توقیف یک نفتکش دیگر از ناوگان حامل نفت ونزوئلا، بار دیگر پرونده پرتنش صادرات انرژی این کشور را به صدر اخبار بازگرداند؛ حالا آمریکا از میان 16 نفتکشی که محاصره کرده بود پانزدهمین نفتکش را هم توقیف کرد.

بهای نفت بیشتر و اقتصاد جهانی دچار رکود می‌شود

به رغم آنکه صنعت نفت و گاز ایران در سال‌های اخیر توانسته ظرفیت تولید خود را در بسیاری از میادین افزایش دهد، یک متغیر کلیدی و کمتر دیده‌شده آینده این دستاوردها را تعیین می‌کند. اجرای به‌موقع طرح‌های فشارافزایی و تکمیل تأسیسات جانبی همان مبحثی است که شاید کمتر به چشم آمده. این پروژه‌ها اگرچه ظاهراً افزایش ظرفیت اسمی تولید را رقم نمی‌زنند، اما ضامن حفظ تولید پایدار و جلوگیری از افت طبیعی مخازن هستند. امروز تأخیر در اجرای برخی از مهم‌ترین طرح‌های فشارافزایی، به‌ویژه در پارس جنوبی و میادین مشترک، به موضوعی راهبردی تبدیل شده است؛ موضوعی که بی‌توجهی به آن می‌تواند هزینه‌ای چند میلیارد دلاری برای اقتصاد ملی به همراه داشته باشد.

معاون امور بین الملل و بازرگانی وزیر نفت از اتخاذ راهکارهای جدید برای خنثی‌سازی ابزار تعرفه‌ای ترامپ خبر داد.

مدیر پیشین برنامه‌ریزی و توسعه شرکت صنایع ملی پتروشیمی گفت: استراتژی صنعت پتروشیمی این است که بتواند حداکثر ارزش افزوده را با احداث واحدهای پایین‌دست و جلوگیری از خام‌فروشی ایجاد کند اما زنجیره‌های مختلفی را که می‌توانستند این ارزش افزوده را ارتقا دهند؛ قطع کرده‌ایم.

رئیس کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی گفت: ان‌شاءالله با رویکرد دولت در توسعه نیروگاه‌های خورشیدی و فرهنگ‌سازی در حوزه مصرف و همچنین ایجاد سازمان بهینه سازی مصرف‌، با حداقل خاموشی در تابستان سال آینده مواجه خواهیم بود.

ظرفیت نیروگاه‌های تجدیدپذیر و پاک کشور در بهمن‌ماه امسال از مرز ۴۱۶۲ مگاوات عبور کرد؛ رشدی که نشان می‌دهد انرژی خورشیدی به‌عنوان پیشران اصلی توسعه برق پاک، سهم غالب را در سبد تولید برق ایران به خود اختصاص داده است. هم‌زمان معاون وزیر نیرو وعده داده که این ظرفیت تا پایان سال به ۵۲۰۰ مگاوات خواهد رسید؛ هدفی که تحقق آن بیش از هر چیز به تأمین مالی پایدار و تسریع اجرای طرح‌ها وابسته است.

مروری بر معاملات پتروشیمی و فرآورده های نفتی بورس کالا و بورس انرژی بازه 11/25 تا 11/29

هر یک درصد افزایش در ضریب برداشت میادین عظیم غرب کارون می‌تواند معادل صدها میلیون بشکه نفت اضافی برای کشور به همراه داشته باشد؛ حجمی که ارزش آن در مقیاس ده‌ها میلیارد دلار برآورد می‌شود. با این حال، مقایسه روند توسعه و مدیریت مخازن مشترک در دو سوی مرز ایران و عراق نشان می‌دهد موضوع ضریب برداشت یا ضریب بازیافت، به یکی از مهم‌ترین شاخص‌های رقابت خاموش نفتی میان دو کشور تبدیل شده است. پرسش اساسی اینجاست که آیا ایران واقعا توانسته از ظرفیت کامل مخازن مشترک خود بهره بگیرد، یا شکاف فناورانه و سرمایه‌ای، فاصله‌ای ایجاد کرده که در بلندمدت به زیان منافع ملی تمام می‌شود؟ پاسخ ناگفته پیداست.

