آثار مثبت آنتی بادی ها در از بین بردن سرطان

کمی پس از پایه گذاری علم ایمونولوژی توسط لویی پاستور ، مشخص شد که جز حفاظتی بسیاری از پاسخهای ایمنی در سرم وجود دارد. این جز حفاظتی ، آنتی‌بادی (ایمونوگلوبولین) نامیده شد. در سال 1930 هیدلبرگر نشان داد که آنتی‌بادیها از جنس پروتئین هستند. پنج رده از آنتی‌بادی‌ها IgG ، IgA ، IgM ، IgD و IgE موجود هستند.

کد خبر: ۹۷۱۸۹۴

تاریخ: ۲۴ فروردين ۱۳۹۹ - ۱۳:۲۲

به گزارش «تابناک»، آنتی بادی‌ها همان پروتئین‌هایی هستند که توسط سیستم ایمنی ساخته می‌شوند، این دسته از پروتئین‌ها که دارای فعالیت آنتی بادی هستند می‌توانند غدد سرطانی را از بین ببرند.

در درمانی که از آنتی بادی‌ها استفاده می‌کند به بدن کمک کند تا با سرطان، عفونت و یا دیگر بیماری‌ها مبارزه کند؛  آنتی بادی ها، پروتئین‌هایی هستند که توسط سیستم ایمنی ساخته شده اند که به مارکر‌های ویژه‌ای در سلول‌ها یا بافت‌های خاص متصل می‌شوند.

آنتی بادی مونوکلونال، نوعی آنتی بادی است که در آزمایشگاه تولید می‌شود و می‌تواند در تشخیص و یا درمان مورد استفاده قرار گیرد.

در درمان سرطان، آنتی بادی مونوکلونال که ممکن است سلول‌های سرطانی را به طور مستقیم بکشند، رشد رگ‌های خونی تومور‌ها را مسدود کنند، و یا ممکن است به سیستم ایمنی بدن که سلول‌های سرطانی را می‌کشند، کمک کنند.

آنتی بادی مونوکلونال درمانی برای سرطان

آنتی بادی مونوکلونال، درمانی است که به سیستم ایمنی بدن برای حمله به سلول‌های سرطانی استفاده می‌شود. بدن ما میلیارد‌ها نوع مختلف آنتی بادی تولید می‌کند که بخشی از سیستم ایمنی هستند.

آن‌ها ویژگی‌های خاصی در سیستم ایمنی دارند که هدف قرار می‌گیرند، مانند پاتوژن‌هایی مثل سلول‌های بیمار یا ویروس ها. آنتی بادی مونوکلونال که در درمان سرطان استفاده می‌شود، در آزمایشگاه برای هدف قرار دادن آنتی ژن‌های خاص در بدن که در سطح سلول‌های سرطانی زندگی می‌کنند، طراحی شده اند.

با هدف قرار دادن این آنتی ژن ها، آنتی بادی می‌تواند به سلول‌های سرطانی متصل شود و به عنوان "فراخوانی برای جنگ" برای دیگر رزمندگان مبارزه با بیماری‌های دیگر در سیستم ایمنی عمل کند.

بیش از دوازده آنتی بادی مونوکلونال که توسط اداره غذا و دارو برای مبارزه با انواع مختلف سرطان، از جمله سرطان پستان، سرطان، کبد، مثانه و سرطان پوست، و همچنین لنفوم هوچکین تایید شده است. ابتدا در ملانوما پیشرفته تلاش شد، آنتی بادی مونوکلونال می‌تواند برخی از بیماران را تا ۱۰ سال بیشتر زنده نگه دارد.

آنتی بادی‌های مونوکلونال بدون پوشش

آنتی بادی مونوکلونال برهنه، یا آنتی بادی مونوکلونال که توسط خودشان کار می‌کنند، معمول‌ترین نوع آنتی بادی مونوکلونال مورد استفاده برای درمان سرطان هستند.

