به کمیته ملی المپیک امیدی نیست؛ دفعه پیش هم سکه‌هایم را خوردند/ دلایل حدادی برای من منطقی نبود
به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ آیچی-ناگویا به اتمام رسید و نتایج این رقابت‌ها نیز مشخص شد. اگرچه دوومیدانی کاران ایران در این دوره از رقابت‌ها نسبت به دوره گذشته عملکرد بهتری داشتند، اما برخی انتقادها نسبت به شرایط اعزام و همچنین اتفاقاتی که حین مسابقات رقم خورد، به فدراسیون دوومیدانی و همچنین مدیریت احسان حدادی وارد است. رئیسی که خودش در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۲ هانگژو آخرین حضورش در دوومیدانی را به عنوان پرتاب‌گر دیسک تجربه کرد و مدال نقره این بازی‌ها را به دست آورد و پس از مدتی کوتاه به ریاست فدراسیون رسید.
از جمله انتقادهای وارده به عملکرد دوومیدانی در بازی‌های آسیایی، طبیعتاً مدال‌های کسب شده نیست که با یک طلا، ۲ نقره و یک برنز، نتیجه نسبی حاصل شد، اما از دست رفتن مدال فاطمه محیطی‌زاده، ورزشکار ماده هفتگانه به دلیل اشتباه فنی در انتخاب کفش یا استفاده از ورزشکاران غیرتخصصی در ماده ۴ در ۱۰۰ متر میکس امدادی که ورزشکاران ایران با اشتباه تاکتیکی به خط پایان هم نرسیدند، از جمله انتقادهای وارده به دوومیدانی بود که در بخش‌هایی «بی تخصصی در فدراسیون دوومیدانی» را نشان می‌دهد.
یکی از اتفاقات عجیب حول و حوش تیم دوومیدانی اما، حضور هادی سپهرزاد به عنوان سرمربی در تیم ملی دوومیدانی بود. در شرایطی که در دوومیدانی چیزی به اسم سرمربی مرسوم نیست و ورزشکاران در ماده‌های مختلف مربیان تخصصی دارند که زیر نظر آنها تمرین می‌کنند. با این حال سپهرزاد که از زمان حضور حدادی به عنوان یکی از معتمدان و نزدیکان او وارد ساختار فدراسیون دوومیدانی شده و مدتی سخنگوی فدراسیون هم بود، به عنوان سرمربی به ناگویا اعزام شد. آن هم در شرایطی که برخی مربیان تخصصی رشته دوومیدانی از اردو کنار گذاشته شدند که این تعبیر به وجود آمده که این تغییرات ناگهانی از این باب بوده که پاداش مدال‌های آسیایی که به مربیان می‌رسد، به جای واریز به حساب مربیان تخصصی به حساب هادی سپهرزاد به عنوان سرمربی واریز شود.
- بیشتر بخوانید:
ایران در بازی‌های آسیایی از هانگژو تا ناگویا؛ آبروداری کشتی و روئینگ، افت ووشو و آبروریزی جودو
امیر الوند که مربی اختصاصی پرتاب وزنه تیم ملی دوومیدانی بود و در مسابقات قهرمانی آسیا، قهرمانی جهان، بازی‌های کشورهای اسلامی و همچنین بازی‌های ساحلی سانیا محمدرضا طیبی و حسن عجمی را آماده رقابت کرده و حاصل آن هم دو مدال طلا و یک نقره بود، چند ماه مانده به اعزام کاروان ورزشی ایران به بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ آیچی-ناگویا از تیم ملی دوومیدانی کنار گذاشته می‌شود. الوند در گفت‌وگو با خبرنگار تابناک در خصوص این برخورد و همچنین روزهایی که در تیم ملی پشت سر گذاشته تا عجمی و طیبی را برای رقابت در مسابقات مختلف آماده کند، صحبت کرده است. این گفت‌وگو را در ادامه می‌خوانید:
