مرور روزنامه‌های سه شنبه یازدهم شهریور

آقای فتاح بنیاد مستکبران نباشید /با خودمان بجنگیم نه با کروناویروس! ‏/چرا وضع بهتر نمی‌شود؟

عرضه شرکت جعلی در فرابورس، «اسلامیت» قید یا صفت «جمهوریت»؟ جنگ برای گاز طبیعی؟ ادامه برخورد با ساختار ‏غلط خصوصی‌سازی‌ها، مرد اول اصولگرایان لاریجانی، قالیباف یا جلیلی؟ ورود شورای نگهبان به اصلاح آیین نامه مجلس با ‏قرارگاه تحول، بی‌انضباطی پولی در سال ‌آخر دولت، نخست وزیر ژاپن؛ رسوایی ‌یا‌ بیماری؟ و جزئیات ترمیم حقوق کارمندان و ‏بازنشستگان، از مواردی است که موضوع گزارش‌های خبری و تحلیلی روزنامه‌های امروز شده است. ‏

کد خبر: ۹۹۹۸۸۲

تاریخ: ۱۱ شهريور ۱۳۹۹ - ۰۲:۳۴

به گزارش «تابناک»؛ روزنامه‌های امروز سه شنبه یازدهم شهریورماه در حالی چاپ و منتشر شد که انتظار برای آمدن موج جدید ‏کرونا از جاده‌های شمال، گمانه زنی‌ها از حضور علی لاریجانی در انتخابات ۱۴۰۰، سال تحصیلی جدید در بلاتکلیفی و تهدید ‏فیفا برای تعلیق فوتبال ایران با تیتر‌ها و تصاویر مختلف در صفحات نخست روزنامه‌های امروز برجسته شده اند. ‏

در ادامه تعدادی از یادداشت‌ها و سرمقاله‌های منتشره در روزنامه‌های امروز را مرور می‌کنیم؛ ‏

با خودمان بجنگیم نه با «کروناویروس! ‏

منصور مطفری در سرمقاله امروز آفتاب یزد با عنوان با خودمان بجنگیم نه با «کروناویروس! ‏ نوشت: به جای آن که با خودمان، با ‏عادات بیمارگونه‌ی خود در عدم رعایت مسائل و موارد بهداشت فردی و عمومی، با فراموش شده‌های زندگی ساز؛ داریم با کرونا ‏می‌جنگیم! عجیب‌تر این که اصرار داریم کروناویروس را شکست دهیم! یعنی با عدم رعایت چند آیتم ساده، می‌خواهیم به جنگ ‏یک ویروس ناشناخته، مهلک و مرموز برویم که بعد ۹ ماه هنوز علم پزشکی و آزمایشگاه‌های مهم و مجهز دنیا برای تقابل با آن به ‏جز همان چند مورد بالا راهی نیافته اند! مجهز‌ترین آزمایشگاه و پیشرفته‌ترین کشور‌های دارای علم مدرن پزشکی به مردمان ‏سرزمین خود توصیه می‌کنند: در فضا‌های سرپوشیده‌ی پر ازدحام حاضر نشوید، همواره «ماسک» بزنید، «فاصله اجتماعی» را ‏رعایت کنید، «شستشوی»‌ی دست‌ها فراموش نشود، برای لمس سطوح، حتماً از «دستکش یک بار مصرف» استفاده کنید. همانی ‏که ما به سان حصاری قطور سعی داریم از آن عبور کنیم، فرار کنیم و تازه جان به سلامت در بریم مثل آن می‌ماند که در یک ‏بیمارستان مجهز بستری باشیم، اما برای فرار از آمپول زدن از طبقه دوازدهم به پایین بپریم تازه انتظار داشته باشیم زنده بمانیم! ‏

