بیانیه خوانده نشده در وداع با رهبر شهید

وقتی صحبت از بدرقه تاریخی یک شخصیت محوری در سطح یک ملت می‌شود ما با یک پدیده ساده سوگ روبه‌رو نیستیم بلکه با یک گسست و اتصال در تاریخ سیاسی مواجهیم. شهادت رهبر و امام شهید آیت الله سید علی خامنه‌ای در برآیند یک تهاجم خارجی غم را از یک حالت انفعالی به یک نیروی فعال تبدیل کرد و خروشی که در سطح ملی مشاهده شد در واقع پاسخی است به تلاقی عظمت رهبری و عظمت وفاداری ملت.

از منظر جامعه شناسی سیاسی آنچه در این خروش ملی رخ داد یا می دهد تجلی همبستگی ارگانیک است زیرا در این لحظه رابطه میان رهبر و امت از سطح قراردادهای خشک فراتر رفت و به پارادایم پدریت ( یک الگو یا ساختار پدری-فرزندی) در ابعادی معنوی تبدیل شده است . 

اینکه ملت ایران در برابر این فقدان نه با استیصال بلکه با خروشی مقتدر واکنش نشان داده نشان دهنده تبدیل شدن عاطفه به سرمایه اجتماعی است و وفاداری ملت در این لحظه به یک هویت ملی بدل شده است که هر فرد خود را تکه‌ای از یک پیکره واحد می‌بیند. عظمت آقای شهید  در این تحلیل تنها در جایگاه سیاسی او نیست بلکه در نمادین شدن اوست که در لحظه شهادت از یک مقام سیاسی به یک ارکتایپ(کهن الگو) ابدی تبدیل شد.

تهاجم ملعون‌ترین دشمنان جهان برای حذف او در واقع به او جناح جاودانگی بخشید و این شهادت مشروعیت آرمان‌های او را از سطح دستورالعمل‌های سیاسی به سطح حقایق قدسی ارتقا داد. او در پیچیده ترین شرایط ژئوپلیتیک محور ثبات را حفظ کرد و با پذیرش شهادت والاترین نقطه تلاقی میان ایمان و عمل را به نمایش گذاشت.

بزرگترین ضربه به دشمن نه در میدان جنگ بلکه در وفای جمعی ملت بود زیرا دشمن گمان می‌کرد با حذف رهبر اراده ملت را می‌شکند اما این اقدام اثر معکوسی داشت و وفاداری عظیم ملت ایران در بدرقه او یک بیانیه سیاسی بود که اعلام می‌کرد پیوند میان ملت و رهبر فراتر از حضور فیزیکی است. این بیانیه در ظاهر، خوانده نشد، اما در اصل، مهم ترین بیانیه و برایند همه  اتفاقات مراسم وداع و تشییع رهبر شهید بود. این خروش ملی فریاد ملتی است که در اوج مظلومیت مقتدر است و در مسیر وفاداری به پدر امت به والاترین سطح عزت انسانی رسیده است.

در نهایت بدرقه تاریخی قائد شهیدمان سید علی خامنه‌ای نقطه پایان یک دوران نبوده و نیست بلکه آغاز یک میراث فعال است که در آن تلاقی عظمت رهبر و وفای ملت فرمول جدیدی خلق کرد، به این معنا که شهادت رهبر به اتحاد مطلق ملت منجر شد و این خون نه تنها راه ایستادگی را ترسیم کرد بلکه پیوند میان ملت و آرمان‌هایش را به زنجیری گسست ناپذیر تبدیل نمود.نوری که در خون شکفت.