چه کسی جانشین «موگرینی» در سیاست خارجی اتحادیه اروپا خواهد شد؟

مسئولان اتحادیه اروپا روز دوشنبه برای هجده ساعت مداوم، مشغول مذاکره درباره انتخاب مسئولان آینده این اتحادیه بودند؛ مذاکراتی که در نهایت به نتیجه نرسید. رهبران اتحادیه اروپا امروز (سه‌شنبه) نیز نشست ویژه‌ای برای تصمیم‌گیری درباره گزینه‌های تصدی سمت‌های عالی در کمیسیون اتحادیه اروپا، شورای اتحادیه اروپا، بانک مرکزی اتحادیه اروپا و سیاست خارجی اتحادیه اروپا برگزار می‌کنند.

کد خبر: ۹۰۹۰۳۰

تاریخ: ۱۱ تير ۱۳۹۸ - ۱۲:۰۸

مسئولان اتحادیه اروپا روز دوشنبه برای هجده ساعت مداوم، مشغول مذاکره درباره انتخاب مسئولان آینده این اتحادیه بودند؛ مذاکراتی که در نهایت به نتیجه نرسید.

به گزارش «تابناک»؛ رهبران اتحادیه اروپا امروز (سه‌شنبه) نیز نشست ویژه‌ای برای تصمیم‌گیری درباره گزینه‌های تصدی سمت‌های عالی در کمیسیون اتحادیه اروپا، شورای اتحادیه اروپا، بانک مرکزی اتحادیه اروپا و سیاست خارجی اتحادیه اروپا برگزار می‌کنند.

مقام‌های کشورهای اروپایی ماه گذشته هم نشستی برگزار کردند، ولی موفق به توافق بر سر انتخاب برخی پست‌های اصلی این اتحادیه چون رئیس شورای اروپا، ریاست کمیسیون، نماینده عالی سیاست خارجی، رئیس پارلمان و رئیس بانک مرکزی اروپا نشدند.

روزنامه بیلد آلمان به نقل از منابع آگاه خود نوشت، در مذاکرات هجده ساعته اخیر بین مقامات اروپایی در مورد این مسائل گفت‌وگو شده است:

- انتخاب «فرانس تیمرمانس» سوسیال دموکرات به عنوان رئیس کمیسیون و «مارگرته وستاگر» دانمارکی به عنوان نخستین زن به معاونت رئیس کمیسیون اروپا
- انتخاب «کریستالینا جورجیوا» رئیس کنونی دو مؤسسه بانک جهانی به ریاست شورای اروپا
- انتخاب «شارل میشل» نخست وزیر لیبرال بلژیک به عنوان مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا
- انتخاب «مانفرد وبر» نامزد فراکسیون اکثریت پارلمان اروپا به ریاست این پارلمان (به جای دو سال و نیم کنونی برای پنج سال)

آلمان از ریاست مانفرد وبر بر کمیسیون اروپا حمایت می‌کند، ولی فرانسه موافق این نیست. بر پایه برخی گزارش‌ها، ناتوانی وبر در فرانسوی صحبت کردن، از جمله دلایل مخالفت فرانسه با اوست.

کریستالینا جورجیوا

رویترز در گزارشی به نقل از دو دیپلمات اروپایی نوشت: هم اکنون شانس فرانتز تیمرمان هلندی برای کسب ریاست کمیسیون اروپا بیش از دیگران است. هم‌زمان کریستالینا جورجیوا، از نمایندگان راست میانه، نامزد اصلی برای تصدی ریاست شورای اروپاست.

در این میان، انتخاب جانشین موگرینی به عنوان مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا در هاله ای از ابهام است. برخی از دیپلمات‌های اروپایی نیز احتمال می‌دهند، کریستالینا جورجیوا بلغاری، معاون سابق رئیس کمیسیون و یک محافظه‌کار، به عنوان مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا و جانشین فدریکا موگرینی انتخاب شود. این در حالی است که ظاهرا جورجیوا نامزد ریاست بر شورای اروپاست.

کریستالینا جورجیوا رئیس سابق اتحادیه اروپا در امور حقوق بشر و نایب رئیس کمیسیون اروپا بوده که مدتی نیز به عنوان سرپرست بانک جهانی بعد از استعفای جیم یونگ کیم به علت اختلاف با ترامپ  مشغول بوده است.

شارل میشل

با این حال، برخی ناظران می گویند، در میان نامزدهای مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، شانس شارل میشل، نخست‌وزیر بلژیک را بیش از دیگران است.

شارل میشل از فوریه ۲۰۱۱ تا زمانی که به نخست‌وزیری انتخاب شد، رهبر حزب جنبش اصلاح طلب بلژیک بود. میشل، جوانترین نخست‌وزیر بلژیک از سال ۱۸۴۵ تا کنون است. او به دنبال اختلاف با ملی‌گرایان فلاندر که به خاطر امضای پیمان مهاجرتی سازمان ملل از دولت ائتلافی وی کناره‌گیری کردند، استعفا داده بود و در برابر نمایندگان اعلام کرد: «من تصمیم گرفته‌ام که از سمتم کناره‌گیری کنم.

چندی پیش «شارل میشل» در حاشیه نشست اتحادیه اروپا و اتحادیه عرب در شرم الشیخ مصر، از آنچه رقابت میان ایران و عربستان سعودی خواند، انتقاد کرد و آن را دارای تأثیری منفی بر خاورمیانه و اروپا دانست.

وی گفته بود: ما در اروپا در تلاش برای حراست از منافع ژئوپولیتیک خود هستیم. این منافع لزوما منطبق بر منافع آمریکا نخواهد بود.

به نظر می رسد شارل میشل، در صورتی که بتواند مسئولیت سیاست خارجی اتحادیه اروپا را بر عهده گیرد، تغییرات جدی در سیاست خارجی اتحادیه اروپا در قیاس با موگرینی ایجاد نخواهد کرد. در زمینه روابط ایران و اروپا نیز به نظر می رسد باید شاهد تداوم سیاست های گذشته باشیم.

جوزف بورل

جوزف بورل، وزیر خارجه اسپانیا نیز برای ریاست بر دستگاه سیاست خارجی اتحادیه اروپا نامزد شد تا جانشین فدریکا موگرینی گردد.

وی متولد منطقه کاتالونیای اسپانیا و یکی از مدافعان یکپارچگی کشور است. آقای بورل 72ساله در سال 2018 میلادی از سوی پدرو سانچز، نخست وزیر اسپانیا به‌عنوان وزیر خارجه برگزیده شد. وی در انتخابات اخیر پارلمان اروپا نامزد حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا بود و توانست بیشترین آرا را برای ورود به پارلمان به دست آورد.