استراتژي آمريكا براي مهار توان موشكي ايران

موسسه سیاست خاور نزدیک واشنگتن در گزارشی، مهمترین مانع بر سر حصول توافق جامع هسته‌ای را موشک‌های بالستیک ایران اعلام کرده است.

کد خبر: ۴۵۷۵۰۲

تاریخ: ۲۱ آذر ۱۳۹۳ - ۰۸:۳۸

در شرایط فعلی که قیمت نفت رو به کاهش است، بهترین فرصت است که به ایران گفته شود علاوه بر آن که توسعه موشک‌های بالستیک قاره‌پیما مخاطرات فراوانی به دنبال دارد، به نفع ایران است که به جای سرمایه‌گذاری برای توسعه توان موشکی، بودجه خود را صرف توسعه زیرساخت‌های اقتصادی و بخش‌های اجتماعی و محیط زیست کند خصوصا آن که ایران در این بخش‌ها عقب‌ماندگی زیادی دارد.

به گزارش مشرق، موسسه سیاست خاور نزدیک واشنگتن در گزارشی، مهمترین مانع بر سر حصول توافق جامع هسته‌ای را موشک‌های بالستیک ایران اعلام کرده است.

این موسسه مدعی شده که ایران‌ هم‌اکنون بزرگترین زرادخانه راکت‌ها و موشک‌های بالستیک را در سطح منطقه دارد. همچنین ایران تنها کشوری در منطقه خاورمیانه و در نزدیکی رژیم صهیونیستی است که دارای فناوری پرتاب ماهواره‌ است.

این موسسه همچنین از وجود دستگاه‌ها و نیروی انسانی متخصص و متبحر ایران در حوزه موشکی خبر داده که در نتیجه بیش از یک دهه تلاش مستمر در این حوزه به دست آمده است.

موسسه سیاست خاور نزدیک واشنگتن معتقد است به علت هزینه‌های فراوانی که ایران برای توسعه توان موشکی به خرج داده و پیشرفت‌هایی که به دست آورده، طبیعی است این کشور به راحتی برنامه توسعه موشکی خود را متوقف نکند، اما می‌توان با اعمال فشار سبب توقف توسعه توان موشکی و شفاف‌سازی ایران در این حوزه شد.

موسسه سیاست خاور نزدیک واشنگتن در ادامه گزارش خود به تشریح پیشرفت‌های ایران در حوزه موشکی پرداخته و راهکار موثر در مهار توان موشکی ایران را استفاده از فرصت مذاکرات هسته‌ای دانسته است.

این اندیشکده آمریکایی با اذعان به اینکه بحث هسته‌ای محور مذاکرات ایران و کشورهای 1+5 است، اما پیگیری موضوع موشکی به صورت خصوصی و در حاشیه مذاکرات را توصیه کرده است.

موسسه سیاست خاور نزدیک واشنگتن معتقد است با توجه به قدرت گرفتن جمهوری‌خواهان در سنای آمریکا به زودی مسئله موشکی ایران مورد مداقه بیشتری در آمریکا قرار خواهد گرفت، بنابراین باید مذاکره‌کنندگان ایرانی را قانع کرد که اکنون فرصت آن است که در موضوعاتی فراتر از هسته‌ای وارد مذاکره شوند، یعنی مسئله موشکی، خصوصا آن که فضای مذاکرات بین دوطرف به نوعی همدلانه است.

موسسه مذکور قطعنامه 1929 شورای امنیت سازمان ملل را سند حقوقی ضرورت توقف برنامه موشک بالستیک ایران دانسته و راهکار پیشنهادی خود برای برداشتن یک گام در اجرای این قطعنامه را جداسازی سیستم پرتاب ماهواره ایران از بخش نظامی عنوان کرده است.

این موسسه توصیه کرده که باید ایران را قانع کرد که برنامه سیستم پرتاب ماهواره خود را به طور کاملا قابل بازرسی و راستی‌آزمایی به بخش مصارف غیرنظامی انتقال دهد. در مقابل، طرف غربی هم به ایران وعده ارائه کمک در بخش‌های پیشرفته کاوش فضایی بدهد.

دیگر راهکار پیشنهادی موسسه سیاست خاور نزدیک واشنگتن این است که طرف غربی ضمن ارج نهادن بر سقف 2000 کیلومتری که خود ایران برای بُرد موشک‌های خود قرار داده، محدودیت‌هایی برای آزمایش‌های موشکی ایران اعمال شود. این محدودیت‌ها باید کاملا از سوی نیروهای نظامی ایران اعمال شود و آنها از انجام آزمایش‌های مخفیانه موشک‌ها نیز پرهیز کنند. در مقابل، طرف غربی می‌تواند با واسطه بخش خلع سلاح سازمان ملل وارد مذاکرات جدی با ایران درباره رسیدن به یک پیمان منطقه‌ای در مورد ایجاد محدودیت‌های موشکی شود. ایران همچنین می‌تواند به عضویت معاهده‌های جهانی همچون رژیم کنترل فناوری موشکی (MTCR) و معاهده لاهه در مورد جلوگيري از گسترش موشك هاي بالستيك (HCoC) درآید.

موسسه سیاست خاور نزدیک واشنگتن در پایان تاکید کرده که در شرایط فعلی باید تمرکز بین‌المللی بر ایجاد یک رژیم کنترلی قابل قبول بر فعالیت‌های موشکی ایران باشد.

این موسسه ادعا کرده این حقیقت که ایران با ادامه روند فعلی می‌تواند طی یک دهه آینده بُرد موشک‌های بالستیک خود را به حداکثر برساند، خطری است که باید به طور جدی به آن نگریست و به جای اتخاذ سیاست‌هایی که این روند پیشرفت را به تاخیر بیاندازد، باید سیاست‌هایی در پیش گرفت که به طور اساسی توان موشکی ایران مهار شود.

موسسه سیاست خاور نزدیک واشنگتن همچنین به طور غیرمستقیم از توطئه سیاسی پشت پرده کاهش قیمت نفت پرده برداشته و نوشته است:در شرایط فعلی که قیمت نفت رو به کاهش است، بهترین فرصت است که به ایران گفته شود علاوه بر آن که توسعه موشک‌های بالستیک قاره‌پیما مخاطرات فراوانی به دنبال دارد، به نفع ایران است که به جای سرمایه‌گذاری برای توسعه توان موشکی، بودجه خود را صرف توسعه زیرساخت‌های اقتصادی و بخش‌های اجتماعی و محیط زیست کند خصوصا آن که ایران در این بخش‌ها عقب‌ماندگی زیادی دارد.