طی روز‌هایی که گذشت به خصوص دو روز تاسوعا و عاشورا، جلوه‌هایی از شور و شعور حسینی این بار در رعایت پروتکل‌های ‏تعیین شده از سوی ستاد ملی مقابله با کرونا، از سوی عزاداران حسینی در سرتاسر کشور به نمایش درآمد. در این خیل عظیم شاید ‏مواردی نیز به سبب برخی سهو‌ها و ساده انگاری ها، برخی پروتکل‌ها رعایت نشد که خود نشانگر همین مسئله است که به جای ‏جنگیدن و نابودی کرونا باید با خودمان بجنگیم. باید کروناویروس را برای مدتی در کنار خود پذیرا باشیم منتها شرایط و ضوابط ‏همزیستی با یک ویروس مرموز و ناشناخته را یاد بگیریم. باید با عادات بدِ خود بجنگیم. باید با باور‌های غلط بجنگیم و آموخته‌های ‏بهداشتی برای مصون ماندن از بیماری اعم از کروناویروس و ... را بازآموزی کنیم. باید به خودمان بقبولانیم این بار بشر در ‏تقابل با این ویروس زانوی عجز بر زمین زده است. باید باور کنیم این ویروس شاید یک دهه در این کره‌ی خاکی جاخوش کند ‏اصلا وقتی به جای مبارزه می‌گویند مقابله با ویروس کرونا یعنی رعایت چند بایدِ بسیار ساده و جان به سلامت در بردن. ‏

این روز‌ها همه در به در به دنبال اخباری امیدوار‌کننده می‌گردند که بالاخره تکلیف واکسن ویروس کرونا چه می‌شود. از کدام ‏کشور قرار است واکسن وارد کشور شود. قیمت آن چند است. به دست همه خواهد رسید یا نه، اما فراموش کرده‌ایم که با یا بدون ‏حضور کروناویروس، ما باید این چند مورد را که بسیار ساده و معمولی است رعایت کنیم از کجا معلوم؛ شاید کرونا ویروس که ‏نرفت هیچ، همین روز‌ها میزبان ویروسی دیگر شد خطرناک تر، پیچیده‌تر و مرموزتر؛ چه می‌کنیم؟ بازهم لجبازی و شانه خالی ‏کردن از زیر بار مسئولیت‌های اجتماعی یا رعایت همان چند مورد ساده. ‏

مخلص کلام؛ با خودمان بجنگیم هم ساده‌تر است هم ارزان‌تر و هم تضمین شده تر، کروناویروس یک هماورد نیست که با او رخ به ‏رخ شویم با او باید کنار بیاییم مثل یک همسایه بد که ناچاریم او را تحمل کنیم، جا به جایی محل زندگی هم تغییری در همزیستی با ‏این همسایه بد ایجاد نمی‌کند این ما هستیم که باید تغییر کنیم این ما هستیم که باید بهداشت را رعایت کنیم و این ما هستیم که باید ‏دست از لجبازی برداریم.

آقای فتاح بنیاد مستکبران نباشید

مسیح مهاجری، مدیرمسئول روزنامه جمهوری اسلامی در سرمقاله امروز این روزنامه با عنوان بنیاد مستکبران نباشید نوشت: ‏رئیس بنیاد مستضعفان، ظرف یک ماه اخیر، سه اقدام داشت که هرچند هرکدام از آن‌ها نمره مخصوص خود را دارند، ولی در ‏مجموع کاملاً مشخص شد که این بنیاد هنوز میان اینکه بنیاد مستضعفان باشد یا مستکبران، سرگردان است. این مقاله می‌خواهد به ‏آقای سیدپرویز فتاح که ریاست بنیاد را برعهده دارد بگوید تردید‌ها را کنار بگذارید و بنیاد مستکبران نباشید.

