سرزمین جواهرنشان ؛ علی قمصری

 

ای عاشقان ای عاشقان پیمانه‌ها پر خون کنید
وز خون دل چون لاله‌ها رخساره‌ها گلگون کنید

 

چو مرغ شب خواندی و رفتی؛ دلم را لرزاندی و رفتی
شنیدی غوغای طوفان را ز خواندن وا ماندی و رفتی

 

خوشا فصلی که دور از غم
همه که شونه وا شونه
دست وا دست
سایه وا سایه
شارفته خانه وا خانه
بدو پیشُم! بدو پیشُم
بدو؛ ای نوشم و نیشم
بدو، ای آخرین عشقُم
دواداره دلِ ریشم
خزانِ زرده ایسالون؛ نوبتی تمنن
بهار از راه ارسیدن؛ زندگی چه جانن

ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم
وین یک دمِ عمر را غنیمت شمریم
فردا که ازین دیرِ فنا درگذریم
با هفت‌هزارسالگان سربه‌سریم