طرح ویژه دشمن؛ مهم تر از جنگ زمینی

بیژن همدرسی- موجی خطرناک در فضای مجازی و رسانه های معاند شکل گرفته که با انتشار گسترده فیلم ها و پیام هایی تلاش می کند این باور را در ذهن مردم ایجاد کند که دولت مردم جنوب کشور را در میانه جنگ رها کرده و هیچ اراده ای برای حمایت از آنان ندارد این روایت تنها یک انتقاد یا بیان مشکلات نیست بلکه بخشی از یک عملیات روانی هدفمند است که باید آن را جدی گرفت
بی تردید مردم جنوب امروز روزهای سختی را سپری می کنند خسارت ها واقعی است فشارهای اقتصادی و اجتماعی واقعی است و تهدیدهای نظامی نیز انکارشدنی نیست اما تبدیل این واقعیت ها به این ادعا که حاکمیت جنوب کشور را رها کرده بزرگترین هدف جنگ رسانه ای دشمن است.

داستان جنوب
باید توجه داشت که در دور جدید درگیری ها خط مقدم نبرد در سواحل جنوبی ایران قرار گرفته است. تا زمانی که آمریکا مرز زمینی مشترکی با ایران ندارد طبیعی است که مهم ترین عرصه رویارویی در دریا و مناطق ساحلی شکل بگیرد دشمن نیز دقیقا به همین دلیل زیرساخت های اقتصادی انرژی بنادر و مراکز حیاتی جنوب را هدف قرار می دهد، زیرا می داند فشار بر زندگی مردم می تواند به نارضایتی عمومی منجر شود.
این شرایط اتفاق تازه ای نیست. در دوران جنگ تحمیلی نیز شهرهای مرزی و جنوبی بیشترین آسیب را متحمل شدند و مردم این مناطق سال ها بار اصلی جنگ را بر دوش کشیدند. امروز نیز بخش بزرگی از توان کشور صرف دفاع از همین مناطق شده است و نیروهای مسلح در حال مقابله با تهدیدها هستند.

خطرناک‌تر از حمله نظامی
اما خطرناک تر از حملات نظامی هدفی است که پشت انتشار این کلیپ ها و پیام ها پنهان شده است. دشمن تلاش می کند ذهن مردم جنوب را برای این باور آماده کند که از سوی مرکز کشور فراموش شده اند. اگر چنین ذهنیتی شکل بگیرد در صورت هرگونه اقدام زمینی دشمن امید دارد با مقاومت اجتماعی کمتری روبه رو شود و شکاف میان مردم و حاکمیت را به یک فرصت نظامی تبدیل کند.
متأسفانه بسیاری از افراد بدون آنکه از هدف اصلی این عملیات آگاه باشند همان فیلم ها و پیام ها را بازنشر می کنند و ناخواسته به تقویت جنگ روانی دشمن کمک می کنند. هر بار که این ادعا تکرار می شود که جنوب رها شده است دقیقا همان روایتی تقویت می شود که طراحان جنگ رسانه ای به دنبال تثبیت آن هستند.

مسئولیت مهم ما
در شرایط جنگی بخشی از امکانات کشور ناگزیر به جبهه دفاع اختصاص پیدا می کند این یک انتخاب نیست بلکه واقعیت هر جنگی است. همان گونه که در همه جنگ های جهان نیز چنین بوده است نباید اجازه داد دشواری های اجتناب ناپذیر جنگ به ابزاری برای تخریب اعتماد عمومی و ایجاد شکاف ملی تبدیل شود.
امروز مسئولیت همه ما تنها همدردی با مردم آسیب دیده نیست بلکه مراقبت از افکار عمومی نیز هست. پیش از انتشار هر فیلم و هر پیام باید از خود بپرسیم آیا این محتوا به آگاهی مردم کمک می کند یا بخشی از عملیات روانی دشمن را تکمیل می کند. در روزگار جنگ هر کلیک و هر بازنشر می تواند به اندازه یک گلوله اثرگذار باشد.