رابطه فوتبال ایران با ایتالیا؛ یا سفید یا سیاه/ حمایت از حضور تیم ملی، قطع همکاری در آستانه جام جهانی

امیر قلعه‌نویی که حدود سه سال از دوره دوم سرمربیگری‌اش در تیم ملی سپری شده، در تمام این مدت با چالش‌ بزرگی چون تقویت کادرفنی و بالا بردن وزن نیمکت تیم ملی مواجه بوده و حالا در آستانه حضور در جام جهانی، این مهم به اوج خود رسیده است.

به گزارش سرویس ورزشی تابناک، در هفته‌های اخیر نام ایران و ایتالیا در موارد مختلفی در کنار هم قرار گرفته است؛ از سیاست تا فوتبال. این هم‌نشینی در مواردی خوب و خوشایند بوده و در تعدادی دیگر ناخوشایند و بحث‌برانگیز. چند روز پیش وزیر خارجه ایتالیا در واکنش به مواضع دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا علیه رم به دلیل عدم مشارکت این کشور در تجاوز آمریکایی-صهیونیستی علیه ایران تأکید کرد: «قطعاً وارد جنگ علیه تهران نمی‌شویم.»

اما مهم‌ترین اتفاقی که باعث شد نام دو کشور در رسانه‌ها و اظهارنظرها به هم پیوند بخورد، ماجرای حضور تیم ملی فوتبال ایتالیا در جام جهانی ۲۰۲۶ به جای تیم ملی فوتبال ایران بود. در حالی که تیم ملی فوتبال ایتالیا در رکود و سکوتی عجیب و حیرت‌انگیز قرار دارد، به یکباره این شایعه به شکلی گسترده مطرح شد. تیمی که برای سومین دوره متوالی در رساندن خود به جام جهانی ناکام ماند و یکبار دیگر غایب بزرگِ جذاب‌ترین گردهمایی فوتبال دنیا خواهد بود.

در این شرایط، برخلاف آنچه در وهله اول انتظار می‌رفت، ایتالیایی‌ها شامل چهره‌های سیاسی و ورزشی، علیه این موضوع طرح شده مبنی بر حضور تیم ملی ایتالیا به جای ایران در آمریکا، موضع‌گیری سفت و سختی داشتند. پائولو زامپولی تاجر ایتالیایی- آمریکایی که به‌عنوان نماینده ویژه آمریکا برای مشارکت‌های جهانی فعالیت می‌کند، پیشنهاد این جایگزینی را به جیانی اینفانتینو رئیس فیفا و دونالد ترامپ به عنوان رئیس جمهور کشوری که به همراه کانادا و مکزیک میزبان مشترک جام جهانی ۲۰۲۶ است، ارائه داد. پیرو این اتفاق، جیانکارلو جورجتی وزیر اقتصاد ایتالیا در رم و در مراسمی در کاخ ریاست جمهوری کوئیریناله، گفت: «امروز خواندم که فرستاده ترامپ می‌خواهد ایتالیا را دوباره در جام جهانی بپذیرد. من این را شرم‌آور می‌دانم. من شرمنده خواهم شد.»

در حالی که پیش‌بینی می‌شد این پیشنهاد مورد استقبال ایتالیایی‌ها قرار بگیرد، اما علاوه بر وزیر اقتصاد، وزیر ورزش ایتالیا هم اعتراف کرد که حضور این تیم به جای ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ فکر درستی نیست. آندره‌آ آپودی گفت: «امکان بازگشت ایتالیا به جام جهانی ۲۰۲۶، اولاً غیرممکن است و ثانیاً نه توجیهی ندارد و نه عملی است. جواز حضور در جام جهانی باید در زمین بازی تعیین شود.» فولویو کولوواتی، مدافع سابق تیم ملی ایتالیا و قهرمان جام جهانی ۱۹۸۲، هم در گفت‌وگو با سایت «scommesse» به این موضوع واکنش نشان داد و گفت: «این صحبت‌ها بیشتر به دلیل مسائل سیاسی مطرح می‌شود. به نظرم حضور ایتالیا در جام جهانی به این شیوه تحقیرآمیز است. در ورزش فقط اتفاقات داخل زمین و نتیجه اهمیت دارد و شما نمی‌توانید با میانبر به جام جهانی برسید.»

با تمام این اوصاف، نحوه همکاری و از آن مهم‌تر شکل قطع همکاری دو مربی کارنامه‌دار ایتالیایی با تیم ملی فوتبال ایران، در مدت اخیر، عجیب و از جهاتی مبهم بوده است. اوایل اسفند سال گذشته بود که جدایی ناگهانی آنتونیو مانیکونه رقم خورد. او که طی دو سال به عنوان دستیار امیر قلعه‌نویی در کادر فنی تیم ملی حضور داشت، بدون اعلام رسمی و در سکوت، ایران را ترک کرد و به فوتبال ایتالیا بازگشت. رسانه‌های ایتالیایی در آن مقطع نوشتند که او به کادر فنی پیزا در سری آ ملحق شده؛ تیمی که قعرنشین جدول است. مانیکونه که به نظر می‌رسید ایده‌پرداز اصلی تیم ملی ایران در جام جهانی خواهد بود، بعد از اتفاقات دی‌ماه سراغ قطع همکاری رفت. البته مهدی تاج و مسئولان فدراسیون مدعی شدند که قرارداد با مانیکونه معتبر است و مربی ایتالیایی که همزمان مدیرفنی تیم امید هم بود، باید به ایران بازگردد اما هیچگاه چنین اتفاقی نیفتاد.

از سویی، آنتونیو گالیاردی دیگر مربی مطرح ایتالیایی هم چنین مسیری را در پیش گرفت. گالیاردی که خودش گفته بود امور تاکتیکی تیم ملی را بر عهده دارد، امیر قلعه‌نویی را در آستانه حضور تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶ تنها گذاشت! در واقع، گالیاردی که در رزومه‌اش همکاری با چهره‌ای مانند روبرتو مانچینی دیده می‌شد، به دلیل جنگ ۴۰ روزه تصمیم برای قطع همکاری با تیم ملی گرفت و عجیب اینکه حضور در سری B ایتالیا را به جام جهانی ترجیح داد. چند روز پیش، نیکولو اسکیرا خبرنگار ایتالیایی با اعلام این خبر در حساب خود در ایکس نوشت: «گالیاردی که دیگر در جام جهانی حضور نخواهد داشت، آماده بازگشت به نیمکت مربیگری است و باشگاه‌های سری ب ایتالیا و تیم‌های خارجی به او نزدیک شده‌اند.» در هر حال امیر قلعه‌نویی که حدود سه سال از دوره دوم سرمربیگری‌اش در تیم ملی سپری شده، در تمام این مدت با چالش‌ بزرگی چون تقویت کادرفنی و بالا بردن وزن نیمکت تیم ملی مواجه بوده و حالا در آستانه حضور در جام جهانی، این مهم به اوج خود رسیده است.