مرور روزنامه‌های چهارشنبه ۲۱ اسفندماه

همه انتقاد‌ها بجا، ولی با جان خودمان شوخی نکنیم / دولت و حکومت تصمیمات قاطع بگیرد و عملی کند/ پیش بینی کیهان از تغییر دربار در عربستان سعودی

‎سکوتِ آخرالزمانی در ایتالیا، توقف رشد شیوع کرونا در چین پس از صد روز، افزایش اختیارات ‏رئیس جمهور از واقعیت تا رویا، کرونا و سلامت زندانیان، زندگی در روز‌های کرونایی، خودرو ارزان می‌شود؟ اعتماد مردم در گرو آمار واقعی، درماندگی مسافران ایرانی پشت مرزها، الکل دومین عامل مرگ و ‏میر بعد از کرونا، حمایت آمریکا از اشرف غنی، تحریم سد مقابله با کرونا، استقبال گرم تلویزیون از نوروز ۹۹ و فصلِ زرد گیلانِ ‏سبز، از مورادی است که موضوع گزارش‌های خبری و تحلیلی روزنامه‌های امروز شده است. ‏

کد خبر: ۹۶۵۰۵۸

تاریخ: ۲۱ اسفند ۱۳۹۸ - ۰۲:۲۶

به گزارش «تابناک»؛ روزنامه‌های امروز چهارشنبه ۲۱ اسفندماه در حالی چاپ و منتشر شد که توقف شیوع کرونا در چین و ‏برقراری قرنطینه در ایتالیا در کنار گزارش‌ها و یادداشت‌هایی درباره ضرورت اعتماد عمومی در روز‌های بحران عناوین کرونایی ‏صفحات نخست روزنامه‌های امروز را شامل می‌شود. کودتای دموکرات‌ها علیه سندرز، کمپین در خانه می‌مانیم، و دیپلماسی ‏کرونایی از دیگر عناوینی است که در صفحات نخست روزنامه‌های امروز برجسته شده است. ‏

در ادامه تعدادی از یادداشت‌ها و سرمقاله‌های منتشره در روزنامه‌های امروز را مرور می‌کنیم؛

همه انتقاد‌ها بجا، ولی با جان خودمان شوخی نکنیم

ابراهیم بهشتی‎ ‎‏ طی یادداشتی در شماره امروز روزنامه ایران با عنوان ‎همه انتقاد‌ها بجا، ولی با جان خودمان شوخی نکنیم نوشت:‏‎ از هر زوایه‌ای که به این ماجرا نگاه شود و هر انتقادی که نسبت به مجموعه نهاد‌های حاکمیتی چه معطوف به مدیریت این ‏میهمان ناخوانده و چه ناظر بر رویداد‌ها و اتفاقات دیگری وجود داشته باشد، هیچ توجیه عقلانی برای نادیده گرفتن تبعات کرونا و ‏خطر شیوع بیشتر آن وجود ندارد. در حقیقت به‌عنوان یک شهروند می‌توان هم انتقاد داشت و هم سؤال‌های جدی مطرح کرد. اینکه ‏آیا پیش‌بینی‌های لازم از ابتدا برای مواجهه با خطر قابل پیش‌بینی کووید ۱۹ انجام شده بود؟ اینکه آیا مجموعه نهاد‌های مسئول در ‏بیان واقعیات و اطلاع‌رسانی صداقت لازم را داشته اند؟ آیا بهتر نبود شهر قم از ابتدا قرنطینه می‌شد؟ چرا در کشور وضعیت ‏اضطراری حاکم نشده است؟ چگونه با وجود تعطیل نکردن مراکز و نهاد‌های حاکمیتی، مدام توصیه می‌شود که مردم از خانه ‏بیرون نروند؟ چرا اقلام بهداشتی مورد نیاز مردم در دسترس نیست؟

