیعه منتشر کردهایم که در پیوند زیر قابل دسترسی و مطالعه است:
* «وضع علما با جاهلان چگونه است؟/اگر اهل حق را گرفتار و مبتلا دیدی...»
امروز که ۷ ذیالحجه و سالروز شهادت امام محمد بن علی (ع) است، بخشی از حقایق زندگی ایشان را مرور و بررسی میکنیم؛
امام محمدِ باقر (ع) یکی از راویان مقتل سیدالشهدا (ع) است و بنا بر یکگزارش روز عاشورا ۳ ساله بود و بنا بر گزارشی دیگر گفته «زمان شهادت سیدالشهدا ۴ ساله بودم و شهادت وی و آنچه چشیدیم به یاد دارم.»
امام صادق (ع) از پدر خود با عنوان «کان خیر محمدی علی وجه الارض» یاد کرده بود. جابر بن یزید هرگاه از امام باقر (ع) روایت میکرد میگفت: جانشین اوصیا، وارث دانش پیامبران، محمد بن علی بن حسین برایم چنین نقل کرد...
محمد بن منکدر گفته است کسی را برتر از علی بن حسین سراغ نداشتم تا اینکه پسرش محمد را دیدم. تصمیم داشتم او را نصیحتی کنم ولی او مرا نصیحت کرد.
به گفته عبدالله بن عطا، عالمان را پیش هیچکس خوارتر از محضر امام باقر (ع) ندیدم. حکم بن عتیبه در پیشگاه او در حکم شاگرد بود.
ذهبی گفته محمد بن علی بن حسین در زمان خود، بزرگ هاشمیان بود. او یکی از صاحبان علم و عمل و سیادت و شرافت و سنگینی و لایق رهبری بود. یکی از ۱۲ امام معصوم شیعه است ولی غیر از ملایکه و پیامبران، معصوم دیگری نداریم!
دوران امامت امام باقر (ع) فرصتی ناب برای برپا کردن نهضت علمی بین جامعه عموما تازه مسلمان بود. از یکسو، خلا روایات رسول خدا (ص) کاملا خود را نشان می داد و از سوی دیگر، در پرتو فعالیت مظلومانه امام سجاد (ع) ظرفیت جدیدی بین مردم ایجاد شده و دلهای بسیاری متوجه اهل بیت شده بود. نکته سوم اینکه درباره یهودیان اموی بهخاطر تمام خباثتهای پیشین خود مقابل اهل بیت، مجبور بود تا حدودی از شدت عمل خود بکاهد.
در اینشرایط بود که امام باقر (ع) با یاران اندکی که امام سجاد (ع) تربیت کرده بود، کلاس درس خود را دایر کرد و به جذب و تربیت نیروهای با استعداد و توانمند مشغول شد.
روزگار امام باقر (ع) دوران گسترش فرقهسازی بود و اینامام با یکحرکت خزنده و مرموز یهودی رو به رو بود که در جامعه مسلمانان نهادینه و تثبیت شده بود. امام (ع) در برابر عموم اینفرقههای زاییده باطل، در کمترین حالت دست به ۲ اقدام اساسی زد: اول جا انداختن اصول اعتقادی شیعه و دوم برخورد هدایتگرانه با سران علمی فرقهها. حضرت آنگاه که نسبت به رهبران یکفرقه هیچامیدی نداشت، با انواع برخوردهای صریح و شفاف، تلاش در فاصلهگرفتن جامعه شیعی را از آنافراد و سیاستهای پیدا و پنهان حزب شیطان داشت.
در مقابله با خوارج
خوارج در دوران امام باقر (ع) دوباره جان گرفتند و ایشان برای مقابله با حزب شیطان، در مقابل اینگروه فعال بود. امام باقر (ع) استفاده از گوشت حیوانات ذبحشده توسط خوارج را حرام اعلام کرد و در رویارویی دیگر با آنها، اینگروه را کسانی خواند که با نادانی، دین را بر خود سخت گرفتهاند.
امام باقر (ع) حقیقت خدا را برای یکی از خوارج توضیح داد و در نهایت، آنفرد خارجی اقرار کرد امام باقر (ع) برگزیده الهی است.
از امام باقر (ع) برگزاری جلساتی هم با برخی از خوارج روایت شده که در برخی از اینروایات، نام نافع بن ارزق و در برخی دیگر نام عبدالله بن نافع بن ارزق به چشم میآید.
محمد بن علی (ع) در برابر سالم نوه عمر بن خطاب و گروهی دیگر در دفاع از امام علی (ع) فرمود: مگر نشنیدهای وقتی گروههای ارسالی به قلعه خیبر شکست خوردند، رسول خدا (ص) فرمود: فردا پرچم را به دست کسی خواهم داد که همیشه اهل رزم است و هیچگاه فرار نمیکند و خدا و رسول او را دوست دارند و او نیز خدا و رسولش را دوست دارد.
سالم و حاضران تایید کردند و حضرت ادامه داد: اگر ادعا کنی خداوند در حالی او را دوست داشت که نسبت به رفتار آینده او دانش نداشت، کافر شدهای و اگر بگویی خدا با علم به آینده علی او را دوست داشت، دیگر چه اعتراضی بر او داری؟
سالم از حضرت (ع) خواست کلام خود را تکرار کند و پس از آنکه دوباره بیان حضرت (ع) را شنید، گفت: ۷۰ سال عبادتم در گمراهی به سر رفت.
