در حاشیه نامه‌نگاری آیت‌الله یزدی با آیت‌الله شبیری زنجانی؛

باید یک کلاس اخلاق و آموزش وحدت برای برخی حوزیان و سیاسیون بگذاریم!

در این سه دسته ای که از آنان نام برده شده، بخش کمی از افراد به مسائل و موضوعات اخلاقی و لزوم ایجاد وحدت و آرامش در کشور توجه داشتند و این نشان می دهد، در این زمینه ها کشور و بسیاری از سیاسیون و چهره های شناخته ـ که از آنان بعضا با عنوان صاحب نظر یاد می شود ـ دارای فقر شدیدی است. به نظر می رسد، هم در میان سیاسیون و هم در حوزه نیاز جدی به ترویج اخلاق و درک شرایط فعلی کشور که چیزی جز آرامش و وحدت حداکثری نمی خواهد داریم و شاید باید بیش از پیش برای آموزش این مسائل اقدام کنیم.

کد خبر: ۸۴۸۱۶۶

تاریخ: ۱۱ آبان ۱۳۹۷ - ۱۴:۰۰

چندی پیش، تصاویری از دیدار آیت الله «سیدموسی شبیری زنجانی» از مراجع عظام تقلید و از بزرگان حوزه علمیه قم با شخصیت هایی چون آقایان «سیدمحمد خاتمی»، «سیدمحمد موسوی خوئینی ها»، «غلامحسین کرباسچی»، «عبدالله نوری»، «عبدالمجید معادیخواه» و ... در فضای مجازی منتشر شد که برخی آن را به دنبال دید و بازدید خویشاوندی آیت الله با «عبدالله نوری» عنوان کردند که البته چهره های نامبرده هم از فرصت استفاده کرده و به دیدار آیت الله رفته اند؛ اما این مسأله گلایه شدید آیت الله «محمد یزدی» رئیس شورای عالی جامعه مدرسین حوزه علمیه قم را به دنبال داشت.

به گزارش «تابناک»؛ نامه سرگشاده آیت الله یزدی، رئیس جامعه مدرسین حوزه علمیه به حضرت آیت الله العظمی شبیری زنجانی، از مراجع عظام تقلید چنان بود که واکنش های زیادی در فضای سیاسی کشور برانگیخت و برخی شخصیت های حوزوی و سیاسی به آن واکنش های متعددی نشان دادند؛ واکنش‌هایی که اغلب انتقادی و خواسته اصلی در آن ها، حفظ حرمت و شأن مرجعیت از سوی حوزه و جامعه مدرسین بود.

شاید بهترین واکنش به این نامه را شخص آیت الله شبیری زنجانی و دفتر ایشان نشان داد، زیرا با وجود اینکه چند روز فضای سیاسی کشور متأثر این مسأله و پاسخ هایی که به آن داده می شود، بود. وی در اطلاعیه ای و برای پرهیز از جنجال بیهوده سیاسی و حفظ آرامش و وحدت در کشور تأکید کرد، «موضع گیری در خصوص این نامه سرگشاده ندارد و فعلا از پاسخگویی به آن پرهیز خواهد کرد»؛ مسأله ای که نشان می دهد این مرجع تقلید پیش از پاسخ دادن به چنین موضوعی، ابتدا فضای سیاسی کشور و توجه به ایجاد آرامش و وحدت را در اولویت قرار داده است.

با وجود اتخاذ این رویه و رویکرد از سوی مخاطب نامه آیت الله یزدی، سه نوع واکنش به این مسأله را در فضای سیاسی و رسانه ای کشور شاهد بودیم. یک دسته از همفکران آیت الله یزدی ـ که البته تعدادشان زیاد نبود ـ اعتقاد داشتند نگارش این نامه مسأله ای لازم بوده است. دسته دوم که تعدادشان زیاد بود، مخالفان چنین رویه ای در حوزه و نسبت به ساحت مرجعیت بودند که البته برخی از آنها هم در پاسخ دچار همان آفتی شدند که به آن انتقاد داشتند و دسته سوم هم برخی افراد و مخالفان سیاسی آیت الله یزدی بودند که تلاش کردند در این ماجرا با رئیس شورای عالی جامعه مدرسین حوزه علمیه قم تسویه حساب سیاسی کنند.

