زمانی برای کناره‌گیری سیاسیون مسن و سنتی؛

منتظر کاندیداهای جوان اصولگرا و اصلاح‌طلب در انتخابات 1400 باشید

پس از نجفی انتظار می رفت که چند گزینه جوان و توانمند در میان کاندیداهای چند ده نفری تصدی کرسی عالی شهرداری پایتخت از بین اصلاح طلبان حضور داشته باشند؛ اما نه تنها گزینه جوانی به ترکیب سکانداران احتمالی شهرداری راه نیافت، بلکه در نهایت هم افرادی به عنوان گزینه و گزینه های نهایی به عنوان شهردار احتمالی تهران مطرح شدند که برخی از آنان جزو چهره های دو زیستی محسوب می شوند که سابقه همکاری با هر دو جناح را دارند و حالا خود را اصلاح طلب معرفی می کنند.

کد خبر: ۷۹۷۱۶۰

تاریخ: ۱۸ ارديبهشت ۱۳۹۷ - ۱۷:۰۰

آینده اصلاح طلبی و اصولگرایی در ورود به دهه پنج انقلاب از مهمترین پرسش های فعالان سیاسی دو جریان و کارشناسان و تحلیلگران سیاسی است؛ موضوعی که به نام لزوم جوانگرایی در دو جریان مطرح می شود و البته قدیمی ترها و سنتی های هر دو جریان سیاسی غالب کشور، خیلی علاقه و رغبتی به آن نشان نمی دهند.

به گزارش «تابناک»؛ سن کابینه های دولت های مختلف پس از پیروزی انقلاب، رفته رفته رو به مسن شدن نهاد تا اینکه در دولت «حسن روحانی» رسما انتقاداتی از پیر بودن بدنه کابینه مطرح شد و در انتخابات سال گذشته، یکی از مهمترین مسائل و شروطی که از سوی بدنه هوادار دولت عنوان و دنبال می شد، این بود که حتما باید ترکیب کابینه جوان تر شود.

ابلاغ روحانی در حد یک ابلاغ ماند

این اتفاق با کنار گذاشتن برخی وزیران و معاونان مسن نظیر «محمد رضا نعمت زاده» وزیر 73 ساله و وقت صنعت، معدن و تجارت و ورود برخی وزیران جوان از جمله «محمد جواد آذری جهرمی» وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات که اکنون 37 سال دارد و اولین وزیر متولد بعد از انقلاب محسوب می شود تا حدودی رخ داد.

البته قرار بود با ابلاغ رئیس جمهور به وزیران حداقل برخی معاونان و دستیاران آنها از بین جوانان و زنان انتخاب شوند که به نظر می رسد این اتفاق خیلی حداقلی افتاد و ابلاغ رئیس جمهور در اکثر وزارتخانه ها در حد همان ابلاغ ماند، تا جایی که به تازگی رئیس جمهور از برخی وزیران انتقاد و مشاور عالی روحانی، این انتقاد را برای ایجاد تحرک بیشتر در برخی وزیران و وزارتخانه هایشان عنوان کرد.

سیر تاریخی جریانات سیاسی پس از انقلاب نشان می دهد، پس از فعالیت جناح های چپ و راست و تبدیل شدن آنها پس از برهه ای به جریاناتی تحت عناوین اصلاح طلب و اصولگرا و شکل گیری جریانی به نام اعتدالگرا، پس از گذشت مدت ها از این عناوین به غیر از جریان اعتدالی ـ که تقریبا از سال 92 بروز و ظهور رسمی پیدا کرد ـ زمینه را برای تغییر نام، نگرش و روش فراهم کرده است.

چرا اصولگرایان به دنبال تغییر نام هستند؟

البته در خصوص جریان اصولگرا این اتفاق رسما در چند انتخابات اخیر با فعالیت های جبهه ای پراکنده افتاده است؛ فعالیت ها و عناوینی که در چند انتخابات اخیر، زیر لوای گروه هایی نظیر آبادگران یا جبهه مردمی انقلاب اسلامی (جمنا) انجام گرفته و طیف جوان تر این گروه سیاسی نشان داده که خواهان تغییر روش، مشی و استراتژی برای فتح قله های سیاسی است.

دیدیم در انتخابات سال گذشته که جوان ترهای جریان اصولگرایی تلاش کردند، کار را از مسن ترها و سنتی ها گرفته و با نگاه و رویکردی جدید، پا به عرصه رقابت سیاسی بگذارند؛ هرچند خیلی در تکمیل این اقدام و حرکت موفق نبودند، استارت کار زده شد و به نظر می رسد، این روش اگر هم برای انتخابات مجلس یازدهم به بلوغ نرسد، حتما برای انتخابات ریاست جمهوری 1400 چهره ای دگرگون شده از جریان اصولگرایی را که به همت جوانان این شکل گرفته به نمایش خواهد گذاشت.

در طرف مقابل هم نشانه های زیادی وجود دارد که حاکی از میل و تمایل به جوان تر شدن و تغییر رویه و نگرش ها در جریان اصلاح طلبی است. هنوز هم بخش زیادی از فعالان سیاسی اصلاح طلب و به ویژه جوانان این جریان بر این اعتقادند که دولت از ظرفیت جوانان استفاده نکرده و همچنان دارای ترکیب مسن و کندی است.

چرا هیچ جوان اصلاح‌طلبی گزینه شهرداری تهران نشد؟

علاوه بر آن، اگر به انتخاب اخیر شهردار تهران نگاهی بیندازید، هرچند جوانانی از طریق لیست امید وارد شورای شهر پایتخت شدند و انتظار این بود که کار در شهرداری به سمت جوانگرایی برود، در مرحله اول شاهد انتخاب «محمد علی نجفی» سیاستمدار اصلاح طلب 67 ساله بودیم که در سال های اخیر چند بار از مسئولیت هایی که بر عهده داشته به دلیل بیماری  و در شهرداری هم به همین دلیل بعد از شش ماه استعفا کرد.

سیاسیون مسن و سنتی کم‌کم باید بروند

این اتفاقات که موجب نارضایتی برخی در بدنه اجتماعی اصلاح طلبان و اصولگرایان شده و بیش از همه جوانان را به تکاپو انداخته است، حاکی از پوست اندازی خیلی ویژه در هر دو جریان سیاسی تا انتخابات ریاست جمهوری سیزدهم است. حتما در این انتخابات جریانات سیاسی به سمت گزینه ها و چهره های جوان تر خواهند رفت و از آنان در قامت کاندیدا بهره خواهند گرفت. به نظر می رسد، در دهه پنجم انقلاب، چهره های سیاسی قدیمی، مسن و سنتی ها باید کم کم صرفا در قالب مشاور در کنار چهره های جوان تر قرار بگیرند و امور را به آنان واگذار کنند.