در مورد مستند اجتماعی در ویکی تابناک بیشتر بخوانید

در تاریخ عکاسی جهان، نام «راگو رای» (Raghu Rai) بیش از آنکه با تکنیک‌های پیچیده فنی گره خورده باشد، با «تپش قلبِ هند» پیوند خورده است. او که در سال ۱۹۷۷ با حمایت و تحسین مستقیم استاد بزرگ، هنری کارتیه برسون، به عضویت آژانس معتبر «مگنوم» درآمد، در طول پنج دهه فعالیت حرفه‌ای خود، فراتر از یک عکاس خبری، به روایت‌گری عارف تبدیل شد که تاریخ معاصر هند را نه در اسناد خشک دولتی، بلکه در لایه‌های پنهانِ زندگی روزمره جست‌و‌جو می‌کرد. سبک عکاسی او، پیوندی میانِ «لحظه‌ی قطعی» کارتیه برسون و درکی غریزی از هرج‌ومرجِ شاعرانه بود. راگو رای در قاب‌های خود، تضاد‌های بی‌پایان هند را با وقاری ستودنی به تصویر می‌کشید؛ از سکوتِ مقدسِ معابد و سنگینیِ نگاهِ سالخوردگان، تا هیاهویِ بی‌پایانِ خیابان‌های دهلی و فقرِ آمیخته با کرامتِ مردم. او به جای شکارِ رویدادها، «احساسِ فضا» را عکاسی می‌کرد. نگاه او عاری از قضاوت‌های بیرونی بود؛ او با لنزی که از دلِ سنت و مدرنیته به طور هم‌زمان می‌نگریست، توانست به جای ثبتِ ظاهرِ هند، «روحِ» آن را در تصاویر سیاه‌وسفید و رنگیِ غنی‌اش جاودانه کند. مرگ او در ۸۳ سالگی، پایانِ فصلی از عکاسی انسانی بود که در آن، دوربین نه ابزاری برای مشاهده، بلکه پلی میان قلب عکاس و رگ‌های حیاتِ یک ملت بود. هند از نگاه راگو رای: مجموعه‌ای از تصاویر اختصاصی

حکایت تصویری تهران، روایتی است از تداوم زندگی در دل سختی‌ها، که توسط فرانسیسکو سکو و وحید سالمی به قاب کشیده شده است. در این تصاویر، ضرباهنگ زندگی خیابان‌ها، کافه‌ها و پارک‌ها، حتی در روز‌های دشوار، از حرکت باز نمی‌ایستد. مردم در میان رفت‌وآمدها، خرید روزانه، و گفت‌و‌گو‌های آرام، نوعی خستگی‌ناپذیری را به نمایش می‌گذارند. بخار چای، حرکت رهگذران، و شلوغی رنگارنگ مرکز شهر، همگی نشان از پایداری و جریان بی‌وقفه‌ی روزمرگی دارند. این همان ایران است که از لنز سکو، ترکیبی از انسان‌ها، لحظه‌های کوچک، و شهری زنده را به تصویر می‌کشد. ایران، با تاریخی کهن و تمدنی هفت هزار ساله، شاهد فراز و نشیب‌های بسیاری بوده است. از یورش اسکندر مقدونی تا حمله مغولان، این سرزمین همواره با صلابت از تجاوز‌ها سربلند بیرون آمده و تمدن غنی خود را پاس داشته است.

سرکار خانم سولماز صدقی، در عرصه هنر و سینما و تلویزیون ایران حرف‌های بسیاری برای گفتن دارد، در حال حاضر مشغول به فعالیت در حوزه مستندسازی و ساخت فیلم های کوتاه است. یکی از فیلم های مستند سه گانه معروف وی "یغمای کودکی" نام دارد که توانسته در جشنواره عکس خبری و مطبوعاتی جوایز مختلفی را ازآن خود کرده و سر و صدای زیادی ایجاد کند.