جنایت بزرگ علیه بیماران در کمپهای ترک اعتیاد/ اینجا؛ فراموشخانه نهادهای نظارتی!
این تنها گوشهای از روایت برخورد ناگوار، وحشتناک و دلخراش با بیمارانی است که برای ترک، به کمپهای ترک اعتیاد آورده می شوند.
جمعه روز جهانی مبارزه با مواد مخدر است؛ در حالی که اعتیاد به عنوان یک «بیماری مغزی» توسط علم مدرن به رسمیت شناخته شده، واقعیت تلخ کمپهای ترک اجباری در ایران، تصویری فجیع از چرخهای معیوب را آشکار میسازد. جایی که بیماران نه درمان، که با خشونت، شکنجه و گاه مرگ روبهرو میشوند.
به گزارش سروس اجتماعی تابناک، سازمان بهداشت جهانی و دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرم سازمان ملل بارها تأکید کردهاند که اعتیاد اختلالی نورولوژیک است که مدارهای پاداش مغز را دگرگون میکند و اراده فرد را به تنهایی ناکارآمد میسازد. با این حال، در بسیاری از کمپهای ایران، رویکرد تنبیهی و اجباری غالب است؛ رویکردی که نه تنها مؤثر نیست، بلکه آسیبهای بیشتری به بار میآورد.
اداره کمپ ها به دست معتادان سابق!
گزارشهای متعدد حقوق بشری و رسانهای از موارد گسترده شکنجه در این مراکز خبر میدهند. ویدیوهایی که در شبکههای اجتماعی منتشر شده، صحنههایی از پرتاب بیماران به استخر آب سرد، ضرب و شتم شدید و تحقیر را نشان میدهد. در یکی از موارد ثبتشده در قلات فارس، کارکنان کمپ معتادان را مجبور به شنا در استخر یخزده میکردند. اما تنبیه های این افراد که برای درمان به این کمپ ها اورده می شود، وحشتناک تر از این حرف هاست و عوامل کمپ ها خود را مجاز به هر برخوردی با این افراد می دانند.
یکی از جنبههای کمترگفتهشده، اما تأسفبار، اداره بسیاری از این کمپها توسط افراد سابقاً معتاد است. این مدیران، که گاهی خود از چرخه اعتیاد رهایی یافتهاند، روشهای مشابهی را تکرار میکنند که روزگاری بر آنها اعمال شده بود. گزارشها و مصاحبه با بازماندگان نشان میدهد که کوچکترین خطا – مانند درخواست خروج یا اعتراض به شرایط – با ضرب و جرح شدید پاسخ داده میشود. مرگ یک جوان ۳۱ ساله در کمپ امامزاده داوود تنها یکی از صدها و هزاران مرگ به دلیل شکنجه توسط مسئولان،کمپهاست.
بدون فرایند حقوقی؛ تنبیه تا مرگ
در کمپهای اجباری، بیماران اغلب بدون فرآیند قضایی مناسب یا ارزیابی پزشکی دقیق، بازداشت و منتقل میشوند. طبق گزارشهای بین المللی و منابع داخلی، شرایط این مراکز شامل عدم دسترسی به درمان مبتنی بر شواهد، و خشونت فیزیکی و روانی است. مرگها گاهی به عنوان «عوارض ترک» توجیه میشوند، در حالی که شواهد حاکی از ضرب و جرح منجر به خونریزی داخلی یا خودکشی تحت فشار است. تنها در یک سال گذشته، موارد متعددی از مرگ در کمپها گزارش شده که تحقیقات مستقل در آنها ناکافی یا غایب بوده است.
بُعد مالی این ماجرا نیز تاریک است. کمپها اغلب از خانوادهها مبالغ هنگفتی دریافت میکنند؛ پولهایی که تحت عنوان «هزینه درمان» یا «نگهداری» اخذ میشود، اما شفافیت در هزینهکرد آن وجود ندارد. برخی گزارشها از وجود کمپهای غیرمجاز سخن میگویند که بدون نظارت بهزیستی یا وزارت بهداشت فعالیت میکنند و سود اقتصادی آنها بر پایه ادامه چرخه وابستگی بنا شده است. کافی است بیمار «سرکش» شود تا با شدیدترین تنبیهات مواجه گردد – چرخهای که نه درمان، که بازگشت به مواد را تسهیل میکند.
کمپها بدون موفقیت خاص در ترک
تحقیقات علمی نشان میدهد نرخ موفقیت کمپهای اجباری بسیار پایین است. مطالعهای در این باره تأکید میکند که اکثر افراد پس از ترخیص، به سرعت به مصرف بازمیگردند؛ زیرا درمان بدون حمایت روانی، پزشکی و اجتماعی پایدار، محکوم به شکست است. نهادهای و افراد کارشناس متعدد، صراحتاً خواستار تعطیلی مراکز اجباری و جایگزینی آن با خدمات داوطلبانه، مبتنی بر حقوقانسانی و شواهد علمی شدهاند.
در ایران، جایی که آمار مصرف مواد همچنان بالاست، صندوقچه اسرار این کمپها همچنان بسته مانده. خانوادهها در سکوت رنج میبرند، از ترس بدنامی یا تهدید. هیچ مقام رسمی نمیتواند ادعا کند که شرایط در اکثر این مراکز «مناسب» است. گزارشهای متعدد از ضعف نظارت، کمبود کادر متخصص پزشکی و غلبه رویکرد امنیتی-تنبیهی حکایت دارد.