همانند تمامی آنتی بادی‌های مونوکلونال که، به پروتئین‌های ویژه‌ای در سلول‌های سرطانی متصل می‌شوند و سلول‌های ایمنی را به علت خود بسیج می‌کنند. یکی از راه‌هایی که این کار را انجام می‌دهند، هدف قرار دادن متوقف کننده‌های سیستم ایمنی، "تنظیم کنندگان سیستم ایمنی" است.

سرطان به اندازه کافی رشد کرده است و به اندازه کافی بالغ شده تا مجموعه‌ای از مکانیزم‌های فرار را ایجاد کند تا سیستم ایمنی را فریب دهد و آن را به عنوان یک تهدید نادیده بگیرد. این شامل جعل هویت سلول‌های بدنی نرمال و بهره برداری از پروتیین‌های متوقف کننده مانند PD - ۱ در سلول‌های T. در سیستم ایمنی است.

سلول‌های T. جستجو می‌کنند و مهاجمان خارجی و سلول‌های سرطانی را نابود می‌کنند، اما PD - ۱ به مهار سلول‌های T. کمک می‌کند به طوری که وب نمی‌شوند و سلول‌های سالم را نابود می‌کنند. با این حال، بسیاری از سلول‌های سرطانی یک پروتئینی به نام PD - L۱ را می‌پوشند که می‌تواند سلول‌های T. را به درمان آن‌ها به عنوان سلول‌های معمولی تبدیل کند و آن‌ها را رها کند تا آزادانه تکثیر شوند.

آن جایی است که آنتی بادی مونوکلونال برهنه وارد می‌شود: آن‌ها می‌توانند این مولکول‌ها را مسدود کنند و به سلول‌های T. اجازه می‌دهند که به دنبال بیرون کردن و نابود کردن سلول‌های سرطانی باشند. آنتی بادی مونوکلونال برهنه می‌تواند با چفت شدن روی آنتی ژن سلول‌های سرطانی کار کند و به سلول‌های سرطانی کمک می‌کند.

مثالی از این امر ترستوزوماب (هرسپتین) است که برای هدف قرار دادن پروتیین HER۲ مورد استفاده قرار می‌گیرد که گاهی بر روی سطح سینه و سلول‌های شکم یافت می‌شود.

آنتی بادی‌های مونوکلونال متصل

دیگر آنتی بادی‌های مونوکلونال حاوی مواد رادیو اکتیو، مواد مخدر یا سم هستند که سلول‌های سرطانی را می‌کشد و توسط آنتی بادی تشخیص داده می‌شوند.

این‌ها آنتی بادی مونوکلونال متصل نامیده می‌شوند. آنتی بادی‌های متصل دارو، آنتی بادی‌هایی هستند که دارو‌های شیمی درمانی وابسته به آن‌ها را دارند، سطح سلول‌های سرطانی را هدف قرار داده و ماده سمی را به آن ناحیه خاص منتقل می‌کنند.

این روش می‌تواند برخی از اثرات جانبی شیمی درمانی را حذف کند که می‌تواند موجب آسیب رساندن سلول‌های سالم هنگام استفاده از یک عامل واحد شود.

رادیوی ایمونوتراپی، درمانی است که از آنتی بادی مونوکلونال متصل در ترکیب با تشعشع استفاده می‌کند. با اتصال آنتی بادی مونوکلونال به یک مولکول رادیو اکتیو، این تکنیک می‌تواند مقدار درمان تشعشع را مستقیماً به سلول‌های سرطانی برساند.

عوارض جانبی آنتی بادی ها

درمان آنتی بادی مونوکلونال می‌تواند منجر به عوارض جانبی برای بیماران شود، به ویژه زمانی که در ترکیب با درمان‌های دیگر مورد استفاده قرار می‌گیرند.

عوارض جانبی اش می‌تواند شامل تب، لرز، ضعف،  سردرد، تهوع، استفراغ، اسهال،  فشار خون پایین و جوش باشد. گزینه‌های درمان سرطان خود را با پزشک مورد بحث قرار دهید. استفاده از آنتی بادی مونوکلونال ((mAbs) برای درمان سرطان در سال‌های اخیر به موفقیت چشمگیری دست یافته است.

