مرور روزنامه‌های دوشنبه ۲۲ اردیبهشت

عباس عبدی: دیپلمات و کارگردان مشهور در پرونده نجفی چه نقشی داشتند؟ /ویرانی نفت نزدیک است؟! /‏رئیس جمهور یا رئیسِ جمهور

قیمت واقعی پراید؟ اولین نشانه‌های هشدار مطهری، تأکید رهبر انقلاب بر فصل‌الخطاب بودن تصمیمات ستاد ملی مقابله با ‏کرونا، داستان پر فراز و فرود سلبریتی بازار خودرو، تبعات تحریم داخلی صنعت خودرو، مافیای اکران چه کسانی هستند؟ خط قرمز دولت؛ برداشت از منابع بانک مرکزی، موج طرح‌ها و وعده‌های خودرویی، ‏ماجرای غرق شدن اتباع افغانستانی، خسارت ۲۷ میلیاردی برای چند نقاشی سفارت انگلیس و بازگشت ناآرامی به عراق پس از نخست وزیری الکاظمی، از مواردی است که موضوع گزارش‌های خبری و تحلیلی روزنامه‌های امروز شده است. ‏

کد خبر: ۹۷۷۶۵۳

تاریخ: ۲۲ ارديبهشت ۱۳۹۹ - ۰۳:۴۸

به گزارش «تابناک»؛ روزنامه‌های امروز دوشنبه ۲۲ اردیبهشت ماه در حالی چاپ و منتشر شد که ارتباط تصویری رهبر انقلاب ‏با ستاد ملی مقابله با کرونا و تحلیل متانت مردم در ماجرای کرونا و تاکید بر فصل الخطاب بودن ستاد ملی کرونا از یک سو و ‏طرح‌ها و پیشنهادات خودرویی همراه با گزارش‌هایی از قیمت پراید در دهه گذشته، چالش‌های انتخاب رئیس مجلس یازدهم و ‏انتظارات مردم از مجلس آینده از دیگر سو در صفحات نخست روزنامه‌های امروز مورد توجه سردبیران قرار گرفته است. ‏

روزنامه کیهان عنوان تصمیم درباره مراسم مذهبی به کسانی سپرده شود که ضرورت دعا را درک می‌کنند را به نقل از رهبر انقلاب ‏تیتر یک کرد. ‏

روزنامه جوان عبارت پرتلاش و حیرت‌انگیز بودید، خدا قوت را از بیانات رهبر انقلاب در ارتباط تصویری با ستاد ملی مقابله با ‏کرونا برجسته کرد. ‏

روزنامه اعتماد در گزارشی با تیتر داستان پر فراز و فرود سلبریتی بازار خودرو، نگاهی به نوسانات قیمت پراید از ۲۵ سال ‏پیش تا کنون انداخته است. ‏

روزنامه شرق از گفت و گوی امروز خود با علی مطهری عبارت حکایت همچنان باقی است را تیتر کرد و نوشت: علی مطهری در ‏آخرین روز‌های نمایندگی از خطر تک‌صدایی و لزوم اصلاح ساختار می‌گوید. ‏

در ادامه تعدادی از یادداشت‌ها و سرمقاله‌های منتشره در روزنامه‌های امروز را مرور می‌کنیم؛

ویرانی نفت نزدیک است؟! ‏

وحید حاجی‌پور در بخشی از یادداشتی با عنوان ویرانی نفت نزدیک است که در شماره امروز جوان منتشر شده نوشت: نهاد‌هایی ‏که گاه یک قرن قدمت دارند از نظر وزیر نفت نهاد‌هایی هزینه‌زا هستند که هیچ سودی برای نفت ندارد، حتی برای کارکنان آن. ‏چنین دیدگاهی در میان کارشناسان نفت خریداری ندارد، زیرا سایر دستگاه‌های دولتی و غیردولتی برای کارکنان خود تسهیلات و ‏خدماتی را در نظر می‌گیرند که خدمات نفت در مقابل آن‌ها شوخی است. شاید وزیر نفت دوست دارد اینگونه القا کند که کاملاً ‏استراتژیک فکر و اجرا می‌کند، اما این زنگ خطر بزرگی است که شباهت کمی به ویرانی ندارد، مانند ارتشی که وقتی مجبور به ‏عقب‌نشینی می‌شود برای انتقام گرفتن شهر را ویران می‌کند. ‏