تابناک: موضوعی که الان مطرح شده این است که شما با آقای طیبی کار می‌کردید و پس از مدالی که او در بازی‌های کشورهای اسلامی و پیش از آن در مسابقات قهرمانی آسیا کسب کرده بود، شانس بالایی برای کسب مدال طلای بازی‌های آسیایی هم داشت. با این حال، در آستانه مسابقات، شما به نوعی کنار گذاشته شدید و مسئله به سمتی رفت که این ظن به وجود آمد که شاید کنار گذاشتن شما و انتخاب آقای سپهرزاد به عنوان سرمربی، از این جهت بوده که پاداش مدال‌ها به آقای سپهرزاد برسد که از دوستان نزدیک آقای حدادی هستند. آیا شما چنین چیزی را تأیید می‌کنید یا اصلاً در جریان این موضوع هستید؟
من در جریان این موضوع نیستم و اگر بخواهم واقعیت را بگویم، اصلاً نمی‌دانم قضیه چیست. اگر هدفی هم وجود داشته باشد، اگر چنین مسئله‌ای مطرح بوده باشد، من در جریان آن نبودم. جدایی من از فدراسیون هم به این دلیل اتفاق افتاد که بعد از جنگ چهل روزه‌ای که رخ داد، یعنی در همان ایام، آقای عجمی، شاگرد من که حدود پنج، شش سال با ایشان کار کرده‌ام، برای بازی‌های ساحلی سانیا (چین) انتخاب شده بود. ایشان به همراه اعضای تیم ملی و دو، سه نفر از کادر تیم ملی که دو مربی نیز همراه تیم بودند، به مسابقات اعزام شدند.
من و آقای عجمی مدتی تمرین نداشتیم؛ به دلیل جنگ و اتفاقات آن دوره، تمرینات متوقف شده بود و پس از آن نیز اردو در مشهد برگزار شد. ما در اردوی مشهد تلاش کردیم تا جایی که امکان داشت، آقای عجمی را به یک رکورد نرمال برسانیم. البته پیش از آن هم بدن ایشان آماده بود، اما جنگ باعث شد شرایط کاملاً به هم بریزد. خلاصه اینکه تلاش کردیم در آن پروسه یکی، دو هفته‌ای شرایط او را جمع‌وجور کنیم و سپس به چین اعزام شد. در آنجا هم اتفاق خوبی افتاد؛ هم مدال طلا گرفت و اگر اشتباه نکنم، رکورد بازی‌های ساحلی را به نام خود ثبت کرد.
تابناک: بله، آقای عجمی مدال طلای بازی‌های ساحلی سانیا را کسب کرد...
پس از آن، شرایط ما خوب بود و با آقای طیبی نیز تمرینات را انجام می‌دادیم. آقای عجمی که برگشتند، به‌تبع پاداشی برای مدالی که به دست آورده بودند برای ورزشکار و مربی در نظر گرفته شد. من بعد از مدتی متوجه شدم از سوی وزارت ورزش یا کمیته ملی المپیک مبلغی را برای مربیان واریز کرده‌اند. من از فدراسیون خواستم که این موضوع را پیگیری کنند، چون احساس می‌کردم مدالی که آقای عجمی به دست آورده، علاوه بر اینکه یک سال است به‌طور مستمر در اردو هستم و شب و روز در اردو حضور دارم، حاصل پنج، شش سال کار من با ایشان نیز بوده است. به نوعی من ایشان را معرفی کردم و در طول این سال‌ها به این مرحله رساندم.
احساس کردم این حق من است که جایزه این مدال تمام‌وکمال به من تعلق بگیرد. حدود یک هفته این موضوع را پیگیری کردم؛ ابتدا با آقای سپهرزاد، بعد با دبیر فدراسیون و سپس با نایب‌رئیس فدراسیون صحبت کردم. روز آخر هم با آقای صیامی صحبت کردم و فکر می‌کنم حدود ساعت چهار یا پنج بعدازظهر بود که ساعت شش بعدازظهر به من گفتند باید اردو را ترک کنم.