این همه کالا‌های بهداشتی که گفته می‌شود کشف و ضبط شده ‏کجاست؟ در کنار این سؤال‌ها و انتقاد‌ها این واقعیت هم انکار شدنی نیست که مجموعه حوادث و رویداد‌های سال‌جاری از سیل و ‏زلزله گرفته تا حوادث آبان ماه و حاشیه‌های انتخابات مجلس همزمان که برخی نارضایتی‌ها را دامن زده، چه بسا «تاب آوری» ‏جامعه را نیز تحت‌الشعاع قرار داده بخصوص که حالا کرونای وارداتی کسب و کار‌ها و معیشت مردم را نیز دچار تنگنا‌هایی کرده ‏و قاعدتاً این دغدغه هم به نگرانی‌های موجود مردم اضافه می‌شود. با همه این‌ها و در کنار تبعات اقتصادی و اجتماعی این بیماری، ‏کرونا جان ایرانیان را به مخاطره انداخته و عقل حکم می‌کند تک تک ما شهروندان نسبت به حفظ جان خود و البته هم وطنان و ‏همنوعان حساسیت مضاعف داشته باشیم. بحران حالا پشت در خانه‌های همه ماست. کرونا فقیر و غنی و مسئول و غیر مسئول ‏نمی‌شناسد همچنانکه گیلانی و مازندرانی یا تهرانی و قمی و خراسانی برایش فرقی نمی‌کند. همه انتقاد‌ها هم به جا و اتفاقاً اگر آنقدر ‏هم نسبت به مجموعه مدیریتی بد بین هستیم باز مسئولیت و تلاش ما برای مصون ماندن از این بیماری خطرناک باید بیشتر شود. ‏اینکه در بحبوحه اعلام رسمی و غیر رسمی آمار فوت شدگان در ایران و جهان، برخی مخفیانه مجالس عروسی بر پا کنند، یا برای ‏دور زدن ممنوعیت ورود به شهرها، متوسل به راه‌های فرعی شوند معلوم نیست در چه قالبی قابل ارزیابی است. با جان خود و ‏خانواده شوخی نکنیم. بی‌توجهی به دستورالعمل‌های اعلام شده همزمان که خطر شیوع را بیشتر می‌کند، جمع کردن یا کنترل آن را ‏نیز به درازا می‌کشاند و این یعنی خانواده‌های بیشتری داغدار خواهند شد. ‎

دولت و حکومت تصمیمات قاطع بگیرد و عملی کند

عباس عبدی روزنامه‌نگار طی یادداشتی در شماره امروز روزنامه شهروند با عنوان نیازمند تصمیمات قاطع ‏نوشت: هر حکم و ‏تصمیمی که گرفته و سپس بخواهد اجرا شود، باید حداقل از دو نظر معتبر باشد. نخست از حیث شکلی یا مرجع تصمیم‌گیر و ‏سازوکار انجام آن و دوم از حیث محتوایی که معادل با درستی تصمیم است. ‏
اگر کسی مرتکب قتل شده است و حکم آن هم اعدام باشد، هیچ‌کس جز قاضی، حق صدور حکم را ندارد، او هم باید تمامی آیین ‏دادرسی را رعایت کند و حکم نهایی هم باید مستدل و حقوقی باشد. ‏
حالا اگر کسی که قاضی نیست این حکم را بدهد، او را مجازات می‌کنند، حتی اگر حکم او به لحاظ محتوایی درست باشد، مطلقا ‏قابل اجرا نیست. قضیه از این قرار است که حکومت به معنای کل آن واجد وظایف و اختیاراتی است که باید آن‌ها را انجام دهد. ‏برخی از این وظایف نیز چنین نیست که هر روز و هر ساعت باشد، بعضا در طول سال‌ها، یک بار پیش می‌آید. ‏
هیچ گروه و شخصی نیز نمی‌تواند در این تصمیمات جانشین دولت و حکومت شود. در واقع وظایف حاکمیتی، کلا تجزیه‌ناپذیر ‏است. از جمله قطع ارتباط و ممنوع‌کردن رفت‌وآمد و امثال این، جزو صلاحیت‌های انحصاری دولت است. این وظایف جزو ‏اختیارات ویژه دولت و حکومت تعریف شده است. ‏
هیچ مقامی نمی‌تواند و نباید از آن تخطی کند. از این‌رو منع رفت‌وآمد به محلی یا منع ورود یا خروج از آن محل، از وظایف ‏حاکمیتی است و اگر حکومت آن را انجام ندهد، مسئولیت دارد. ‏