استدلال‌های وزیر نفت که این وزارتخانه نباید تعاونی، دانشگاه، پژوهشگاه، مؤسسه مطالعاتی و بیمارستان داشته باشد در شرایطی ‏مایه نگرانی کارکنان شده است که در همین کشور‌های حاشیه خلیج‌فارس، بیشترین امکانات با عالی‌ترین سطح خدمات به کارکنان ‏صنعت نفت ارائه می‌شود. مثلاً آرامکوی عربستان یکی از بهترین ایرلاین‌های خاورمیانه را در دست دارد و کویتی‌ها مؤسسات ‏آموزشی و درمانی مهمی را برای کارکنان نفت خود در نظر گرفته‌اند. ‏

حتی در گازپروم روسیه، استات اویل نروژ و پتروناس مالزی هم خدمات اختصاصی برای کارکنان نفت در نظر گرفته می‌شود که ‏خدمات فعلی وزارت نفت در مقابل آن‌ها بسیار ناچیز است. البته کسی فعلاً انتظار ندارد آن خدمات با آن کیفیت در اختیار کارکنان ‏قرار بگیرد، اما حذف خدمات نسیه امروز هم جفای بزرگی به صنعت نفت است. شرکت نفتی که روزگاری در میان بدنه صنعتی ‏کشور نماد یک مدینه فاضله بود امروز از داخل تهی شده و فقط نامی از آن به‌جا مانده، آن هم به مدد جنگی که ژنرال با کارکنانش ‏آغاز کرده است. ‏
کارکنان نفت همان‌هایی هستند که در طول سه ماه توانستند تولید نفت را دو برابر کنند، به‌طوری‌که خود آقای وزیر هم از این ‏موفقیت شوکه شد و بار‌ها آن را بروز داد. با وجود این، حذف ساختار‌های فعلی با محوریت واگذاری امور خدماتی تبدیل به یک ‏دغدغه بزرگ برای کارکنان نفت شده و کار تا جایی پیش رفته که همه چیز در حال ویران شدن است. ‏
زنگنه و مدیرانش باید بدانند اینگونه اقدامات چه جنبه‌های وحشتناکی می‌تواند داشته باشد، ولی یا نمی‌دانند یا خود را به ندانستن ‏زده‌اند. در کشوری که نخبه‌های نفتی آن از حداقل امکانات رایج برخوردار نیستند، پیشنهاد‌های شرکت‌های خارجی یک عامل ‏تحریک‌کننده برای خروج آن‌ها از کشور و مهاجرت به کشور‌های دیگر است و این دقیقه عمق همان ویرانی است که می‌خواهد ‏نفت را به زمین بزند. ‏
ارتشی که زنگنه برای خود فراهم کرده و سربازانش خود را ژنرال می‌دانند، در ماه‌های واپسین حضور خود در خاکی که هنوز در ‏تصرف دارند باید به‌صورت ویژه پایش شوند تا پس از پایان کارشان، انبوهی از خاک و خرابه تحویل دولت بعدی نشود که البته ‏همه چیز به نظارت درست و دقیق بستگی دارد. ‏