تابناک: چرا؟ علت چه بود؟
بعد از مدتی، فکر می‌کنم حدود یک ماه، حالا کم‌وبیش، با من تماس گرفتند و گفتند در جلسه حاضر شوم. چیزی که به من گفتند، اصلاً درباره این موضوع مالی نبود. فقط گفتند نتیجه‌ای که می‌خواستیم حاصل نشده، شما مشکل فنی دارید، با ورزشکاران بد صحبت می‌کنید و موارد دیگری را هم مطرح کردند. چند موضوع دیگر هم بود که نمی‌خواهم وارد آنها شوم. بهتر است اصلاً آنها را مطرح نکنیم، چون واقعاً موضوعات خنده‌داری بود.
خلاصه مطلب این بود که به من گفتند دیگر نمی‌توانم با آنها تمرین کنم. حتی با آقای عجمی هم که پنج، شش سال با ایشان تمرین کرده بودم، به دلیل برگزاری بازی‌ها که حاشیه‌ای برای او ایجاد نکنم، چیزی نگفتم و دیگر ادامه ندادم.
تابناک: خود آقای عجمی هم، در مصاحبه‌ای که بعد از بازی‌های ساحلی در سانیا داشتند و مدال طلا گرفتند، از شما به عنوان مربی خود تشکر کردند که روی سایت فدراسیون هم این مصاحبه منتشر شد.
بله، من فکر می‌کنم از سال ۱۳۹۷، اگر اشتباه نکنم، با آقای عجمی کار می‌کنم. شاید سال ۱۳۹۷ یا ۱۳۹۸ بود.
تابناک: با آقای طیبی از چه زمانی کار کردید؟
آقای طیبی را از آبان ۱۴۰۳ در اختیار گرفتم. در آن زمان اردویی که ما را دعوت کرده بودند، من فکر کردم قرار است برای اردوی تیم ملی نوجوانان یا جوانان کار کنم. وقتی آمدم، گفتند باید با آقای طیبی کار کنم. در آنجا هم یکی، دو هفته شرایط خوبی نداشتیم. از یک طرف آقای اورنگ، مربی ایشان، به ما فشار می‌آوردند که با آقای طیبی کار نکنم و از طرف دیگر، یکی از شروط فدراسیون این بود که اگر می‌خواهم در اردو بمانم، باید با آقای طیبی کار کنم.
در نهایت، تصمیم را بر عهده آقای طیبی گذاشتند که مربی خود را انتخاب کند؛ اینکه اگر دوست دارد با آقای اورنگ کار کند یا اگر می‌خواهد در فدراسیون بماند، با من تمرین کند. خود آقای طیبی گفتند که به‌طور کلی می‌خواهند با آقای الوند کار کنند و ما تمرینات را شروع کردیم. فکر می‌کنم در چهار ماه توانستیم رکورد ایران را به ۲۰.۸۷ برسانیم.
تابناک: داستانی که تعریف می‌کنید، به نظر می‌رسد بیشتر از این جهت بوده که شما چون پیگیر دریافت پاداش بازی‌های ساحلی بودید، کنار گذاشته شدید. چون از نظر فنی که طیبی و عجمی مدال گرفتند. آیا خودتان هم چنین حسی پیدا کردید؟
بله. می‌گویم چند مسئله هم خود آقای حدادی در جلسه‌ای که داشتیم مطرح کردند. من احساس می‌کنم که آن موضوعات را در حال حاضر نباید مطرح کنم. به نظرم چند مسئله در کنار هم باعث شد ایشان به این نتیجه برسد که بهتر است با من کار نکند.
تابناک: و این موضوعات را با کمیته ملی المپیک و مسئولان مربوطه هم در میان گذاشتید؟
خیر، امیدی برای پیگیری این کار ندارم. چون دفعات قبل هم همین اتفاق برای من رخ داد و سکه‌های من در دوره‌های ریاست قبلی خورده شد، اما کسی پاسخگو نبود متأسفانه. من ۱۵ سال است که مربیگری می‌کنم. با هر شاگردی که در سطح ملی کار کردم، قهرمان آسیا شده‌ام. آقای ثمری در دوران من سه مدال طلای آسیا گرفته است؛ سال ۲۰۱۷ در هند، بازی‌های ساحلی و بازی‌های داخل سالن ایران. سه مدال طلا گرفته است. بعد از آن هم با قهرمانان دیگری کار کردم و تلاش کردم رکوردهایشان را به شکل خوبی ارتقا بدهم. درست و اصولی کار کردم. در اردوها صحبت‌های مختلفی مطرح می‌شود و حرف‌های مختلفی زده می‌شود، اما من سعی کردم مسیر خودم را درست طی کنم و جلو بروم. کارنامه‌ام مشخص است.