‏
اهل نیت‌خوانی نیستم و کاری به اینکه رئیس بنیاد مستضعفان با چه نیت و هدفی در آن گزارش تلویزیونی بخش کوچکی از ‏تصاحب اموال بنیاد توسط این و آن را با افکار عمومی در میان گذاشت ندارم، ولی این را درک می‌کنم که این اقدام در عین حال که ‏ایراد‌های کوچکی هم داشت، در مجموع مفید و لازم بود. مفید و لازم بودن البته به معنای کافی بودن نیست. این حرکت، زمانی ‏کامل می‌شود که با پیگیری تا حصول نتیجه یعنی خارج ساختن اموال و املاک از تصرف افراد و دستگاه‌ها ادامه پیدا کند. شیوه ‏حرکت ممکن است تغییر کند، ولی توقف به هیچ بهانه و هیچ توجیهی جایز نیست. ‏

اقدام دوم، یعنی عذرخواهی تلویزیونی بابت همان گزارش که روشن بود در اثر فشار‌های وارده از ناحیه همان‌ها که نامشان در ‏گزارش آمده بود صورت گرفت، اقدامی غیرطبیعی و غیرقابل توجیه است. شما می‌توانستید در اقدام دوم به تصحیح موارد اشتباه ‏آن گزارش بپردازید، ولی اصل حرکت را نفی نمی‌کردید. آنچه در گزارش شما آمده بود، نشان می‌داد بخش مهمی از املاک بنیاد ‏مستضعفان به جای آنکه در اختیار قشر محروم باشد، در اختیار قشر مرفه، قدرتمند، متصل به حاکمیت، رانت‌خوار و ویژه‌خوار ‏قرار گرفته که به معنای واقعی کلمه از مصادیق «مرفهین بی‌درد» این تعبیر ماندگار امام خمینی هستند. آنچه باعث تاسف است ‏اینست که اینان در آن زمان که امام این تعبیر را بکار می‌بردند از مرفهین نبودند، ولی با همین رانت‌خواری‌ها و ویژه‌خواری‌ها به ‏صف «مرفهین بی‌درد» پیوستند. تاسف بالاتر اینکه اینان با تصاحب یا تصرف اموال بیت‌المال با توجیه خدمت به جامعه، مرفه ‏شدند، ولی کمکی به فرهنگ و اخلاق و علم و عدالت نکردند. ‏

این واقعیت‌ها را مردم می‌دانند و به همین دلیل از اقدام دوم شما بسیار متعجب شدند. اقدام دوم نه‌تن‌ها افکار عمومی را قانع نکرد، ‏بلکه همان اندک امیدی که اقدام اول شما برای تغییر مسیر بنیاد به سوی «بنیاد مستضعفان» شدن به وجود آورده بود را هم بر باد ‏داد و از بین برد. ‏

اقدام سوم، واقعه تلخی بود که هفته گذشته در روستای «ابوالفضل» اهواز رخ داد. توضیحات شما و شعبه بنیاد در خوزستان نشان ‏می‌دهند این ماجرا در اثر اشتباهی رخ داده که البته بسیار تلخ بود، ولی از همین توضیحات کاملاً فهمیده می‌شود که روحیه حاکم بر ‏بنیاد، روحیه‌ای نیست که حامیان واقعی مستضعفان باید از آن برخوردار باشند. اگر چنان روحیه‌ای بر مسئولین بنیاد حاکم بود، قبل ‏از دیگران به این نتیجه می‌رسیدند که حتی اگر زمین‌های روستای ابوالفضل متعلق به اهالی آن هم نبود، به دلیل اینکه آن‌ها از ‏روشن‌ترین مصادیق مستضعف هستند می‌بایست این زمین‌ها همراه با سند مالکیت تک‌برگی در نهایت ادب و احترام به آن‌ها تقدیم ‏می‌شد. بنیاد، اگر این کار را بکند بنیاد مستضعفان است نه اینکه مسئولان آن تصور کنند هر هفته یا هر ماه اگر بسته‌های ‏موادغذائی را به خانواده‌های فقیر بدهند، می‌شوند بنیاد مستضعفان! این، صدقه دادن است و صدقه دادن به مردم فقیر در شرایطی ‏که مسئولان بنیاد، حقوق‌های چندین میلیونی از پول همین فقرا می‌گیرند، به این معناست که اینجا بنیاد مستکبران است، بنیادی که ‏مسئولان آن مردم مستضعف را ابزاری برای دریافت صدقه آنهم همراه با بوق و کرنای تلویزیونی می‌دانند.
اگر بنا به عذرخواهی است، از مردم روستای ابوالفضل عذرخواهی کنید آقای رئیس بنیاد مستضعفان و دست آن‌ها را هم ببوسید و ‏در بنیاد بمانید و دست مستکبران را از اموال مستضعفان کوتاه کنید و ضمناً این کار را از داخل خود بنیاد شروع کنید. ‏

