شلیک به خودی از دانشگاه تهران!
نامه عجیب رپیس دانشگاه تهران به نمایندگی از تعدادی دیگر از روسای دانشگاههاُ در واقع تاکید دارد که در برابر تجاز و شرارت دشمن، ایران بهتر است دست نگه دارد!
در روزهایی که هنوز آوار حملات موشکی دشمن بر دانشگاههای ایران فروننشسته، رئیس دانشگاه تهران با صدور نامهای عجیب، از نیروهای مسلح کشور خواسته است به دانشگاههای منطقه حمله نکنند. اقدامی که نه تنها از نظر حقوقی و نهادی جایگاه مشخصی ندارد، بلکه اقدام نابجا، خوراکی تمامعیار برای جنگ روانی دشمن و تضعیفکننده بازدارندگی ملی محسوب میشود. چرا باید چنین توصیه ای در برابر شرارت دشمن مطرح شود؟
به گزارش تابناک، ناقوس جنگ که به صدا درمیآید، نخستین سنگری که باید مستحکم بماند، «قدرت دفاع، پاسخ کوبنده و انسجام ملی» است. اما گاه برخی اقدامات، درست در همین نقطه مرکزی خلأ ایجاد میکنند.
چند روزی از حملات آشکار رژیم صهیونیستی و آمریکا به برخی دانشگاههای ایران نمیگذرد که رئیس دانشگاه تهران، در نامهای به وزیر علوم، به نمایندگی از ۱۵ دانشگاه برتر کشور، از نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران درخواست کرده است: «از حمله به دانشگاههای منطقه خودداری نمایند تا حرمت نهاد مقدس علم فرونهاده نشود.»
در نگاه نخست، شاید این نامه در ظاهر اخلاقی و صلحطلبانه به نظر برسد. اما وقتی آن را در بستر واقعیات میدانی و جغرافیای پیچیده قدرت قرار میدهیم، تصویری کاملاً متفاوت پدیدار میشود. توصیه ای است عجیب از دل نهاد دانشگاهی که جتی اساسا یازی به برجسته سازی و طرح مساله نداشته است.
دانشگاههای ما قربانی تجاوز دشمن
مگر نه این که همین دانشگاه تهران و همه دانشگاهها و مدارس کشور،بر اثر تجاوز دشمن، به تعطیلی و یا برگزاری مجازی کلاس ها مجبور شده اند. مگر خبر ندارند از آمار دانش اموزان و دامشجویان شهید؟ آیا نویسندگان این نامه، حتی به همین موضوع نیز نیندیشده اند؟
پرسش دیگر این است: اساساً چنین درخواستی از چه مرجعی برمیخیزد؟ تصمیمگیری درباره مقابله به مثل، زمان، مکان و نحوه پاسخ به تجاوزات دشمن، در انحصار شورای عالی امنیت ملی و فرماندهی کل قواست. دانشگاه تهران، با تمام اعتبار علمیاش، نه متولی این حوزه است و نه میتواند ادعای نمایندگی از ارکان دفاعی کشور را داشته باشد. این ورود نابهجا، از همان ابتدا، آفتِ «تخصصزدایی از تصمیمات راهبردی» را به همراه دارد.
خطای راهبردی در برابر حمله دشمن به دانشگاهها
اما فراتر از این، نامه رئیس دانشگاه دچار یک خطای راهبردی آشکار است. در شرایطی که دشمن، حرمت علم را با هدف قرار دادن دانشگاههای ایران شکسته است، تأکید بر «خویشتنداری» تنها از سوی ایران، نه اخلاقی است و نه منطبق با اصول بازدارندگی. چنین درخواستی، ناخواسته این پیام را به دشمن مخابره میکند که حتی اگر تأسیسات علمی ایران را هدف قرار دهد، ایران به دلیل حساسیتهای داخلی، از پاسخ متقابل بازخواهد ماند. این دقیقاً همان نقطۀ تضعیف بازدارندگی است که دشمن در جنگ ترکیبی به دنبال آن میگردد.
منطق تسری
نکته تأملبرانگیزتر، استناد این نامه به «درخواستهای متعدد استادان و دانشجویان کشورهای منطقه» است. پرسش کلیدی اینجاست: آیا خواست کشورهای منطقه باید بر تصمیمات دفاعی ایران مقدم باشد؟ آیا در شرایطی که دشمن به حریم علمی ایران تجاوز کرده، مرجعیت اخلاقی برای نصیحت از «سوی دیگر مرزها» تعریف میشود؟ این رویکرد، یادآور همان منطقی است که در آن، دشمنِ متجاوز، وادار به پذیرش مسئولیت نمیشود و فشارها معطوف به طرفی میگردد که حق دفاع مشروع دارد.