من آقای عجمی را در دوره ریاست قبل از آقای حدادی، زمانی که افراد دیگری مسئول بودند، در شرایطی دیدم که اصلاً به ایشان توجهی نمی‌شد. اصلاً می‌گفتند این چه کسی است و چه جایگاهی دارد. من این ورزشکار را شکل دادم. شش، هفت یا هشت سال از زندگی‌ام و از همه چیزم گذاشتم تا ایشان را شکل بدهم و به مدال برسانم و از او قهرمان آسیا بسازم. این کار را انجام دادم.
خودشان هم به این موضوع باور دارند. یکی از دلایلی که من دوباره به اردو آمدم تا با آقای طیبی کار کنم، همین صحبت بود که شما توانستید یک نفر را با پیشینه‌ای که عقب‌تر بود و اشتباهاتی که در گذشته با او انجام شده بود، ترمیم کنید و به مسیری برسانید که قهرمان آسیا شود و رکورد بازی‌های ساحلی را بزند. من مسیرم را درست طی کردم و کارم را درست انجام دادم. بحث مالی، بهانه آنها بوده است. صحبت‌هایی که آقای حدادی با ما داشت و دلایلی که مطرح کرد، برای من منطقی نبود. به همین دلیل، خیلی‌ها می‌گویند باید از خودت دفاع می‌کردی، صحبت می‌کردی...
من گفتم زمانی می‌توانم از خودم دفاع کنم که طرف مقابلی که با من صحبت می‌کند، منطقی با من صحبت کند. باید آقای حدادی چیزی به من می‌گفت که من به این باور می‌رسیدم که ایشان حق دارد و حرفش درست است. وقتی درباره مسائل فنی با من صحبت می‌کند و می‌گوید نتیجه حاصل نشده، به نظر من این موضوع بهانه آنها بوده است.
همان‌جا متوجه شدم که آقای حدادی دوست ندارد من با آنها کار کنم؛ حالا به هر دلیلی که خودش می‌داند. بهترین بهانه آنها هم می‌تواند این باشد که بعداً بگویند من از نظر فنی از عملکرد شما راضی نبودم. می‌توانند همه چیز را با همین موضوع توجیه کنند.
تابناک: اگر از عملکرد شما راضی نبودند، چگونه شد که آقای طیبی و آقای عجمی در ادامه مدال گرفتند؟ آقای عجمی در بازی‌های ساحلی مدال طلا گرفت و طیبی هم علاوه بر قهرمانی آسیا و کشورهای اسلامی، در ناگویا هم مدال گرفت.
این موارد را خودشان باید پاسخ بدهند.
تابناک: اگر اشتباه نکنم بعد از مدال نقره طیبی در بازی‌های کشورهای اسلامی او مصاحبه‌ای داشت و درباره مدال نقره‌ای که گرفته بود، علت را این‌گونه عنوان کرد که چون پایان فصل بوده و مسابقات زیادی را پشت سر گذاشته بودند، خسته بود، وگرنه آنجا هم می‌توانست طلا بگیرد.
واقعاً همین‌طور است. در چند وقتی که من با طیبی کار کردم، هم مسابقات قهرمانی آسیا را در پیش داشتیم و هم بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی بود. فشاری بود که زودتر به نتیجه برسیم برای این دو مسابقات. برای بازی‌های کشورهای اسلامی، ما از قهرمانی آسیا برگشته بودیم. اصلاً می‌دانید چه اتفاقی افتاد؟ فدراسیون در آن برنامه‌ای که داشت، مدام تأکید می‌کرد که رکورد باید بالا برود. ما تلاش کردیم در چهار ماه اول، پیک آمادگی ایشان را به دست بیاوریم. بعد می‌خواستیم وارد مرحله تبدیل شویم، اما یک مشکل داشتیم. چرا؟ چون آقای طیبی از ابتدای فصل با من کار نکرد و از اواسط فصل همکاری ما شروع شد. پیش از آن با آقای اورنگ تمرین می‌کرد. من آمدم ادامه آن کار را با سبک خودم انجام دادم، اما نتوانستیم در طول فصل در همان سطح بمانیم. علتش هم این بود که من پیش‌فصل با طیبی تمرینی انجام نداده بودم.