اگر لازم است که مانع از تردد مردم به گیلان و مازندران شویم، این تصمیم حتما و لابد باید در دولت و حکومت اتخاذ شود. درستی ‏یا نادرستی تصمیم، بحث دیگری است. مسأله این است که اگر حکومت به هر دلیلی به این نتیجه رسید که کسی نباید وارد گیلان یا ‏مازندران شود، از این پس باید با قدرت انتظامی وارد عمل شود و با هیچ‌کس هم در اجرای آن نباید شوخی کرد. ‏
این به معنای انجام قرارداد میان مردم و حکومت است که چنین اختیاری را به حکومت داده‌اند. مردم که نمی‌توانند و نباید در ‏این‌باره اقدام کنند، چون مردم نه‌تن‌ها مرجع صلاحیت‌دار برای تصمیم درباره این موضوع نیستند، بلکه مهم‌تر از آن مردم امکان ‏تصمیم‌گیری و شور و مشورت ندارند و اصولا تعریف دقیقی از مردم نیز وجود ندارد. ‏
مثلا صد نفر در یک محله تصمیم می‌گیرند راه را ببندند. این بی‌معناست. چنین وضعی به منزله بی‌دولتی تلقی می‌شود و عوارض ‏فراوانی بر روحیه مردم و نیز جریان امور دارد. ‏
از همه بدتر هنگامی است که دستگاه‌های دولتی خودشان در اتخاذ و اجرای این تصمیم دچار اختلاف باشند؟! این دیگر پذیرفتنی ‏نیست که نهاد‌های حکومتی علیه یکدیگر نظر دهند. ‏
در شرایط کنونی، حکومت و دولت باید اقتدار کافی و انسجام را از خود نشان دهند، ستاد مبارزه با کرونا را تقویت کنند و اجازه ‏ندهند که افراد خودسرانه دست به کار شوند و احساس بی‌دولتی رواج پیدا کند. ‏

پیش بینی کیهان از تغییر دربار در عربستان سعودی

حسین شریعتمداری مدیرمسئول روزنامه کیهان در ستون نکته این روزنامه با عنوان پدر و پسر شاید با هم بروند! ‏نوشت: آنچه ‏این روز‌ها در عربستان و دربار آل‌سعود می‌گذرد، این احتمال را قوت می‌بخشد که دوران یکه‌تازی بن‌سلمان به سر آمده و قطار ‏شاهزاده جنایتکار و کودک‌کش سعودی به ایستگاه آخر رسیده است. بعد از مرگ ملک‌عبدالله پادشاه سابق عربستان، ملک‌سلمان ‏پادشاه کنونی بر اساس یک سنت پذیرفته شده در خاندان سعودی، به پادشاهی رسید و اما، در حالی که بر پایه همان سنت، محمد ‏بن‌نایف ولیعهد و پادشاه بعدی بود، محمد بن‌سلمان با حمایت آشکار آمریکا و بهره‌گیری از موقعیت پدرش، سنت دیرینه و تعریف ‏شده آل‌سعود را نقض کرد و خود را به عنوان ولیعهد و جانشین پدرش معرفی کرد. این سنت‌شکنی در طول پادشاهی آل‌سعود برای ‏اولین‌بار اتفاق افتاده بود و بدیهی است که نمی‌توانست به آسانی در میان شاهزادگان سعودی، مفتی‌های درباری و بخشی از مردم ‏قابل پذیرش بوده و ولیعهدی غیر‌قانونی او را تثبیت کند. بن‌سلمان که می‌دانست سنت‌شکنی او از سوی شاهزادگان سعودی بی‌پاسخ ‏نمی‌ماند، تعداد زیادی از شاهزادگان سعودی و از جمله محمد بن‌نایف -ولیعهد اصلی- را به بهانه فساد مالی بازداشت کرده و یا ‏تحت مراقبت شدید قرار داد و در همان حال قراردادی بالغ بر ۵۰۰ میلیارد دلار با آمریکا و ده‌ها میلیارد دلار با انگلیس و فرانسه ‏منعقد ساخت و روابط نزدیک و بی‌پرده‌ای نیز با رژیم اشغالگر قدس برقرار کرد. ‏