عباس عبدی: دیپلمات و کارگردان مشهور در پرونده نجفی چه نقشی داشتند؟

عباس عبدی در بخشی از یادداشتی با عنوان ابعاد پرونده آقای نجفی، ضمن نقد اظهارات نماینده دادسرا در روزنامه اعتماد نوشت:‏ این خیلی عجیب است که این پرونده را به نظم جهانی ربط دهند. چگونه یک موضوع خانوادگی ولو قتل عمد باشد، نظم جهانی را ‏به هم می‌زند؟ شاید منظورشان نظم ایران بوده، به این نیز ربطی ندارد. چه ارتباطی می‌تواند میان نظم اجتماعی و سیاسی ایران و ‏یک دعوای خانوادگی باشد؟ اگر منظورشان تبلیغ رسانه‌های خارجی علیه ایران است، خوب! این را برای خیلی از اتفاقات از جمله ‏تصمیمات کشوری و قضایی نیز انجام می‌دهند و منحصر به این پرونده نیست. اتفاقا آنچه در این پرونده اهمیت پیدا کرد فقط اصل ‏این اتفاق نبود، بلکه مسائل غیرمجرمانه اشز جمله اصل این ازدواج و مشکلات میان آنان بود که حساسیت‌برانگیز شد. ‏
اینکه آقای نجفی رقم زیادی را برای کسب رضایت داد که می‌توان با آن نیمی از افراد زیر قصاص در یک زندان را آزاد و رضایت ‏را جلب کرد، نوعی ورود جهت‌دار به پرونده است. اگر رضایت دادن خوب و ضروری است که هست، چرا باید گذاشت کسانی به ‏علت ناتوانی از پرداخت دیه اعدام شوند، این چه ربطی به متهم دیگر دارد؟ بهتر است درخواست اصلاح قانون را انجام داد. به ‏علاوه بیشتر این رقم مربوط به مهریه بوده و حتما نماینده دادستان از آن مطلع بوده است و باید در نظر می‌گرفت. ‏

نکته دیگر اینکه بازگرداندن آقای نجفی به زندان و بقای در بازداشت بر اساس کدام ماده قانونی انجام شده است؟ هنگامی که پرونده ‏از حالت قصاص خارج شد، متهم را باید با وثیقه مناسب آزاد کرد، هر چند بهتر بود که آقای نجفی از ابتدا برای احترام به افکار ‏عمومی و کم کردن حساسیت‌های آن چنین درخواستی را شخصا مطرح نمی‌کرد هر چند به لحاظ حقوقی چنین درخواستی، حق ‏متهم بود، البته در هر حال در جریان کرونا و مرخصی‌های عید باید در این دستور تجدیدنظر می‌شد. ‏

مهم‌تر از همه نگاه به پرونده باید حقوقی محض باشد. واقعیت آنچه در آن حمام رخ داده را چگونه می‌توان فهمید؟ تنها راه داوری ‏به مستندات و مواد حقوقی است. فارغ از اینکه متهم کیست، باید بی‌طرف بود. فراموش نکنیم هزینه‌هایی که افراد مشهور در برابر ‏ارتکاب یک جرم یا حتی یک اشتباه و رفتارناپسند ولو غیرمجرمانه می‌دهند، بسیار بالاتر از مجازات قانونی است. بنابراین آنان در ‏هر صورت متحمل مجازات‌های مضاعف نیز می‌شوند. ‏

از همه این نکات مهم‌تر، ادعا‌هایی است که آقای نجفی مطرح کرده است. چند نفر را هر چند بدون ذکر مستقیم نام برده است و ‏اینکه آنان حتی احضار شده‌اند و این افراد مهم هستند. بنابراین اگر این پرونده مهم است که هست، باید درباره ادعا‌های آقای نجفی ‏شفاف‌سازی شود، چرا این موارد در پرونده رسیدگی نشده یا علنی رسیدگی نشده است. حداقل از دو کارگردان سینما که یکی از آنان ‏بسیار مشهور است و یک دیپلمات، یک فرد امنیتی و... در پرونده ذکر شده که باید معلوم شود چه نقشی در ماجرا داشته‌اند؟ به نظر ‏می‌رسد که اهمیت این مسائل اگر از اصل این حادثه منجر به فوت بیشتر نباشد، کمتر نیست. حساسیت افکار عمومی را نمی‌توان ‏تجزیه کرد. باید به همه موارد آن توجه داشت. ‏

