با مردمی آشنا شوید که در میان دو سد بزرگ و ملی با بی آبی دست به گریبانند!

به نظر می رسد، سهم مردم این منطقه کشور از دو سد بزرگ و ملی کارون 3 و کارون 4 و بالا آمدن سطح آب پشت این دو سد، تنها خراب شدن راه های ارتباطی و غرق شدن اهالی در آب این دو سد است. آنها حتی در چنین شرایطی که مشکل شدید آب آشامیدنی دارند نیز حق بهره برداری حداقلی از این دو منبع آبی عظیم را ندارند.

کد خبر: ۷۰۲۲۵۴

تاریخ: ۲۰ خرداد ۱۳۹۶ - ۱۶:۵۹

در میان همه شهر و روستاهایی که در کشور با مشکل آب شرب رو به رو هستند و آب مورد نیازشان را سنتی و از منابع غیر سالم تأمین می کنند، شرایط شهر دهدز در استان خوزستان و روستاهای اطرافش عجیب و غریب تر است؛ منطقه ای که با وجود قرار گیری در میان دو سد بزرگ و ملی، سهمی از این منابع عظیم آب ندارد.

به گزارش «تابناک»؛ شهر دهدز یکی از شهرهای شهرستان ایذه در استان خوزستان است که به دلیل قرار گیری در ارتفاع نسبتاً بالا از سطح دریا (1850متر) و برداشت بیش از حد منابع آب زیرزمینی موجود، در سال های اخیر با کاهش شدید منابع آب زیر زمینی رو به رو شد و هم اکنون مردم این شهر کوهستانی ناچارند برای تأمین آب مورد نیاز خود به شکلی کاملاً سنتی به تأمین آب بپردازند.

نکته قابل تأملی که در مورد این شهر 4 هزار نفری و روستاهای حاشیه ای آن می توان گفت، قرار گیری آن در حد وسط دو سد بزرگ و ملی کارون 3 و کارون 4 و مسیر جریان رود کارون به عنوان بزرگ ترین رود دائمی ایران است.

بررسی ها در مورد شهر دهدز نشان می دهد، مشکلات و حاشیه های آبی این شهر به یکی دو سال اخیر و تمام شدن منابع آب زیرزمینی آب ختم نمی شود و چند دهه ای هست که در این منطقه از کشور بحران های برآمده از سوء مدیریت منابع آب، اهالی را با مشکلات شدید رو به رو کرده است.

پیشتر در این منطقه و در اثر ساخت دو سد بزرگ کارون 3 و کارون 4 بسیاری از راه های قدیمی و ارتباطی از بین رفت و برای مثال یکی از روستاهای منطقه به نام شیوند تنها مسیر ارتباطی خود با مرکز شهرستان یعنی ایذه و شهر دهدز را از دست داد؛ شرایطی که اهالی این روستا را ناچار کرد پس از احداث سد کارون 3 و برای دسترسی به شهر، از قایق استفاده کنند.

جدا از مشکلی که احداث سد کارون 3 برای اهالی روستای شیوند ایجاد کرد، از زمان آبگیری سد کارون ۳ در سال ۱۳۸۳ و زیر آب رفتن پل قدیمی «گدار شهپیر»، روستائیان و عشایر بختیاری ساکن روستاهای «سادات حسینی که در بخش دهدز قرار دارد نیز در بن‌بست گرفتار شدند و شرکت توسعه منابع آب و نیروی ایران  به تعهدات خود برای احداث راه‌های  مناسب روستایی که در اثر عملیات سدسازی تخریب شده  و به زیر آب رفته‌ بود، عمل نکرد؛ موضوعی که در سال 1392 موجب غرق شدن یک دستگاه مینی بوس در دریاچه سد کارون 3 و کشته شدن 12 زن و کودک شد.

در مورد مشکلاتی که از آن سخن رفت و نیز اقداماتی که مسئولان برای حل مشکل مردم منطقه در دستور کار دارند، یکی از اعضای شورای شهر دهدز به «تابناک»، گفت: ما به عنوان نمایندگان محلی مردم شرمنده آنها هستیم و واقعاً کاری از دست ما برای تأمین آب شرب برنمی آید. منابع آب زیرزمینی شهر و اطراف آن تمام شده است و حفرچاه جدید نیز به آب نرسید.

وی ادامه داد: این طور نیست که تصور کنید مردم منطقه ما مصرف و بهره برداری بی رویه ای از منابع آبی داشته اند و بیشتر مصارف ما آب شرب است؛ آبی که قبل از اینکه تمام شود هم بیشتر بو و طعم نفت داشت.

این عضو شورای شهر دهدز در مورد اقدامات مسئولان و راهکار حل مشکل نیز تأکید کرد: مسئولان سال هاست در جریان مشکل آبی ما هستند، ولی هرگز اقدام مثبت و کارسازی برای ما انجام نداده اند. راهکار خروج از بحران بهره برداری از منابع آب پشت سد کارون 3 یا کارون 4 است که فاصله اندکی با شهر دهدز دارند، ولی مسئولان اجازه چنین کاری را به ما نمی دهند.

بر این اساس، به نظر می رسد سهم مردم این منطقه کشور از دو سد بزرگ و ملی کارون 3 و کارون 4 و بالا آمدن سطح آب پشت این دو سد، تنها خراب شدن راه های ارتباطی و غرق شدن اهالی در آب این دو سد است و آنها حتی در چنین شرایطی که مشکل شدید آب آشامیدنی دارند نیز حق بهره برداری حداقلی از این دو منبع آبی عظیم را ندارند.

با توجه به اینکه سد کارون 4 از نظر توپوگرافی منطقه در بالادست شهر دهدز و روستاهای پیرامونی آن قرار دارد و مردم این منطقه از کشور در حال حاضر فاقد آب آشامیدنی هستند، انتظار این است که مسئولان در اقدامی عاجل و البته سنجیده مقدمات انتقال آب از پشت سد کارون 4 و یا هر اقدام منطقی دیگری را برای حل مشکل مردم این منظقه در دستور کار قرار دهند؛ مردمی که مصداق بارز تشنگانی هستند که در مجاورت آب زندگی می کنند.