در روز جهانی مبارزه با مواد مخدر، زمان آن رسیده که فراتر از شعار، به سمت اصلاح ساختاری حرکت کنیم. اعتیاد بیماری است، نه جرم اخلاقی. بیماران نیاز به درمان دارند، نه زندانهای خصوصی با نام کمپ. گشودن این صندوقچه اسرار، شفافسازی مالی، نظارت دقیق، آموزش مدیران بر پایه علم روز و جایگزینی مدلهای اجباری با برنامههای جامع حمایتی، تنها راه شکستن این چرخه فجیع است. تا آن روز، هر مرگ در کمپ، نه تنها یک فاجعه فردی، که لکهای بر وجدان جمعی ماست – یادآوری تلخ اینکه گاهی «درمان» میتواند مرگبارتر از خود بیماری باشد.
گزارش خطا
غیر قابل انتشار: ۲
در انتظار بررسی: ۳
انتشار یافته: ۱۴
واقعا وحشیانه باهاشون رفتار میشهولی ادم میشن
اعتیاد ازشون یک دبو ساخته
ولی واقعا جای علم و دانشمندان اینجا کجاست
معتادا خیلی بدبختن
ولی اگر پاک بشن عالی میشن
پاسخ ها
ناشناس
| 
| ۱۱:۴۸ - ۱۴۰۵/۰۴/۰۴
کدام رفتار وحشیانه تا به حال آدم ساخته است ؟؟؟ یکی از اقوام ما بخاطر اختلافات ارث یکی از پسرانشان را با پرداخت مبالغی به عنوان ترک اعتیاد ( در حالی که بنده خدا اصلاً معتاد نبوده ) بیش از یکسال است که در یکی از این کمپها تبعید و بازداشت کرده اند !آیا جایی هست که کار این بنده خدا را پیگیری کند و نجاتش بدهد ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
پاسخ ها
تقی
| | ۱۲:۱۰ - ۱۴۰۵/۰۴/۰۴
برو مستقیم پیش دادستان شهرتون دستور قضایی میده به قاضی ویژه رسیدگی کنند معتادان دوزخیان روی زمین هستند.هم خودشان میسوزند هم اطرافیانشانرا میسوزانند. تقاضا میکنم؛ به کلماتی که توسط نگارنده این گزارش سفارشی، برای روایت به عاریه گرفته شده دقت کنید: (تحقیقات علمی نشان میدهد نرخ موفقیت کمپهای اجباری بسیار پایین است)
(مطالعهای در این باره تأکید میکند که ....)
(نهادهای و افراد کارشناس متعدد، صراحتاً خواستار ...)
(گزارشهای متعدد از ضعف نظارت، کمبود کادر متخصص پزشکی و غلبه رویکرد ...)
و....
این نوع تعابیر بیاساس و ارایه رفرنسهای کلی و بلحاظ علمی بی ازرش، مشخصاً بیانگرِ سفارشی بودن و بیپایه و اساسبودن گزارشاتی ازاین دست است .
گرچه بظاهر متن بالا با اهداف انساندوستانه و قانون محور تهیه و تدوین شده، اما درحقیقت کوچکترین ارزش علمی و محل توجهی ندارد و تنها در امتداد و برای تکمیل یا همراهی با یک پروژهء کنترلگر و سودمحور گزارش شده...
حالا بگردید ببینید که کجای این سیستم قرار است با تکیه بر چنین اطلاعات غلط و بدست گرفتن احساسات و اذهان جامعه ، پولی جابجا شود! یا مجوزی اعطاء شود یا...،
چراکه اساسا این کمپها مردم_محور برپا میشوند و افراد کاملا ازادانه و با هزینه شخصی عزیزان خود را راهی درمان در این مراکز میکنند
پاسخ ها
ناشناس
| | ۰۲:۳۸ - ۱۴۰۵/۰۴/۰۵
الکی جو نده . قسم میخورم تک تک این حرفها درسته و خیلی هاش رو طرف یا از ترس یا هر دلیل دیگری ننوشته. ذره ای انسانیت در برخوردهاشون وجود نداره. . هیچ کس هم توجه نداره اینها هم مظلوم ترین افراد این جامعه ایران هستند که در آن نه قانونی وجود دارد و نه درمانی و نه آموزشی و نه شفافیتی و نه آزادی و نه راحتی و نه عدالتی ونه فریادرسی و نه ..... 
شما هم شریک جرم هستید که کامنت منو منتشر نکردید به کی باید گفت در اولین زمان مقتضی خودم طرف رو خنثی میکنم من شخصا تجربه کردم فرستادن معتاد ب کمپ عین خیانت و بس.. از لحظه ورود تحقیر کتک فحش گشنگی و کوچکترین اعتراض مساوی با تحقیر و شکنجه .. ترو خدا رسیدگی بشه بخاطر خدا رسیدگی یشه.. واقعا وحشتناک هر کس هم مرخص بشه از کمپ دوباره مصرف میکنه بلاشک فقط شده جایی واسه سواستفاده از معتاد و خانواده معتاد وسلام.تازه جایی ک من بودم مثلا دکتر میومد و بازرس بهزیستی!! ولی متاسفانه بازرس بهزیستی زیر درخت یکساعت وقت تلف میکرد و چای و قهوه و خدافظ.محض رضای خدا یکبار جویای حال یکی مثل من که با بدن کبود تابلو بود کتک خوردم.اقا فساد و ستم و بس .. کو فریاد رسی کوووو