نایب‌ رئیس کمیسیون اجتماعی مجلس با انتقاد از عملکرد برخی وزرا در شرایط جنگی، تأکید کرد: سوءاستفاده از فضای جنگ برای فرار از پاسخگویی پذیرفتنی نیست و مدیری که در شرایط بحران توان اداره ندارد، باید کنار برود.

عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس با اشاره به تعویق دور دوم مذاکرات، تأکید کرد: تصمیمات متناقض ترامپ به‌ویژه در موضوع محاصره تنگه هرمز، فضای گفت‌و‌گو را با تردید جدی مواجه کرده است؛ با این حال اگر آمریکا از این اقدامات عقب‌نشینی کند، بازگشت به میز مذاکره امکان‌پذیر خواهد بود.

در هر درگیری بزرگ، آن‌چه تعیین‌کننده است فقط توان نظامی نیست، بلکه میزان تسلط بر جغرافیا و گلوگاه‌های حیاتی است. کشوری مثل ایران که در قلب یکی از مهم‌ترین نقاط انرژی جهان قرار دارد، اگر این مزیت را به یک ابزار فعال تبدیل نکند، عملاً بخش بزرگی از ظرفیت بازدارندگی خود را کنار گذاشته است. در مقابل، برای ایالات متحده آمریکا و اسرائیل، هرگونه تهدید به اختلال در این گلوگاه‌ها، می‌تواند به معنای افزایش هزینه‌ای باشد که از سطح نظامی فراتر می‌رود و اقتصاد جهانی را هم درگیر می‌کند.

عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس با تأکید بر لزوم حفظ موضع قدرت در مذاکرات، گفت: تا زمانی که محاصره دریایی به‌طور کامل رفع نشود، نباید وارد مذاکرات شویم و در کنار آن، کشور نیازمند یک مرجع واحد برای مدیریت روایت‌ها در فضای رسانه‌ای است.

روانبخش تأکید کرد: بهترین راه برای طرف مقابل این است که شروط ایران را بپذیرد و از مسیر گفت‌وگو، موضوع را حل‌وفصل کند، در غیر این صورت، ادامه وضعیت موجود می‌تواند تبعات اقتصادی و اجتماعی برای خود آن‌ها به‌همراه داشته باشد.

خیلی‌ها وقتی از جنگ هوایی حرف می‌زنند، تصویرشان از آسمان پر از جنگنده است، درگیری، مانور، شلیک. اما واقعیت جایی پایین‌تر اتفاق می‌افتد؛ روی باند‌هایی که اگر چند مترشان از بین برود، همان جنگنده‌ها دیگر هیچ‌وقت بلند نمی‌شوند. در این ۴۱ روز، اگر چیزی به اندازه موشک‌ها اهمیت داشت، همین باند‌های بتنی بود که یا زنده ماندند، یا همه‌چیز را با خودشان پایین کشیدند.

عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس با تأکید بر اینکه تصمیم‌گیری درباره مذاکرات در سطح کلان نظام انجام می‌شود، گفت: با وجود بی‌اعتمادی جدی به آمریکا و رفتارهای متغیر ترامپ، احتمال مذاکره منتفی نیست و باید با آمادگی کامل همه سناریوها را مدیریت کنیم.

نماینده مردم دورود و ازنا، با تأکید بر هم‌وزن بودن «جنگ روایت‌ها» با میدان و مذاکرات، هشدار داد هرگونه تأخیر در روایت‌سازی و اطلاع‌رسانی، ابتکار عمل را در اختیار رسانه‌های دشمن قرار می‌دهد و بر ضرورت پیش‌دستی در مدیریت افکار عمومی تأکید کرد.

در تقابل‌های مدرن، پیروزی دیگر لزوماً در یک ضربه تعیین نمی‌شود. بازیگرانی مثل ایالات متحده آمریکا به‌شدت به ثبات اقتصادی، افکار عمومی و هزینه‌های بلندمدت حساس‌اند. برای ایران، کشاندن درگیری به یک جنگ فرسایشی کنترل‌شده، می‌تواند معادله را از یک برخورد سریع و پرریسک به یک فشار مداوم و تحلیل‌برنده تبدیل کند؛ مدلی که در آن زمان، خودش تبدیل به سلاح می‌شود.

نماینده شهرضا در مجلس، جزئیات شبی را روایت می‌کند که با فرود مخفیانه هواپیما‌ها آغاز شد، اما با هوشیاری نیرو‌های ایرانی، به درگیری چندساعته و ناکامی کامل این عملیات انجامید.

نماینده مردم تهران در مجلس، با اشاره به تحولات اخیر منطقه و وضعیت آتش‌بس، گفت: این آتش‌بس به طرف مقابل تحمیل شده و تأکید کرد مدیریت تردد کشتی‌های تجاری در تنگه هرمز همراه با اخذ عوارض همچنان ادامه دارد.

نماینده مردم بروجن در مجلس با تردید نسبت به نتایج مذاکرات ایران و آمریکا تأکید کرد: تجربه نشان داده نباید به طرف مقابل اعتماد کرد و نباید کشور را معطل روند گفت‌و‌گو‌ها نگه داشت.

در معادلات امنیتی منطقه، برخی نقاط صرفاً جغرافیا نیستند، بلکه به بخشی از ساختار بازدارندگی تبدیل می‌شوند. برای ایران، لبنان یکی از همین نقاط است؛ جایی که حضور یک بازیگر غیردولتی مانند حزب‌الله لبنان، معادله امنیتی اسرائیل را به‌طور بنیادین تغییر داده. در این میان، آتش‌بس در لبنان نه نشانه پایان تنش، بلکه بخشی از یک بازی پیچیده‌تر برای مدیریت زمان، منابع و سطح درگیری است.

عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس با تأکید بر اینکه همه جنگ‌ها نهایتا با مذاکره پایان می‌یابند، گفت: روند گفت‌و‌گو‌ها را مثبت ارزیابی می‌کنم و هرچه مذاکرات جلوتر برود، احتمال کاهش تنش‌ها بیشتر خواهد شد.

اولش همه فکر کردند کار پهپادهاست؛ چند انفجار در کویت، کشته شدن نیروهای آمریکایی و یک حمله دقیق که رد مشخصی از خودش باقی نگذاشت. اما چند روز بعد، وقتی روایت‌ها تغییر کرد و نام سوخو-۲۴ وسط آمد، داستان شکل دیگری گرفت؛ داستان بمب‌افکن‌هایی که یک‌بار از دل پدافند عبور کردند، مأموریت زدند و برگشتند، اما در پرواز بعدی، در آسمان‌ جاودانه شدند.

در ظاهر، جنگ‌ها با موشک و جنگنده تعریف می‌شوند، اما در تنگه هرمز، بازی جای دیگری جریان دارد. زیر سطح آب، جایی که هیچ راداری نمی‌بیند و هیچ خبرنگاری تصویرش را مخابره نمی‌کند، سلاحی خوابیده که می‌تواند بدون هشدار، مسیر ۲۰ درصد نفت جهان را ببندد. مین دریایی، همان کابوس قدیمی که حالا دوباره به مرکز معادلات برگشته. در شرایطی که تهدید‌های دونالد ترامپ برای باز کردن تنگه هرمز به اوج رسیده و حتی بحث محاصره دریایی ایران مطرح شده، سؤال اصلی این نیست که آیا جنگ می‌شود یا نه؛ سؤال این است که اگر ایران تصمیم بگیرد، چقدر طول می‌کشد تا این گلوگاه حیاتی را به یک منطقه مرگ تبدیل کند.