آنتی بادی متصل به دارو گزینه‌های جدید درمان برای لنفوم و تومور‌های جامد هستند و آنتی بادی ایمن سازی نیز به تازگی به موفقیت بالینی چشمگیری دست یافته است. توسعه آنتی بادی درمانی نیازمند درک عمیق تری از سرطان، تکنیک‌های پروتئین- مهندسی، مکانیسم عمل و مقاومت و اثر متقابل بین سیستم ایمنی و سلول‌های سرطانی است.

این بررسی، استراتژی‌های بنیادین مورد نیاز برای توسعه درمان‌های آنتی بادی بیماران سرطانی از طریق رویکرد‌های تکراری برای هدف و انتخاب آنتی بادی، گسترش از مطالعات پیش از موعد گرفته تا آزمایش‌ها انسانی را شرح می‌دهد.

درمان سرطان مبتنی بر آنتی بادی

درمان سرطان مبتنی بر آنتی بادی در طول ۱۵ سال گذشته ایجاد شده است و اکنون یکی از موفق‌ترین و مهم‌ترین استراتژی‌های درمان بیماران با بدخیمی‌های هماتولوژیک و تومور‌های جامد (تومورها) می‌باشد. شواهد آزمایش‌های بالینی آنتی بادی در بیماران سرطانی، اهمیت رویکرد‌های تکراری برای انتخاب اهداف آنتی ژن و آنتی بادی بهینه را آشکار کرده است.

کشتن سلول‌های سرطانی با استفاده از آنتی بادی مونوکلونال (mAbs) می‌تواند ناشی از اقدام مستقیم آنتی بادی باشد، مکانیزم کشتن سلول واسطه ایمنی، تحویل بار مفید و اثرات خاص آنتی بادی در تومور عروق و استروما. آنتی ژن تومور که با موفقیت مورد هدف قرار می‌گیرند، شامل گیرنده عامل رشد اپیدرمال (EGFR)، ERBB۲، فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF)، آنتی ژن مرتبط با لنفوسیت T. سیتوتوکسیک ۴ (CTLA۴)، CD۲۰، CD۳۰ و CD۵۲ است.

سرولوژیک، ژنومی، پروتئومیک و بیوانفورماتیک پایگاه‌های پروتئومیک و بیوانفورماتیک نیز برای شناسایی آنتی ژن‌ها و گیرنده‌هایی که بیش از حد بیان شده در جمعیت سلول‌های تومور هستند و یا با جهش‌های ژنی مرتبط با تکثیر سلول‌های سرطانی شناسایی شده اند، از جمله EGFRvIII، MET، CTLA۴ و پروتئین فعال سازی فیبروبلاست (FAP).

توسعه موفقیت آمیز mAbs که کاندید هستند، شامل فرآیند پیچیده‌ای از ارزیابی‌های علمی و بالینی است که شامل شناسایی ویژگی‌های فیزیکی و شیمیایی آنتی بادی؛ بررسی عملکرد دقیق و موثر آنتی بادی؛ تجزیه و تحلیل عملکرد بدن در شرایط ازمایشگاهی و توزیع در سیستم‌های تومور یا سینجنئیک میباشد؛ و شاهد فعالیت درمانی آنتی بادی در داخل بدن است.

یک هدف اصلی برای ارزیابی بالینی mAbs، تعیین سمیت و اثربخشی درمانی آنتی بادی به تنهایی یا به عنوان یک سیستم تحویل برای رادیو ایزوتوپ‌های یا سایر عوامل سمی بوده است. هم چنین برای ارزیابی آن در شرایط ازمایشگاهی از طریق تعیین توزیع بیو در بیماران و ارزیابی میزان جذب آنتی بادی در تومور در برابر بافت‌های طبیعی بسیار مهم است.