بودجه ۵.۵ برابری هم راه به جایی نبرد؛

ریزش دوباره سقف بر سر دانش آموزان؛ این بار در میناب!

زنده و بی سواد یا مرده و باسواد؟ سوالی که پیش روی بسیاری از ایرانیانی است که دلبندانشان در مدارس فرسوده تحصیل می‌کنند. در امثال همین مدرسه که ساخت ۱۳۴۸ بود و ناگفته پیداست که سال‌ها در صف بازسازی قرار دارد، اما حتی به قدر مرمت و مقاوم سازی هم از بودجه و رسیدگی بهره‌مند نشده است!

کد خبر: ۹۴۹۱۲۸

تاریخ: ۱۵ دی ۱۳۹۸ - ۰۹:۴۴

این عنوان خبری است که در واپسین روز‌های سال گذشته منتشر شد و در نوع خود به غایت مسرت بخش بود، هرچند حالا نشانه‌های خوبی از آن مخابره نمی‌شود: «افزایش ۵.۵ برابری بودجه نوسازی مدارس»

به گزارش «تابناک»؛ از سیل و زلزله و دیگر بلایای غیرمترقبه گرفته تا زمانی که قرار است برای اسکان انبوه مسافران نوروزی و تابستانی برنامه ریزی شود، همواره مدارس گزینه نخستی هستند که به ذهن می‌رسند. سازه‌هایی که از دورافتاده‌ترین روستا تا بطن شهر‌های شلوغ که هتل و حتی بوستان و پیاده روی قابل چادر زدن ندارند، یافت می‌شوند.

این در حالی است که نیم نگاهی به وضعیت این سازه‌ها در نقاط مختلف، تا حد زیادی این پیش فرض را تغییر می‌دهد، چون بسیاری از مدارس کشورمان اوضاع و احوال خوبی ندارند و شماری از آنها، کانون خطراتی بزرگ هستند که هر آن ممکن است از قوه به فعل برسند و فاجعه بیافرینند؛ مثل رویدادی که ساعاتی پیش در میناب رقم خورد.

مدرسه «پور ولی» روستای راونگ از توابع بخش مرکزی این شهرستانِ استان هرمزگان، عصر روز گذشته میزبان دانش آموزانی بود که قرار است آینده را بسازند، اما آنقدر در مراقبت از حالشان کوتاهی می‌شود که با ریزش بخش‌هایی از سقف کلاس، در آستانه بدورد حیات قرار می‌گیرند.

البته شکر خدا این رویداد فرجامش تلخ نبود و تنها آرامش روحی و روانی دانش آموزان، اولیای مدرسه و والدین دانش آموزان را از ایشان گرفت و کاری کرد که در سردترین روز‌های سال، این سوال در روستا و مناطق مجاور داغ شود که فرزند بی سواد، اما زنده بهتر است یا دانش آموز در حال سواد آموزی و مرده؟!

سوالی بزرگ که پیش روی بسیاری از ایرانیان در گوشه و کنار کشور است که دلبندانشان در مدارس فرسوده تحصیل می‌کنند. در امثال همین مدرسه که ساخت ۱۳۴۸ بود و ناگفته پیداست که سال‌ها در صف بازسازی قرار دارد، اما حتی به قدر مرمت و مقاوم سازی هم از بودجه و رسیدگی بهره‌مند نشده است.

یک مدرسه از انبوه مدرسه‌هایی که در صفی عریض و طویل جاخوش کرده اند و معلوم نیست آیا روزی نوبت بازسازی و نوسازی و یا حتی ایمن سازی شان خواهد رسید یا قرار است به نوبت در صف اخباری قرار گیرند که از ریزش سقف بر سر دانش آموزان منتشر می‌شود؟

رویدادی که به کرات در کشورمان رخ می‌دهد و منحصر به میناب نیست؛ هرچند در همین خطه هم مسبوق به سابقه است و تکرارش موجب شکل گیری واکنش خاصی نشده. اتفاقی که چند روز پیش یک نمونه از آن در تهران رقم خورد و منجر به جراحت چند دانش آموز شد، دیروز در مدرسه پور، ولی رخ داد و امروز و بعد هم تکرار خواهد شد و معلوم نیست همیشه به خیر بگذرد.

این در حالی است که در واپسین روز‌های سال گذشته و پس از سال‌ها انتظار، خبری منتشر شد که حکایت از افزایش ۵.۵ برابری بودجه نوسازی و بازسازی مدارس در کشور داشت؛ افزایشی که ظاهرا بی اثر بوده است. موضوعی که جا دارد در این روز‌ها که بررسی بودجه در دستور کار است، مورد بررسی و موشکافی قرار گیرد.