واکنش‌ها به سخنان امام جمعه ساوه علیه زنان

کد خبر: ۷۰۰۸۴۰

تاریخ: ۱۶ خرداد ۱۳۹۶ - ۰۷:۱۳

سخنان امام جمعه ساوه دردسرآفرين شده است. او در نماز جمعه هفته پيش ساوه به نکاتي اشاره کرد که به سرعت در فضاي مجازي پيچيد و موجي از اعتراض را برانگيخت. فايل صوتي او صدها هزار بار از جانب کاربران اينترنت شنيده شد و متن پياده‌شده سخنانشش در کانال‌هاي تلگرامي و سايت‌هاي خبري پيچيد.

به گزارش شرق، جمله حساسيت‌برانگيزي که حجت‌الاسلام سيدابراهيم حسيني، امام جمعه ساوه بر زبان آورد، اين بود « نماد شال سفيد مانند نماد سبز و بنفش جريان فتنه و مانند پرچم روسپي‌گري بر در خانه‌هاي روسپي‌هاي دوران جاهليت است».

ساعاتي بعد عبدالله رمضان‌زاده، فعال سياسي اصلاح‌طلب در توييت‌اش پرسشي را خطاب به حقوقدانان مطرح کرد؛ آيا امکان شکايت حقوقي زنان از گفته‌هاي اخير امام جمعه ساوه وجود دارد يا نه؟ پرسشي که حالا از جانب بهمن کشاورز، وکيل دادگستري پاسخ داده شده و او به جد تأکيد دارد که امکان شکايت مهيا بوده و بندهاي حقوقي مختلف اين حق را براي زنان در نظر مي‌گيرد.

سخنان امام جمعه مستحق حد قذف است

حجت‌الاسلام احمد مازني، عضو کميسيون فرهنگي مجلس نيز در کانال تلگرامي‌اش خطاب به امام جمعه نوشت «کساني که از دست‌بند سبز و بنفش استفاده کرده‌اند حدود ٢٤ ميليون ايراني هستند که به آقاي روحاني رأي داده‌اند. بسياري از اين افراد خانواده شهدا، جانبازان و آزادگان و رزمندگان دفاع مقدس هستند. خطبه‌هاي نماز جمعه بخشي از نماز است.

در هر دو خطبه توصيه شده تا امام جمعه مردم را به تقوا دعوت کند. اما آيا حق دارد از تريبون نماز جمعه تبليغات جناحي کند؟ مطالبي که با تصوير و صداي امام جمعه ساوه در فضاي مجازي پخش شد را ديدم و شنيدم! اميدوارم انتساب اين سخنان به ايشان صحت نداشته باشد، اما اگر صحت داشته باشد گوينده چنين سخناني از نظر فقهي و قانون مجازات اسلامي مستحق حد قذف است».

او همچنين خطاب به حجت‌الاسلام حسيني تأکيد کرده «شما اگر نگران پوشش زنان و دختران هستيد مي‌توانيد با رعايت اخلاق و ادب اسلامي و شرایط امربه‌معروف و نهي‌از‌منکر به وظيفه ديني خود قيام کنيد. اگر نگران گرايش‌هاي سياسي انحرافي هستيد مي‌توانيد با ادب و نزاکت ابراز نگراني کنيد. اما شما براساس کدام حق شرعي، اخلاقي و قانوني خود را مجاز به تهمت بي‌عفتي نسبت به ميليون‌ها ايراني از تريبون مقدس نماز جمعه مي‌دانيد؟ شما از کدام غيرت سخن مي‌گوييد؟»

شأن جايگاه امام جمعه را نگه داريد

بهرام پارسايي، سخنگوي فراکسيون اميد نيز سخنان امام جمعه ساوه و استفاده برخي لفظ‌هاي نادرست را محکوم کرده و مي‌گويد: «روا نيست به زنان ايراني که اتفاقا مشارکت بي‌نظيري در انتخابات اخير از خود نشان داده‌اند، به دليل استفاده از دست‌بندي که جريان سياسي خاصي را حمايت کرده به چنين لفظ‌هايي منتسب کرد».

پروانه سلحشوري نيز منتقد سخنان اخير امام جمعه ساوه است. او مي‌گويد: «نمي‌دانم چرا مشارکت سياسي زنان تا اين اندازه برخي را نگران کرده؛ نگراني به کنار، چرا توهين مي‌کنند؟ چرا الفاظي را به کار مي‌برند که حتي بر زبان ما نمي‌چرخد؟ چرا به زنان کوشاي ايراني برچسب‌هايي مي‌زنند که در خور لباس روحانيت نيست؟».

رئيس فراکسيون زنان مجلس دهم همچنين معتقد است «جايگاه امامان جمعه به گونه‌اي است که بايد ادب و احترام و سخنان مقبول از تريبون‌هاي رسمي بر زبان آورند و طوري شود که نسل جوان ما به مسائل اعتقادي و ديني متوجه‌تر شود. اين‌گونه عبارات و اين خط مشي‌ها نه تنها احترام نسل جوان را به اين جايگاه ويژه دستخوش تغيير کرده که مي‌تواند سوءتفاهم‌هاي زيادي در ميان زنان جامعه ما به وجود آورد».