به نوعی فقط تلاش کردیم او را تا حدی نگه داریم تا فصل تمام شود؛ یعنی مسابقات کشورهای اسلامی به پایان برسد و من بتوانم او را وارد تمریناتی کنم که احساس می‌کنم می‌تواند به او کمک کند. همین اتفاق هم افتاد. تلاش کردیم بعد از کشورهای اسلامی، پیش‌فصل او را انجام دهیم و فاز حجم و سپس فاز قدرت را پشت سر بگذاریم. اما متأسفانه در این پروسه و در شرایطی که می‌خواستم برنامه را اجرا کنم، پیش فصل و حین تمرینات اتفاقاتی افتاد که نمی‌خواستم بازگو کنم و این می‌توانسته در تصمیم آقای حدادی اثرگذار بوده باشد. بعد آن موضوع با مسئله آقای عجمی همزمان شد و من نیز پاداشی را که درخواست کرده بودم، دریافت نکردم. در نهایت هم گفتند به دلیل این مسائل نمی‌توانیم با یکدیگر همکاری کنیم.
- بیشتر بخوانید:
رکوردهای ملی‌پوشان دوومیدانی ایران بدون امتیاز جهانی/ اشتباه یا ناآگاهی فدراسیون در انتخاب جام بلاروس
تابناک: احساس نمی‌کنید اینجا به شما ظلم شده است؟
من با احسان حدادی هم‌دوره هستم. به او گفتم چیزی که خودم نتوانستم به آن برسم، دوست دارم در بازی‌ها برای من اتفاق بیفتد؛ یعنی چیزی که نتوانستم به دست بیاورم، دوست دارم شاگردم به دست بیاورد و این مسیر تمام شود. بعد از آن دیگر هیچ آرزویی در زندگی ندارم.
تابناک: این اتفاق به هر حال افتاده، اما در حالی که شما حضور نداشتید.
نه، نه. خیلی‌ها با من تماس گرفتند و تبریک گفتند، اما این تبریک برای من نبود. نشد که بروم. من نبودم.
تابناک: درست است، چون در کنار ورزشکار حضور نداشتید. شاید می‌توانستید یک‌سری نکات را بگویید یا به هر حال از نزدیک این اتفاق را ببینید و از آن لذت ببرید. مسئله فقط نتیجه نیست؛ دیدن این اتفاق از نزدیک و حس کردن آن، می‌توانست حال و هوای دیگری داشته باشد.
بله، دقیقاً. ضمن اینکه برنامه ما اصلاً رسیدن به این عدد نبود. عدد مورد انتظار ما بالاتر از این بود.
تابناک: یعنی آن چیزی که در تمرینات ثبت کرده بودید؟
ببینید، عددی که الان در بازی‌ها زده شد، عددی نبود که من انتظار داشتم. من انتظار عدد خیلی بالاتری را داشتم. ما در برنامه‌های درازمدت و در صحبت‌هایی که با آقای طیبی داشتیم، به این نتیجه رسیده بودیم که عددی که در بازی‌ها می‌زنیم، این عدد نیست و حداقل باید بالاتر از ۲۰.۸۱ باشد. ما بالای ۲۱ متر را می‌خواستیم. یعنی من شخصاً گفتم کاری که انجام می‌دهیم، باید بالای ۲۱ متر باشد. نشانه آن هم این است که وقتی بعد از جنگ، اردو در مشهد برگزار شد و سپس مسابقه قهرمانی کشور در بندر ترکمن برگزار شد، آقای طیبی ۲۰.۷۵ متر پرتاب کرد. هنوز ما وارد فاز تمرین نشده بودیم.
