اشک گلزن اولین‌قهرمانی‌آسیایی استقلال درپخش زنده

پورحیدری توپ را فرستاد و من ضربه زدم. خودم اصلا نفهمیدم چه شده، وقتی بازیکنان دیگر به سمتم آمدند و دیدم داور به وسط زمین می‌رود، فهمیدم توپ وارد دروازه شده است. حال عجیبی داشتم و فقط روی زمین افتادم. برادرم آمد و از روی زمین بلندم کرد. بعد از آن گل امجدیه غوغایی بود

کد خبر: ۹۷۱۲۲۵

تاریخ: ۲۱ فروردين ۱۳۹۹ - ۲۰:۲۴

زننده گل اولین قهرمانی استقلال در جام باشگاه های آسیا ، روی آنتن زنده شبکه تلویزیونی منقلب شد و اشک ریخت.

به گزارش تابناک ورزشی، مسعود معینی که گل اولین قهرمانی استقلال در آسیا را به نماینده رژیم صهیونیستی زده بود، امروز در پنجاهمین سالگرد این افتخار آبی ها به صورت تلفنی میهمان برنامه یکی از شبکه های سیما بود و با احساس زیادی در این خصوص صحبت کرد.

معینی گفت: «لحظات بسیار شورانگیزی بود. به خصوص وقتی گل را دریافت کردیم، شرایط سخت شده بود. خوشحالی ما از این بودکه هم هواداران پرسپولیس و هم هواداران استقلال در ورزشگاه بودند و جان سوزن انداختن وجود نداشت. من آن زمان ۲۰ سال بیشتر نداشتم و خیلی جوان بودم. وحشت زده هم شده بودیم که نکند بازی را واگذار کنیم. آن زمان خیلی کم به مدافعان کناری اجازه نفوذ می‌دادند. خداراشکر، اما آقای رایکوف که خدا رحمتش کند یک تعویض خوب کرد و کاپیتان ما علی جباری که بهترین بازیکن جام بود را بیرون کشید تا تهاجمی‌تر کار کنیم. مهدی حاج محمد هم خیلی بااحساس و با اشتیاق کار کرد و با حرکات جالبش توپ را روی سر غلام وفاخواه انداخت تا گل تساوی را بزنیم.»

پیشکسوت استقلال همچنین تاکید کرد: «بعد از آن گل شرایط ما دگرگون شد و احساس خوبی داشتیم. یکپارچه‌تر شدیم و جلو کشیدیم. آن بازی یکی از بهترین بازیکنان تیم حریف گوش راست شان بود که من مامور مهارش شدم. با این شرایط نباید خیلی نفوذ می‌کردم، اما نمی‌دانم چه شد و چه اتفاقی افتاد که داخل محوطه جریمه رفتم. محوطه جریمه تیم هاپوئل خیلی شلوغ بود و همه برای گل زدن جلو رفته بودند. یک حمله خطرناک حریف خنثی شد و توپ برگشت و ... »

معینی که بسیار هیجان زده شده بود، بغضش در این لحظه ترکید و همراه با اشک درباره گل قهرمانی که خودش به ثمر رساند توضیح داد: « آقای پورحیدری توپ را فرستاد و من ضربه زدم. خودم اصلا نفهمیدم چه شده، وقتی بازیکنان دیگر به سمتم آمدند و دیدم داور به وسط زمین می‌رود، فهمیدم توپ وارد دروازه شده است. حال عجیبی داشتم و فقط روی زمین افتادم. برادرم آمد و از روی زمین بلندم کرد. بچه‌ها روی سرم ریخته بودند و فکر می‌کنم خدا خواست این اتفاق بیفتد. بعد از آن گل امجدیه غوغایی بود. رایکوف ما را به آرامش دعوت می‌کرد و می‌گفت: تمرکز کنید و احساساتی نشوید. خداراشکر که نتیجه ماند و آن افتخار به دست آمد.»