رئیس جمهور یا رئیسِ جمهور

مهدی مطهرنیا طی یادداشتی با عنوان رئیس جمهور یا رئیسِ جمهور درباره انتخابات ۱۴۰۰ در آرمان ملی نوشت: انتخابات ‏سال ۱۴۰۰ نه برای اصلاح‌طلبان بلکه برای کل نیرو‌ها و جبهه‌های سیاسی و در نتیجه برای کل نظام بسیار معنادار است. باید بر ‏این نکته تاکید داشته باشیم که سیر تحولات موجود در منطقه و نظام بین‌الملل از شتاب بالایی برخوردار است و این شتاب بالا تا ‏حدود زیادی می‌تواند بیان کننده تغییر و تحولات جدی در آینده نظام بین‌الملل، منطقه و سیاست داخلی باشد. از این رو آنچه که ‏درباره آینده سخن می‌گوییم تنها در حد ممکنات است. همه گزینه‌هایی که برای اصلاح‌طلبان مطرحند و افرادی که در جناح ‏اصولگرا نیز مطرح می‌شوند، تنها می‌توانند در قالب کاندیدا‌های ممکن سال ۱۴۰۰ مورد توجه قرار بگیرند، ولی آنچه که از ‏‏۱۴۰۰ به بعد رخ خواهد داد ابعاد موجود انتخابات در ۱۴۰۰ را بیشتر تحت تاثیر قرار می‌دهد تا اراده‌ای که هم اکنون به دنبال ‏شکل‌دادن به انتخابات سال ۱۴۰۰ ارزیابی می‌شود. فلذا انتخابات اسفندماه سال ۹۸ نشان داد که انتخابات در ایران وارد یک ‏مجرای جدیدی شده و دیگر مانند دهه‌های گذشته نمی‌تواند حرکت دهنده مردم به پای صندوق‌های رای باشد.

حتی اگر یک دو ‏قطبی بسیار شدید نه تنها بین ظریف، پزشکیان، سورنا ستاری یا جهرمی و شریعتمداری، دهقان و حتی قالیباف رخ دهد. حتی ‏دوگانه رئیس دولت اصلاحات-احمدی‌نژاد هم نمی‌تواند دو قطبی پدید آورد. چراکه مردم هم‌اکنون زمزمه‌های بسیار موثری را در ‏جامعه مطرح می‌کنند که هر دوی این‌ها در یک قطب‌بندی معنادار برای شکل دادن به امر انتخابات و به پای صندوق کشیدن مردم ‏مفروض و از سوی دیگر زمینه‌های ایجاد فضایی را به‌وجود می‌آورند که رئیس‌جمهوری انتخاب شود با وعده‌های بسیار فراوان ‏ولی با اختیارات کم که نمی‌تواند به آن وعده‌ها جامه عمل بپوشاند. چرا که کسانی مانند حسن روحانی، محمود احمدی‌نژاد، رئیس ‏دولت اصلاحات و آیت‌ا... هاشمی رفسنجانی توان این معنا را در خود نداشتند و نتوانستند به وعده‌های خود جامه عمل پوشانند؛ لذا ‏این مساله را باید در نظر گرفت که در وضعیت کنونی جامعه ملی نسبت به انتخابات و قدرت شخص رئیس‌جمهور برای ایجاد ‏تحول و تغییر متکی بر شعار‌هایی که مطرح می‌کند، دیگر امیدی ندارد. فلذا آنچه که برای مردم بیشتر اهمیت دارد نه اصلاح‌طلب ‏و اصولگرا، بلکه وارد شدن به یک منطق معنادار در جهت مشخص شدن جایگاه رئیس‌جمهور است. فردی که با رای مردم به سر ‏کار می‌آید ولی به محض روی کار آمدن به وعده‌های خود دقیق عمل نمی‌کند. به گونه‌ای که نهاد‌های بیرون مسلط و چیره بر این ‏منطق وارد عمل می‌شوند. با این اوصاف باید گفت: آنچه بیشتر برای اصلاح‌طلبان و اصولگرایان از هم‌اکنون باید مطرح باشد، ‏شکل‌دهی به منطقی است که در آن جایگاه رئیس جمهوری و نقش او در ایجاد تحول و تغییر مشخص شود. حداقل آن است که با ‏روی کار آمدن اصولگرایان هزینه‌های مردم در بعد از انتخابات کاهش می‌یابد. اینکه چه کسی رئیس‌جمهور باشد تفاوت چندانی ‏ندارد، مهم آن است که رئیس‌جمهور کجا قرار دارد و تا چه‌اندازه می‌تواند در ایجاد تغییر و تحول در جامعه ملی به سوی آنچه که ‏مردم می‌خواهند گام بردارد. ‏