تذکر شفاهي در نقد اهانت امام جمعه ساوه به زنان

طيبه سياوشي، نايب رئيس فراکسيون زنان مجلس نيز در حال تدوين متن تذکرش براي ارائه آن در صحن علني امروز است و تأکيد دارد که زنان ايراني سزوار نيستند از تريبون‌هاي نماز جمعه با چنين ادبياتي مورد خطاب قرار بگيرند.

سخنان امام جمعه ساوه همچنين با واکنش‌هايي از سوي فعالان حوزه زنان مواجه شده است. مينو مرتاضي‌لنگرودي نيز در همين زمينه از ادبيات به کار گرفته‌شده از سوي حجت‌الاسلام حسيني انتقاد کرده «ايشان بايد بدانند در چه جايگاهي قرار گرفته‌اند و حد و شأن جايگاه امام جمعه را نگه دارند. از مسئولان مرتبط و به‌ويژه مرکز امور زنان رياست‌جمهوري و نمايندگان مجلس خواستاريم تا در اين زمينه ورود کرده و اجازه ندهند چنين توهين‌هايي از تريبون نماز جمعه تکرار شود».

او همچنين تأکيد دارد «گويا مشارکت سياسي زنان و حضورشان پاي صندوق‌هاي رأي و رأي آنها به رقيب -حسن روحاني- موجب برافروختگي برخي شده است».

واکنش به سخنان حجت‌الاسلام حسيني کماکان ادامه دارد. فراکسيون زنان مجلس احتمالا در اين موضوع تشکيل جلسه خواهد داد. پيشنهاد پروانه سلحشوري به امام جمعه ساوه اين است که «تا دير نشده از زنان عذرخواهي کرده و احترام و شأن جايگاه امام جمعه را حفظ کنند».

زنان حق شکايت دارند
بهمن کشاورز- حقوق‌دان

در قانون مجازات اسلامي کلمه‌اي داريم به شکل «قذف» که قانون‌گذار در ماده ٢٤٥ قانون آن را به «قذف: عبارت است از نسبت‌دادن زنا يا لواط به شخص ديگر هرچند مرده باشد»، معنا كرده است.

مفهوم کلمه «روسپي» عرفا نزد همگان روشن است و کسي که آن را مي‌شنود، مي‌فهمد و مي‌داند منظور گوينده چيست. ماده ٢٤٦ قانون مجازات اسلامي گويد «قذف بايد روشن و بدون ابهام بوده، نسبت‌دهنده به معناي لفظ آگاه و قصد انتساب داشته باشد. گرچه مقذوف يا مخاطب در حين قذف از مفاد آن آگاه نباشد. تبصره: قذف علاوه بر لفظ با نوشتن، هرچند به شيوه الکترونيکي نيز محقق مي‌شود».

ترديدي نيست آقاي محترمي که از تريبون عمومي کلمه روسپي را با اوصاف خاصي به کار برده‌اند، با توجه به سمت و تحصيلاتشان معناي لفظي را که به کار برده‌اند دقيقا مي‌دانستند. قسمت اخير ماده ٢٥٢ قانون مجازات اسلامي می‌گويد «کسي که به قصد نسبت‌دادن زنا يا لواط به ديگري الفاظي غير از زنا يا لواط به کار ببرد که صريح در انتساب زنا يا لواط... باشد، نسبت به کسي که زنا يا لواط را به او نسبت داده محکوم به حد قذف درباره مخاطب اگر به علت اين انتساب اذيت شده باشد به مجازات توهين محکوم مي‌شود».

در ماده ٢٥٧ قانون مجازات اسلامي نيز مي‌خوانيم «کسي که چند نفر را به يک لفظ قذف نمايد، هر کدام از قدف‌شوندگان مي‌توانند جداگانه شکايت کرده و در صورت صدور حکم محکوميت اجراي آن را مطالبه کند. چنانچه قدف‌شوندگان يکجا شکايت کنند بيش از يک حد جاري نمي‌شود».

آنچه مطرح شده ظاهرا اشاره به خانم‌هايي دارد که به دليلي رشته‌هايي به رنگ خاص به دست خود ببندند و يا روسري و پوششي به رنگ خاص بر سربگذارند. مصاديق اين افراد ممکن است بسيار باشد و کساني که گفته‌هاي اين فرد محترم را شنيده‌اند با ديدن اين افراد – که ممکن است اقدام آنان نه به عنوان موضع‌گيري خاص اجتماعي يا سياسي، بلکه صرفا ناشي از سليقه شخصي باشد- قضاوتي منفي و توأم با بدبيني پيدا کند.

با اين مقدمات مي‌توان نتيجه گرفت که آنچه انجام‌شده در حد اعلا قذف و در حد ادنا توهين است و ناچار کساني که به اين علت خود را مقذوف و يا طرف توهين مي‌دانند حق شکايت دارند. بديهي است جنبه‌هاي موضوعي و اثباتي قضيه مي‌تواند متنوع و گوناگون باشد.

آنچه گفته شد، تأثيري است که در ذهن مخاطبان عادي ايجاد مي‌شود. اما مخاطباني که با تاريخ اسلام آشنا باشند و بدانند که به چه زناني «ذات الرايات» گفته مي‌شد، ناچار معنايي زشت‌تر و قبيح‌تر در ذهنشان مجسم خواهد شد. باعث تأسف است که از تريبون‌هاي عمومي که بايد منادي حسن اخلاق و رعايت ادب باشند، اين‌گونه مطالب گفته مي‌شود. والله اعلم