قیمت نفت در معاملات روز جمعه بازار جهانی، پس از اظهارات دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا که اعلام کرد ایران حداکثر ۱۵ روز فرصت دارد تا در مورد برنامه هسته‌ای خود به توافق برسد، برای سومین روز متوالی به بالاترین حد خود در شش ماه گذشته رسید.

مصاحبه‌ای که قرار بود پرده از گم‌شدن ۱۱ میلیارد دلار از پول نفت بردارد، به ابزاری برای تسویه‌حساب سیاسی تبدیل شده سات. چرا به جای پرسش از طراحان سازوکار فروش نفت در دولت قبل، به سمت وزیر فعلی نشانه رفت؟ به نظر میرسد موضوع این پروژه بسیار فراتر از یازده میلیارد دلاری استو  مساله تلاش جریانی برای تسخیر مهمترین وزارتخانه کشور و نشستن بر سر سفره نفت است.

سال گذشته برخی رسانه ها از قول یکی از وزرای دولت یازدهم نقل قول کرده بودند که «دولت پزشکیان پایان زمستان ۱۴۰۳ را نمی‌بیند». جمله‌ای که آن روزها بیشتر شبیه یک پیش‌بینی سیاسی بود، اما در بطن خود حامل یک گزاره اجرایی هم بود. گوینده گان آنها می دانستند پیش روی دولت تازه کار مسعود پزشکیان در سال اول، زمستانی سخت قرار دارد که چاله های آن را از روزهای پایانی دولت رئیسی خودشان کنده بودند.

برگزاری نوزدهمین کمیسیون مشترک همکاری‌های اقتصادی ایران و روسیه در برخی رسانه‌های خارجی با تمرکز بر پیشرفت مذاکرات نفت و گاز، گسترش همکاری‌های هسته‌ای، رشد مبادلات تجاری و حرکت روابط دو کشور از مرحله تفاهم به اجرا بازتاب یافت.

در روزهای گذشته، دو خبر اخذ مجوز دریافت نفت توسط پیمانکاران بنیاد مستضعفان و واردکنندگان نهاده‌های دامی خبرساز شده‌اند. فروش نفت توسط نهادهایی که تخصصی در این زمینه ندارند، این سوال را به وجود می‌آورد که چه علتی پشت این سیاست‌ها نهفته است؟

بازار جهانی انرژی در ژانویه ۲۰۲۶ در وضعیتی «پارادوکسیکال» و پیچیده گرفتار شده‌است. اگر تنها به بنیادهای اقتصادی(Fundamentals) و داده‌های کلان تکیه کنیم، قیمت نفت باید در سراشیبی سقوط باشد؛ اما تابلوهای معاملاتی داستان دیگری را روایت می‌کنند. ترازنامه عرضه و تقاضا به‌وضوح حاکی از یک «مازاد عرضه ساختاری» است.

نوسانات مداوم بازار نفت، همراه با چشم‌انداز مازاد عرضه جهانی و تأثیر عوامل ژئوپلیتیکی، شرکت‌های بزرگ نفتی خاورمیانه یعنی آرامکو عربستان سعودی و آدنوک گاز امارات متحده عربی را به بازنگری در استراتژی‌های سرمایه‌گذاری واداشته است. آرامکو بر حفظ سطح بالای سرمایه‌گذاری تمرکز دارد، اما با تأکید بر بهینه‌سازی هزینه‌ها و افزایش کارایی عملیاتی عمل می‌کند. در مقابل، آدنوک گاز سرمایه‌گذاری‌های خود را به طور قابل توجهی افزایش داده و بر گسترش ظرفیت گاز طبیعی اولویت می‌دهد. این رویکردهای متمایز پاسخی منطقی به قیمت فعلی نفت برنت حدود ۷۰ دلار در هر بشکه در ۱۹ فوریه ۲۰۲۶)، تعهدات ملی توسعه و گذار تدریجی به سمت انرژی‌های پایدار محسوب می‌شوند. پرسش کلیدی این است که آیا این استراتژی‌ها می‌توانند پایداری بلندمدت این شرکت‌ها را در بازار انرژی جهانی تضمین کنند.