چرا خبر فروش 500 جنگده روس به ایران در قبال یک میلیون بشکه نفت، واقعیت ندارد؟!

این خبر عجیب و غریب داستانی بود که این روزنامه لبنانی نوشت و با سرعتی خیره کننده در رسانه ها و شبکه های اجتماعی در ایران نیز بازتاب پیدا کرد. بدون اینکه نیازی به تکذیب مقامات رسمی ایران و یا روسیه باشد، باید گفت، این خبر با عقل و منطق و محاسبات استراتژیک جور درنمی آید و به همین جهت و بنا به دلایل زیر، می توان با قاطعیت گفت، چنین خبری از اساس نمی تواند درست باشد.

کد خبر: ۷۷۰۷۶۵

تاریخ: ۱۴ بهمن ۱۳۹۶ - ۱۷:۵۰

روزنامه الدیار لبنان که در انتشار اخبار عجیب، جنجالی و سناریوهای دور از ذهن ید طولایی دارد، مدعی شد که ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه پذیرفته است، 500 جنگنده MiG-31 و MiG-35 به ایران بفروشد و جمهوری اسلامی نیز در ازای به‌طور روزانه یک میلیون بشکه نفت به روسیه صادر کند.

به گزارش «تابناک»؛ الدیار گزارش داد: ایران برای جبران فقدان ناوگان هوایی نظامی اش، بر ساخت موشک های زمین به زمین و موشک های بالستیک تمرکز کرد و در آخرین سفر فرمانده ارتش ایران به روسیه، وی به روس ها پیشنهاد خرید ۵۰۰ هواپیمای میگ۳۱ و میگ ۳۵ را داد، که در مقابل آن ایران روزانه یک میلیون بشکه نفت به روس ها واگذار کند. علاوه بر این، در پیشنهاد ایران فروش نفت با قیمتی پایین تر به روسها برای ده سال نیز وجود داشت.

این روزنامه عرب زبان در ادامه آورده است: پوتین با این معامله و فروش ۵۰۰ هواپیما به ایران موافقت کرد تا روسیه پذیرای هزاران تن از جوانان ایرانی برای آموزش خلبانی نظامی باشد. این جوانان ایرانی در صورت پذیرش در معاینات، سه سال تحت آموزش قرار می گیرند تا قادر به پرواز با ۵۰۰ جنگنده طراز سوخوی۳۵، که از جدیدترین هواپیماهای جنگی روسیه است، باشند.

در ادامه الدیار مدعی شد، وزیر دفاع آمریکا در این باره گفته است: قطعنامه شورای امنیت فروش سلاح به ایران را ممنوع کرده و در صورتی که روسیه چنین اقدامی کند، ایالات متحده تمام روابط خود با روسیه را قطع خواهد کرد. با این حال، پوتین با ردّ فشار آمریکا، متعهد شد که سالیانه ۱۰۰هواپیمای خود را پس از آموزش خلبانان ایرانی به مدت سه سال، به ایران بفروشد.

پوتین همچنین پیشنهاد ایجاد یک پایگاه هوایی روسی بزرگ در ایران را به این کشور داده تا ۴۰۰ جنگنده به همراه موشک های زمین به هوای روسیه در آن مستقر شوند؛ اما ایران با رد این پیشنهاد اعلام کرده، شعار جمهوری اسلامی ایران آن است که به هیچ دولت خارجی اجازه بنا نهادن پایگاه نظامی در خاک خود را ندهد.

در صورتی که ایران به هواپیماهای روسیه دست یابد و پوتین به این شکل ایالات متحده را به چالش بکشد ـ همان طور که در اوکراین و سوریه چنین کرد ـ با فروش هواپیماهای جنگنده روسیه به ایران، عربستان در معرض بزرگترین خطر قرار می گیرد، چون ایرانی ها بر خلاف سعودی ها آماده آن هستند که در صورت لزوم از جنگنده های خود برای بمباران عربستان استفاده کنند.

این خبر عجیب و غریب داستانی بود که این روزنامه لبنانی نوشت و با سرعتی خیره کننده در رسانه ها و شبکه های اجتماعی در ایران نیز بازتاب پیدا کرد. بدون اینکه نیازی به تکذیب مقامات رسمی ایران و یا روسیه باشد، باید گفت، این خبر با عقل و منطق و محاسبات استراتژیک جور درنمی آید و به همین جهت و بنا به دلایل زیر می توان با قاطعیت گفت که چنین خبری از اساس نمی تواند درست باشد.

نخست اینکه؛ فروش 500 جنگنده در قبال یک میلیون بشکه نفت در روز از سوی ایران با هیچ محاسبه ای پذیرفته نیست، چون نه ایران در وضعیت اقتصادی مناسبی است که بخواهد روزانه یک میلیون بشکه از نفت خود را هزینه چنین خرید سنگینی کند و نه اینکه روس ها بعید است قادر به تأمین 500 جنگنده برای ایران ظرف سه سال باشند. همچنین بعید است از ابتدای اختراع و به وجود آمدن جنگنده، چنین معامله ای در میان دو کشور با این بازه زمانی انجام گرفته باشد! آن هم دو کشوری که نمی توان از عنوان شریک راهبردی یا متحد راهبردی در روابط آن ها استفاده کرد!

دوم؛ روس ها در ماجرای سامانه دفاعی اس.300 به دلیل روابط خود با اسرائیل و اعراب و همچنین ملاحظاتی که در برابر آمریکا داشت، بیش از هشت سال تحویل این سامانه را به ایران به تأخیر انداخت و با تعلل زیاد به تعهدات خود عمل نکرد؛ حال چه اتفاقی در روابط ایران و روسیه افتاده است که آن ها را مجاب کرده 500 جنگنده به ایران بفروشند؟ روس ها به خوبی می دانند که فروش این تعداد جنگنده چه حساسیت منطقه ای و بین المللی را به وجود خواهد آورد و بدون تردید از تأثیر این اقدام بر روابط خود با آمریکا، اعراب و اسرائیل آگاه هستند و منافع خود در روابط با این بازیگران را به فروش این تعداد جنگنده به ایران ترجیح خواهند داد.

سومین دلیل به منبع خبر بازمی گردد. روزنامه الدیار لبنان معمولا هر چند وقت یک بار از این خبرها منتشر می کند؛ خبرهای عجیبی که یا برای جلب توجه و دیده شدن است و یا پیگیری یک هدف سیاسی خاص.

در نهایت به رسانه های ایرانی توصیه می شود پیش از انتشار چنین اخباری کمی به نقد و یا تحلیل آن نیز بیندیشند و روی موج خبری یک روزنامه درجه چند عربی سوار نشوند!