اما شاید عمیقتر از همه، «منطق تسری» این نوع درخواستها باشد. اگر امروز رئیس دانشگاه از نیروهای مسلح بخواهد به دانشگاههای منطقه حمله نکند، فردا چه کسی مانع از آن است که چندین وزیر یا مقام دیگرُ درخواست های ظاهرا صلح طلبانه در برابر متجاوزین مطرح کنند. اساسا چه نیازی به چنین نامه ای است؟
اگر این منطق نهادینه شود، عملاً هیچ تأسیساتی در کشورهای منطقه از شمول این «درخواستهای بخشی» خارج نخواهد ماند و دست ایران برای هرگونه پاسخ متناسب، در کامپی که خود گسترده، بسته خواهد شد. نتیجه آن چیزی نیست جز فلج شدن اراده دفاعی کشور. ایا به انداز کافی مسخره نیست؟
کمک به روایت دشمن و درخواست برکناری
و در نهایت، این نامه را باید در میدان جنگ روایتها نیز ارزیابی کرد. شبکههای معاند و رسانههای غربی که تا دیروز با پهپاد و موشک دانشگاههای ایران را میزدند، امروز این نامه را با صدای بلند بازخوانی میکنند؛ به عنوان سندی بر «شکاف میان نهاد علم و حاکمیت»، به عنوان روایتی از «ایرانِ دچار دوگانگی درونی». این نامه، خواه ناخواه، خوراک رسانهای تمامعرضهای برای پروژهای شده که دشمن سالهاست برای آن هزینه میکند.
در چنین فضایی عجیب نیست که شاهد چنین واکنش ها . توئیتهایی علیه رئیس دانشگاه تهران باشیم؛ «آقای دکتر سیمایی صرّاف ! نسبت به برکناری رییس دانشگاه #تهران اقدام فوری بعمل آورید. عرصه مقاومت و جهاد ؛ جای افراد بزدل کج فهم نیست.هر زمزمه ای که #اتحاد_مقدس
بین مردم و حاکمیت را با ایجاد تشکیک و شبهه و...هدف قرار دهد؛ صدای #دشمن است چه بدانند چه ندانند.»
گزارش خطا
غیر قابل انتشار: ۵۷
در انتظار بررسی: ۹۸
انتشار یافته: ۶۰
مگه هر رییسی ، رییسه و هر دانشگاهیی ، دانشگاهی . مگه هر کی چهار تا کتاب بخونه قراره دانای روزگار باشه . فعلا مردم کف خیابان داناترین هستند . پاسخ ها
ناشناس
| 
| ۱۱:۵۸ - ۱۴۰۵/۰۱/۱۳
شما چقدر ایشان را می،شناسید؟ با همین یک نامه قضاوت کردید؟!!! قضاوتهای شما همیشه همینطوری است ؟ از روسای دانشگاههای کشور تقاضا داریم شبکه ایران اینترنشنال را نگاه نکنند ما باید تمام منابع علمی و ساختمانهای دانشگاههای منطقه رو با خاک یکسان کنیم تادر تاریخ بماند ایران در مقابل حمله به دانشگاههایش ساکت نماند.
حالا اینکه چقدر صحبت ایشون بجا یا نابجا و درست و غلط هست به کنار... ولی همینطوریش نمیشد از چیزی انتقاد کرد، الانم که دیگه خداروشکر جنگ هست هرچیزی در میدان جنگ سنجیده میشه! باشه بابا شما هم بزنید بترکونید دانشگاهاشونو. تو جنگهای جهانی هر دو طرف احساس میکردن محق هستن آخرش خرابی برای دو طرفه دیگه چیزی نمیشه بزنید بترکونید تاسیساتشونو شاید راه درست همینه بودن صداهای متعدد در کشور خوب است و این نشان مردمسالاری و عدم تمرکز قدرت است، اما متاسفانه این صدا در زمان و مکان نامناسب سم استمثل اون شهر مولانا
گفت ورد خوب آورده ای
لیک سوراخ دعا گم کرده ای
سلام منطقی گفتند ایشان. بالاخره رئیس بزرگترین دانشگاه کشور هستند.
این چه تعبیری استه که می کنید شلیک به کدام خودی؟
نوشتن این نامه کاری اشتباه بود نیروهای نظامی باید با قوت به تمام مواضع دشمن چه دانشگاه و نیروگاه و پالایشگاه و حتی بیمارستانها حمله کنند و جنگ را با شدت هر چه بیشتر و تا پیروزی نهایی ادامه دهند نظرسنجی
برای ایرانیهای خارج نشین حامی حمله به وطن چه مجازاتی پیشنهاد میکنید؟