دانشمندان خواستار ممنوعیت استفاده از "اکلیل" شدند / تجزیه هر دانه کوچک اکلیل هزاران سال طول می‌کشد

اکلیل؛ یک ماده خطرناک و یک فاجعه زیست‌محیطی

شاید با دیدن "اکلیل"، زرق و برق آن توجه ما را به خود جلب کند، ولی گزارش‌ها حاکی از آن است که اکلیل یک طرف تاریک هم دارد.

کد خبر: ۹۴۳۶۴۰

تاریخ: ۲۲ آذر ۱۳۹۸ - ۰۲:۴۰

به گزارش «تابناک» به نقل از ایسنا و به نقل از دیلی‌میل، این روز‌ها استفاده از اکلیل در مواد آرایشی بسیار شایع شده و به نحوی در دنیای فشن و مد هم کاربرد خاصی پیدا کرده است.

ولی دانشمندان خواستار ممنوعیت کامل این ماده شده‌اند، زیرا این ذرات وارد منابع آب می‌شوند و در حال تبدیل شدن به یک فاجعه زیست محیطی برای کره زمین هستند.

از آنجا که دانه‌های اکلیل بسیار ریز است، موجودات دریا آن را با غذا اشتباه می‌گیرند و از آن مصرف می‌کنند.

این امر باعث می‌شود که کبد این موجودات آسیب ببیند و عملکرد آن‌ها تحت تاثیر قرار گیرد.

"ترسا فارلی" از دانشگاه "مسی" (Massey) نیوزلند پیش از این گفته بود که هزاران سال طول می‌کشد که هر دانه کوچک اکلیل تجزیه شود.

وی همچنین خواستار ممنوعیت کامل اکلیل شده بود، زیرا این دانه‌ها "میکروپلاستیک" هستند.

در این راستا آمریکا و بریتانیا گامی در این رابطه برداشته‌اند و استفاده از اکلیل در مواد آرایشی را غیرقانونی اعلام کرده‌اند.

این حرکت با هدف محافظت محیط دریا از منابع آلودگی پلاستیکی آغاز شده، زیرا اکلیل به نوعی "میکرومهره‌" است و میکرومهره‌ها می‌توانند به راحتی توسط موجودات دریایی بلعیده شوند.

میکرومهره‌ها ذرات پلاستیکی جامدی هستند که ابعاد آن‌ها در بزرگترین حالت از یک میلی‌متر بیشتر نیست. آن‌ها اغلب از پلی اتیلن ساخته می‌شوند، اما می‌توانند از دیگر پلاستیک‌های پتروشیمی مانند پلی پروپیلن و پلی استایرن نیز ساخته شده باشند.

اکلیل از یک لایه پلاستیک، یک لایه نازک رنگ و یک لایه بازتاب‌دهنده نور که عموما آلومینیوم است، ساخته شده است.

اگر فردی با استفاده از اکلیل کار‌های هنری انجام دهد، به سختی می‌تواند آن را از محیط خانه پاک کند.

دلیل ممنوعیت این ماده هم این است که اکلیل از یک ترکیب شیمیایی به نام "پلی‌اتیلن ترفتالات " (PET) ساخته شده و به راحتی به منابع آب وارد می‌شود.

این میکروپلاستیک‌ها ۹۲.۴ درصد از ۵.۲۵ تریلیون قطعه پلاستیک که در اقیانوس‌ها شناور هستند را تشکیل می‌دهند.

اکلیل‌های موجود در آب می‌تواند توسط "پلانکتون‌ها" یا "ماهی‌ها" بلعیده شوند.

این به معنای این است که می‌تواند به زنجیره غذایی وارد شده و در نهایت به غذای ما انسان‌ها برسد.