تابناک: یعنی تازه ابتدای فصل آماده‌سازی بود؟
بله. چون آقای حدادی و مسئولان فدراسیون همین را از من خواسته بودند. گفتند چرا در کشورهای اسلامی نتوانستید این کار را انجام دهید؟ گفتم به این دلیل که من ایشان را برای کره جنوبی آماده کرده بودم. یک بار هم برای مسابقات جهانی آماده‌اش کردم. دیگر این ورزشکار نمی‌توانست تا پایان فصل دوام بیاورد و من مجبور شدم فقط او را در شرایط مناسب نگه دارم. ضمن اینکه آقای طیبی تحت نظر پزشک هم بود و دارو مصرف می‌کرد و این مسئله نیز تا حدی برنامه تمرینی ما را دچار مشکل می‌کرد.
تابناک: نکته دیگری هست، جناب الوند، که بخواهید توضیح بدهید؟
یک موضوع خیلی من را اذیت می‌کند. به من می‌گویند که مثلاً من نباید با طیبی کار می‌کردم.
تابناک: چه کسی این را می‌گوید؟
مربی قبلی ایشان، آقای اورنگ، می‌گوید، دوستان و رفقای ایشان هم این موضوع را مطرح می‌کنند. من این کار را به اصرار انجام ندادم. نگفتم این ورزشکار آماده را به من بدهید و این انتخاب به نفع من است. در این انتخاب، از ابتدا تا انتها، هیچ دخالتی از سوی من نبود. خود ورزشکار انتخاب کرد و حتی فدراسیون هم در این انتخاب دخالتی نداشت. فدراسیون تصمیم گرفته بود که خود ورزشکار مربی‌اش را انتخاب کند.
تابناک: یعنی خود آقای طیبی انتخاب کردند که بین شما یا مربیان دیگر، با شما کار کنند؟
بله، خودشان انتخاب کردند. کاملاً آزادانه این انتخاب را انجام دادند. هیچ فشاری هم در آن مقطع روی آقای طیبی وجود نداشت. حتی من در همان مقطع با فدراسیون صحبت کردم و گفتم می‌خواهم از اردو خارج شوم؛ همان دو، سه هفته اول اردو. گفتم به دلیل اینکه حاشیه زیاد است و شرایط و جو خوبی وجود ندارد، می‌خواهم اردو را ترک کنم. در نهایت جلسه‌ای برگزار کردند و گفتند هرچه ورزشکار بگوید. من هم آنجا با آقای طیبی صحبت کردم و گفتم با همین شرایط ادامه بدهیم و با هم کار کنیم. برای همین می‌گویم این موضوع هم حداقل باید گفته شود، چون خیلی‌ها این مسئله را مطرح نمی‌کنند.
تابناک: نکته دیگری که وجود دارد، این است که آقای حدادی، آقای سپهرزاد را به عنوان سرمربی تیم دوومیدانی برای این بازی‌ها انتخاب کردند. اصلاً چیزی به نام سرمربی در دوومیدانی نداشتیم. شما که سال‌ها در این حوزه کار کرده‌اید، آیا چنین عنوانی برای شما هم ناآشنا بود یا اینکه چنین جایگاهی وجود داشته است؟
اصطلاح «هد کوچ» در دوومیدانی وجود دارد، اما حالا نمی‌دانم در بحث‌های تیم ملی این عنوان وجود دارد یا خیر، اما احساس نمی‌کنم چنین جایگاهی داشته باشیم. یعنی اینکه ایشان به همه امور فنی شاید آگاه‌تر باشد. منظورم از امور فنی این است که مثلاً ۱۰۰ متر، ۲۰۰ متر، ۴۰۰ متر، ۱۵۰۰ متر، پرش طول، پرش سه‌گام و رشته‌های مختلف را شاید بهتر بشناسد. به هر حال نیروی دیگری وجود ندارد، به گفته خود آقای حدادی، و از ایشان استفاده می‌کنند.
تابناک: یعنی عنوان سرمربی فقط برای ما ناآشنا نیست، واقعاً تا به حال چنین چیزی نداشتیم.
بله. خود آقای حدادی هم فکر نمی‌کنم اعتقادی به این داشته باشد که سرمربی وجود دارد.
