سوره غاشیه با صدای عبدالباسط عبدالصمد

سوره غاشیه در مکه نازل شده و دارای 26 آیه است. کلمه غاشیه به معنی فرا گیرنده است و همچنين یکی از نام‌های روز قیامت است که در آیه اول بیان شده‌است. این سوره در سه موضوع بحث می‌کند: معاد، بخصوص کیفرهای دردناک مجرمان و پاداشهای شوق انگیز مؤمنان. توحید، که با اشاره به آفرینش آسمان و خلقت کوه‌ها و زمین و توجه انسان‌ها به این سه موضوع اسرارآمیز بیان شده. نبوت، و گوشه‌ای از وظايف پیامبر اسلام (ع) است. این سوره را با قرائت عبدالباسط محمد عبدالصمد سلیم داود مشهور به عبدالباسط عبدالصمد از قاریان بزرگ قرآن اهل مصر می‌شنوید و همزمان می‌توانید روخوانی کنید.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم

هَلْ أَتَاکَ حَدِیثُ الْغَاشِیَةِ ﴿١﴾ وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ خَاشِعَةٌ ﴿٢﴾ عَامِلَةٌ نَاصِبَةٌ ﴿٣﴾ تَصْلَى نَارًا حَامِیَةً ﴿٤﴾ تُسْقَى مِنْ عَیْنٍ آنِیَةٍ ﴿٥﴾ لَیْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلا مِنْ ضَرِیعٍ ﴿٦﴾ لا یُسْمِنُ وَلا یُغْنِی مِنْ جُوعٍ ﴿٧﴾ وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ نَاعِمَةٌ ﴿٨﴾ لِسَعْیِهَا رَاضِیَةٌ ﴿٩﴾ فِی جَنَّةٍ عَالِیَةٍ ﴿١٠﴾ لا تَسْمَعُ فِیهَا لاغِیَةً ﴿١١﴾ فِیهَا عَیْنٌ جَارِیَةٌ ﴿١٢﴾ فِیهَا سُرُرٌ مَرْفُوعَةٌ ﴿١٣﴾ وَأَکْوَابٌ مَوْضُوعَةٌ ﴿١٤﴾ وَنَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌ ﴿١٥﴾ وَزَرَابِیُّ مَبْثُوثَةٌ ﴿١٦﴾ أَفَلا یَنْظُرُونَ إِلَى الإبِلِ کَیْفَ خُلِقَتْ ﴿١٧﴾ وَإِلَى السَّمَاءِ کَیْفَ رُفِعَتْ ﴿١٨﴾ وَإِلَى الْجِبَالِ کَیْفَ نُصِبَتْ ﴿١٩﴾ وَإِلَى الأرْضِ کَیْفَ سُطِحَتْ ﴿٢٠﴾ فَذَکِّرْ إِنَّمَا أَنْتَ مُذَکِّرٌ ﴿٢١﴾ لَسْتَ عَلَیْهِمْ بِمُصَیْطِرٍ ﴿٢٢﴾ إِلا مَنْ تَوَلَّى وَکَفَرَ ﴿٢٣﴾ فَیُعَذِّبُهُ اللَّهُ الْعَذَابَ الأکْبَرَ ﴿٢٤﴾ إِنَّ إِلَیْنَا إِیَابَهُمْ ﴿٢٥﴾ ثُمَّ إِنَّ عَلَیْنَا حِسَابَهُمْ ﴿٢٦﴾

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

آیا داستان غاشیه ( روز قیامت كه حوادث وحشتناكش همه را مى‏پوشاند) به تو رسیده است؟! (۱)

چهره‏هایى در آن روز خاشع و ذلت‏بارند، (۲)

آنها كه پیوسته عمل كرده و خسته شده‏اند (و نتیجه‏اى عایدشان نشده است)، (۳)

و در آتش سوزان وارد مى‏گردند; (۴)

از چشمه‏اى بسیار داغ به آنان مى‏نوشانند; (۵)

غذائى جز از ضریع ( خار خشك تلخ و بدبو) ندارند; (۶)

غذایى كه نه آنها را فربه مى‏كند و نه از گرسنگى مى‏رهاند! (۷)

چهره‏هایى در آن روز شاداب و باطراوتند، (۸)

و از سعى و تلاش خود خشنودند، (۹)

در بهشتى عالى جاى دارند، (۱۰)

كه در آن هیچ سخن لغو و بیهوده‏اى نمى‏شنوند! (۱۱)