در این میان، خیلی نمی توان از رویکرد دو گروه اول و سوم دفاع کرد و در ارتباط با دسته دوم پاسخ هایی که در آن اخلاق رعایت نشده و بعضا ادبیاتی را در قبال آیت الله یزدی به کار برده اند که خود جای بحث فراوان و تذکر دارد هم قابل دفاع نیست؛ چون در این ماجرا بسیاری اعتقاد داشتند که باید شأن مرجعیت و اخلاق روحانیت حفظ شود، ولی خود دچار همان اشتباهی شدند که به آن منتقد بودند.

مدافعان نامه نگاری آیت الله یزدی با آیت الله شبیری زنجانی هم از این طرف بام افتاده بودند و تأکید داشتند، این نامه نگاری مسأله ای است که باید یک رویه عادی در حوزه باشد و لازم است برخی مواقع شاهد چنین مسائل و تذکراتی باشیم؛ هرچند این افراد به جایگاه رفیع اخلاق ـ که باید حوزه و روحانیت تجلی گاه آن باشند ـ و همچنین مسأله مهم لزوم تأکید بر وحدت هرچه بیشتر در شرایط فعلی کشور آگاهی نداشته و از آن حرف و سخنی به میان نیاوردند.

دسته سومی که در این ماجرا ، یکسری اقدامات و سخنان مذموم انجام دادند و گفتند، عمدتا از میان مخالفان سیاسی آیت الله «محمد یزدی» رئیس شورای عالی جامعه مدرسین حوزه علمیه قم بودند که نامه سرگشاده وی به آیت الله شبیری زنجانی را دستاویز تسویه حساب سیاسی خود با آیت الله یزدی کردند. برخی از آنان حتی تلاش داشتند از این مسأله برای تخریب رقیب سیاسی خود و بهره گیری جناحی از این مسأله استفاده کنند که البته چنین هم کردند.

در این سه دسته ای که از آنان نام برده شده، بخش کمی از افراد به مسائل و موضوعات اخلاقی و لزوم ایجاد وحدت و آرامش در کشور توجه داشتند و این نشان می دهد در این زمینه ها کشور و بسیاری از سیاسیون و چهره های شناخته شده که از آنان بعضا با عنوان صاحب نظر یاد می شود، دارای فقر شدیدی است. به نظر می رسد، هم در بین سیاسیون و هم در حوزه نیاز جدی به ترویج اخلاق و درک شرایط فعلی کشور که چیزی جز آرامش و وحدت حداکثری نمی خواهد داریم و شاید باید بیش از پیش برای آموزش این مسائل اقدام کنیم.

شاید بتوان این طور گفت که در ماجراهای یک هفته اخیر کشور و نامه نگاری آیت الله یزدی با آیت الله شبیری زنجانی و عکس العمل‌هایی که نسبت به آن شاهد بودیم، تنها خیری که داشت این بود که از فقر اخلاقی شدید در حوزه و در بین سیاسیون و همچنین عدم درک این مسأله که کشور نیاز به آرامش و وحدت حداکثری دارد، مطلع شویم. شاید باید برای یاد گرفتن این مسأله سراغ آیت الله شبیری برویم که در پاسخ به نامه ای که مستقیم این مرجع تقلید را خطاب قرار داده و بحث های زیادی پیرامون آن شد، تأکید کرد که «موضع گیری در خصوص این نامه سرگشاده ندارد و فعلا از پاسخگویی به آن پرهیز خواهد کرد.»