چرا وضع بهتر نمی‌شود؟

حسین حقگو، کارشناس اقتصادی طی یادداشتی با عنوان چرا وضع بهتر نمی‌شود؟ در روزنامه شرق نوشت: در‌ حالی‌ که ‏کمتر از یک سال به پایان عمر دولت دوازدهم باقی مانده است، آقای رئیس‌جمهور از تدوین «نقشه راه اقتصادی کشور» برای سال ‏هشتم فعالیت دولت خبر داد. دکتر روحانی اعلام کرد که رونمایی از این سند راهبردی در «هفته دولت» انجام می‌شود و وعده داد ‏که «با اجرای آن حوزه‌های مختلف اقتصادی برای رونق تولید، هم‌افزا خواهند شد» و تصریح کرد: دولت با تدوین این نقشه راه و ‏هدف‌گذاری دقیق، برای یک سال پیش‌رو به دنبال ایجاد انسجام و حرکتی نظام‌مند و یکپارچه‌سازی منابع مالی همه دستگاه‌ها در ‏کنار مشارکت حداکثری مردم است تا علاوه بر ایجاد آرامش و ثبات، مسیر توسعه و پیشرفت کشور را هموارتر کند. دولت دوازدهم ‏که فعالیت خود را با تحولات مثبت ناشی از امضای توافق برجام آغاز کرده بود، در همان اوان دستاورد‌های ارزشمندی کسب کرد. ‏رشد اقتصادی ۷/۳ درصدی و تورم تک‌رقمی (۶/۹ درصدی) در سال ۹۶ و نیز رفت‌وآمد هیئت‌های اقتصادی از کشور‌های مختلف ‏و... امید و افق روشنی بود که متأسفانه با روی‌کارآمدن دونالد ترامپ و خروج او از برجام به‌سرعت رنگ باخت. پس از آن سیر ‏نزولی اقتصاد کشور آغاز شد و متأسفانه تاکنون نیز با رشد‌های پایین (منفی ۴/۵ و منفی ۵/۶ درصد) و تورم‌های بالا (۲/۳۱ و ‏‏۲/۴۱ درصد) در سال‌های ۹۷ و ۹۸ تداوم یافته است. متأسفانه غفلت از انجام اصلاحات اقتصادی در فضای مناسب ایجادشده پس ‏از برجام و موکول‌کردن این اصلاحات ضروری به آینده، عامل اساسی وخامت اوضاع اقتصادی با شدت‌گیری تحریم‌ها و پس از ‏آن بیماری کرونا بود؛ ضرورت اینکه بودجه دولت متعادل و اصلاحات اساسی در نظام بودجه‌ریزی انجام شود، نظام بانکی اصلاح ‏و دوگانگی نرخ ارز برطرف شود، نظام تعرفه‌ای متوازن و آزادسازی اقتصادی و ایجاد فضای رقابتی و غیرانحصاری با حضور ‏بخش خصوصی واقعی فراهم شود و.... اکنون، اما دولت چنان‌که رئیس‌جمهور عنوان کرده است قصد دارد کاری کارستان کند و ‏‏ «نقشه راه اقتصادی کشور» را تدوین کند.