هفته گذشته، بن‌سلمان در اقدامی غیر‌منتظره بیش از ۲۰ تن از شاهزادگان سعودی را بازداشت کرد که محمد بن‌نایف ولیعهد اصلی ‏نیز از جمله آن‌ها بود. این حرکت بن‌سلمان احتمال مرگ ملک‌سلمان و یا وخامت بیش از حد حال جسمانی او را قوت می‌بخشد و ‏می‌توان این تلقی را داشت که بن‌سلمان برای عبور بی‌خطر از مرز ولیعهدی و رسیدن به پادشاهی، دست به این اقدام زده است. ‏برخی از صاحبنظران در کشور‌های عربی اگرچه این احتمال را نفی نمی‌کنند، ولی با استناد به پشتیبانی آمریکا و متحدانش از ‏بن‌سلمان و سرسپردگی کم‌نظیر او به آمریکا و اسرائیل بر این باورند که با توجه به حمایت قدرت‌های یاد شده، انتقال پادشاهی ‏عربستان از ملک‌سلمان به فرزندش بن‌سلمان با دشواری چندانی رو‌به‌رو نخواهد بود! این برداشت اما، قابل تکیه نیست چرا که؛
‏۱- بن‌سلمان به دلایل گوناگون و از جمله خسارت‌های سنگین و تلفات انسانی فراوانی که در جنگ یمن به مردم عربستان تحمیل ‏کرده است، با نارضایتی توأم با نفرت مردم رو‌به‌روست. ‏
‏۲- محمد بن نایف و سایر شاهزادگان سعودی نیز در صورتی که به قدرت برسند با منافع آمریکا و اسرائیل در تعارض نبوده و ‏مخالفتی نخواهند داشت. بنابر این تغییر قدرت از بن‌سلمان به بن‌نایف تغییری در منافع آن‌ها پدید نمی‌آورد که نگران آن باشند. ‏
‏۳- آمریکا و متحدان اروپایی و عبری آن حامیان اصلی و نشان‌دار بن‌سلمان در جنگ شکست‌خورده و فضیحت‌بار یمن هستند و از ‏این روی در افکار عمومی، افتضاح آل‌سعود در جنگ یمن و شکست خفت‌بار آن به حساب آمریکا و متحدانش نیز نوشته شده است. ‏
‏۴- با توجه به موارد یاد شده، آمریکا با کنارگذاشتن بن‌سلمان و رویکرد به بن‌نایف، اولاً منافع قبلی خود را حفظ کرده است و ثانیاً ‏با متوقف کردن جنگ یمن به عنوان فرشته نجات مردم عربستان از این بلای خانمانسوز ظاهر می‌شود! ثالثاً با بازگرداندن پادشاهی ‏عربستان به بن‌نایف، خود را حامی سنت تعریف شده آل‌سعود که از سوی بن‌سلمان شکسته شده بود جا می‌زند! از این‌روی بعید ‏نیست پدر و پسر با هم بروند! ‏
‏۵- و اما، آنچه با نگاه اول در این میان بی‌پاسخ به نظر می‌رسد، پایبندی آمریکا به تعهداتش است! که آمریکا بار‌ها نشان داده است ‏برای آن پشیزی ارزش قائل نیست. آمریکا شیطان بزرگ است و خداوند تبارک و تعالی در وصف شیطان آورده است؛
‏ «کَمَثَلِ الشَّیْطَانِ إِذْ قَالَ لِلْإِنْسَانِ اکْفُرْ فَلَمَّا کَفَرَ قَالَ إِنِّی بَرِیءٌ مِنْکَ إِنِّی أَخَافُ اللهَ رَبَّ الْعَالَمِینَ... مانند شیطان که به انسان گفت: به ‏خدا کفر بورز و پس از آنکه آدمی کافر شد به او گفت؛ من از تو بیزارم، چرا که از (عقاب) پروردگار عالمیان سخت می‌ترسم». ‏