امام جمعه رشت و یک خطای پرهزینه؛ آیا زمان عزل برای حفظ وحدت ملی فرا نرسیده است؟

به گزارش تابناک، در مقطع فعلی که کشور با تهدیدات خارجی، فشارهای سیاسی و جنگ روایت‌ها مواجه است، مهم‌ترین سرمایه ایران، انسجام ملی و حضور همه اقشار مردم در کنار یکدیگر است. در چنین شرایطی، هر سخنی که به حذف، طرد یا تحقیر بخشی از جامعه منجر شود، عملاً در مسیر تضعیف همین سرمایه راهبردی حرکت می‌کند.

اظهارات اخیر امام جمعه رشت، که در آن زنان بی‌حجاب و حتی خانواده‌های آنان با ادبیاتی تند و تهدیدآمیز خطاب قرار گرفته‌اند، از همین منظر قابل نقد جدی است. این نوع بیان، نه تنها کمکی به حل مسائل فرهنگی نمی‌کند، بلکه شکاف‌های اجتماعی را تعمیق کرده و بخشی از جامعه را در برابر ساختار رسمی قرار می‌دهد.

واقعیت جامعه ایران، متکثر است. در همین روزها، افرادی با ظواهر و سبک‌های زندگی متفاوت—از جمله زنانی که ممکن است حجاب کامل نداشته باشند—در صحنه‌های حمایت از کشور حضور دارند. آنچه این افراد را کنار هم قرار داده، حس تعلق به وطن است، نه یکدستی ظاهری. نادیده گرفتن این واقعیت، خطایی در شناخت جامعه و نادیده گرفتن سرمایه انسانی کشور است.

جایگاه امام جمعه، جایگاه دعوت به وحدت، عقلانیت و همدلی است. وقتی این تریبون به محلی برای بیان ادبیات تند تبدیل می‌شود، نه تنها کارکرد اصلی خود را از دست می‌دهد، بلکه به عاملی برای تضعیف انسجام ملی بدل می‌شود. اینجاست که مسئله از یک «اظهارنظر شخصی» فراتر می‌رود و به یک «مسئله حاکمیتی» تبدیل می‌شود.

از منظر منافع ملی، استمرار چنین رویکردی هزینه‌زاست. این اظهارات به‌سرعت در فضای رسانه‌ای داخلی و خارجی بازتاب پیدا می‌کند و به ابزاری برای القای شکاف در جامعه ایران تبدیل می‌شود؛ شکافی که دشمنان کشور سال‌هاست در پی برجسته‌سازی آن هستند.

بر همین اساس، طرح مطالبه برای برخورد با این‌گونه رفتارها، نه از سر تقابل، بلکه در راستای حفظ منافع ملی قابل فهم است. وقتی یک مقام رسمی، برخلاف کارویژه ذاتی خود—یعنی تقویت وحدت—عمل می‌کند، طبیعی است که بحث پاسخگویی و حتی عزل او مطرح شود. حفظ انسجام ملی، اولویتی است که نمی‌توان آن را قربانی اظهارات نسنجیده کرد.

امروز، بیش از هر زمان دیگری، کشور به تریبون‌هایی نیاز دارد که «پل» بسازند، نه «دیوار». اگر قرار است از این مرحله حساس عبور کنیم، این عبور تنها با پذیرش همه مردم—با هر ظاهر و سلیقه‌ای—و پرهیز از ادبیات تفرقه‌افکن ممکن خواهد بود.