سؤال مهم، اما این است که آیا اصولا نظام قانونی کشور کم از این‌گونه برنامه‌ها و ‏نقشه‌های راه و... دارد؟! برنامه ششم توسعه، منشور اقتصاد مقاومتی، قانون بهبود فضای کسب‌وکار، قانون حمایت از تولید و... ‏فقط چند نمونه از این متون قانونی است که باید بر اساس آن‌ها مسائل اقتصادی کشور تاکنون حل‌وفصل و حرکت در جهت بهبودی ‏اقتصادی، نظام‌مند شده باشد. ‏.

اما چرا چنین نشده است و کار بهبود شرایط تولید کشور به نقشه راهی دیگر حواله داده می‌شود؟! آیا بهتر نبود به جای ‏افزودن بار دیگری بر بار سنگین قوانین و مقررات اقتصادی، به همین سؤال پاسخ داده می‌شد و چرایی انجام‌نشدن این مجموعه ‏عظیم از قوانین و مقررات، تحلیل می‌شد و سپس بر اساس شناخت ایجاد شده، در جهت رفع کمبود‌های احتمالی قانونی اقدام می‌شد؟! ‏در همین روز‌ها خبر ارائه طرحی از سوی نمایندگان مجلس برای اصلاح قانون فضای کسب‌وکار منتشر شده است. ۶۰ نماینده ‏مجلس با امضای این طرح درصددند حق اعتراض برای تشکل‌های غیردولتی نسبت به هر بخش‌نامه و آیین‌نامه جدید را فراهم ‏کنند و دولت ملزم به رسیدگی به اعتراض‌ها شود (مفاد مواد ۲ و ۳ قانون بهبود فضای کسب‌وکار). اما به‌راستی در همین مورد، آیا ‏کمبودی در الزام دولت برای انجام وظایف قانونی‌اش در شنیدن نظرات انجمن‌ها و تشکل‌ها و... وجود دارد یا مشکل از جای دیگری ‏است و با اصلاح و افزودن چند بند و تبصره دستگاه‌های اجرایی زیر بار انجام مسئولیت‌های قانونی‌شان نخواهند رفت؟! بدون وجود ‏نهاد‌های مدنی قدرتمند و احزاب و جمعیت‌ها و قبول حق مشارکت جامعه در تصمیم‌گیری‌ها و تصمیم‌سازی‌ها با روش‌های صرفا ‏بوروکراتیک و تصویب قوانین و تدوین نقشه‌های راه و صدور بخش‌نامه‌ها و... امر توسعه محقق نمی‌شود. عجم اوغلو و رابینسون ‏این موضوع را در قالب ضرورت همراهی نهاد‌های سیاسی با بازشدن و فراگیرشدن نهاد‌های اقتصادی صورت‌بندی کرده‌اند. اینکه ‏نهاد‌های اقتصادی فراگیر نیازمند حقوق مالکیت و فرصت‌های اقتصادی برابر برای همه و نه قشر و طبقه خاص و آزادی انعقاد ‏قرارداد‌ها و تبادل در بازار‌ها و... هستند. مؤلفه‌هایی که بر بنیانی شکل می‌گیرند که نهاد‌های سیاسی ایجادشان کرده‌اند؛ «این ‏فرایندی سیاسی است که نهاد‌های اقتصادی را مشخص می‌کند و.... این نهاد‌های سیاسی‌اند که تعیین می‌کنند مردم تحت لوای ‏کدامین نهاد‌های اقتصادی زندگی کنند و باز این نهاد‌های سیاسی‌اند که چگونگی کارکرد این فرایند را رقم می‌زنند» (عجم اوغلو). ‏جامعه نیز البته باید که منفعل نباشد و درصدد تکاپوی ارتقا و تقویت خود برآید. ‏