آیا خارج نشینان جنگ افروز علیه مردم، ایرانی هستند؟ / پیشنهاد تابناک برای تنبیه ایرانی نماهای حامی حمله به ایران

آیا می‌توان در دل به نابودی سرزمین پدری رضایت داد و همزمان، خود را شهروند آن خواند؟
به گزارش تابناک، در ماههای اخیر، شاهد اظهارنظرهای تأسف‌باری از سوی برخی ایرانیان مقیم خارج بوده‌ایم که از فراز نشست‌های مجازی و تریبون‌های رسانه‌ای، خواستار حمله نظامی به ایران، تحریم‌های فلج‌کننده یا دخالت مستقیم نیروهای خارجی می‌شوند. این افراد در حالی که از مزایای پاسپورت ایرانی و تعلق حقوق شهروندی بهره‌مندند، عملاً به دشمنی علنی با تمامیت ارضی و امنیت هموطنان خود برخاسته‌اند. پرسش اینجاست که مرز میان نقد سیاسی و خیانت به کشور کجاست و چگونه می‌توان تابعیتی را حفظ کرد که بنیان‌های آن هر روز با تبرِ جنگ‌طلبیِ گوینده اش تضعیف می‌شود؟

پیوندی گسسته
تابعیت، پیوندی دوجانبه میان فرد و دولت است که حقوق و مسئولیت‌هایی را برای هر دو طرف به ارمغان می‌آورد. این رابطه صرفاً یک موقعیت اداری یا دارا بودن یک گذرنامه نیست، بلکه وفاداری متقابل و التزام عملی به منافع ملی را ایجاب می‌کند. در این میان، پدیده‌ای تأمل‌برانگیز در محافل رسانه‌ای برون‌مرزی خودنمایی می‌کند: ایرانیانی که با استقرار در خارج از کشور، رسماً خواهان مداخله نظامی قدرت‌های بیگانه و فروپاشی امنیت سرزمین مادری خویش بوده و هستند. 
هربار که تهدید نظامی علیه ایران رنگ و بوی جدی‌تری به خود می‌گیرد، یا آغاز می شود در رسانه‌های خارج‌نشین، صداهای آشنایی نیز به راه می‌افتند که از دل مصاحبه‌ها و گفت‌وگوهای مجازی، خواستار شدت عمل بیشتر و اقدام خارجی علیه کشورشان هستند. این افراد که خود را ایرانی می‌دانند و حتی از برخی حقوق شهروندی برخوردارند، با استقبال از جنگ و حمله به مرزهای میهن، تناقضی آشکار را رقم می‌زنند. 
آن دسته از ایرانیانی که در خارج نشسته و بر شیپور جنگ علیه ایران می‌دمند، احتمالا می‌دانند که به دشمنی علنی برخاسته اند و چیزی به نام ایران برایشان بی معنی است. 

فردی که تابعیت ایرانی دارد اما همزمان از نابودی یا تضعیف شدید کشور خود از طریق نیروی نظامی حمایت می‌کند، نمی‌تواند انتظار داشته باشد که همزمان از مزایای تابعیت مانند پاسپورت معتبر، خدمات کنسولی، مالکیت اموال داخل کشور یا امکان بازگشت آزادانه بهره‌مند شود. این تناقض، نه تنها از منظر حقوقی و امنیتی، بلکه از دیدگاه اخلاقی و ملی، توجیه‌پذیر نیست. او اگر برگردد هم، خدا می دااند با چه عقده هایی علیه این ملت بازخواهد گشت.

کدام شهروند؟

محمدصالح جوکار، رئیس کمیسیون امور داخلی و شوراهای مجلس شورای اسلامی در دوره فبل، در بعد از حوادث آبان به صراحت بیان کرد که ایرانیان خارج‌نشین که علیه کشور اقدام می‌کنند – از جمله کسانی که اقدامات تروریستی، ناامنی یا حمایت از دشمنان خارجی را ترویج می‌دهند – باید هزینه سنگینی بپردازند و بهتر است تابعیت‌شان لغو شود. او تأکید کرد که بازگشت چنین افرادی به کشور قابل قبول نیست و اقدامات آنها هزینه‌هایی برای ملت ایران داشته است. این اظهارات که در چارچوب حوادث سال‌های گذشته، از جمله اعتراضات و حمایت برخی از خارج‌نشینان از فشارهای خارجی، بیان شد، حالا به مطالبه مهم از سوی ایرانیان تبدیل می‌شود.
این دیدگاه، بخشی از رویکرد گسترده‌تر است که حمایت از جنگ‌افروزی خارجی را مصداق خیانت یا اقدام علیه امنیت ملی می‌داند. 

مثل همان آمریکا
حفظ حقوق شهروندی برای کسانی که علناً از جنگ علیه ایران سخن می‌گویند، معنایی ندارد. این افراد با انتخاب موضع خود، عملاً تابعیت را زیر سؤال می‌برند و نمی‌توانند همزمان از حمایت‌های قانونی و کنسولی کشور بهره ببرند. چنین رویه‌ای، عدالت را برقرار می‌کند و مانع از سوءاستفاده از تابعیت ایرانی در جهت آسیب به خود کشور می‌شود.  همچنین محرومیت دیگری نیز در خصوص اموال و یا هر دارایی دیگری که در خاک ایران دارند می توان لحاظ کرد. کسی که اعتقادی به ایرذانی بودنش ندارد و بر شیپور جنگ علیه ایران میدمد، عجیب نیست که با چنین اقداماتی مواجه شود.
در ایالات متحده آمریکا، اگر شهروند آمریکایی (چه متولد آمریکا یا خارج از آن، از جنگ یا حمله نظامی خارجی علیه کشور خود حمایت کند – مانند درخواست حمله به خاک آمریکا، همکاری با دشمنان خارجی در زمان جنگ، یا ترویج اقدامات تروریستی علیه منافع ملی – دولت فدرال ابزارهای قانونی محدودی برای برخورد دارد. jاما وزارت خارجه آمریکا  می‌تواند پاسپورت را برای دلایل امنیت ملی لغو کند.  حتی بدون محکومیت قضایی. این تنها یکی از قوانین آمریکا در برابر شهروندان خائن خود است.