ساخت فیلم های غیر واقعی از کودکان کار

مدیر جمعیت دانشجویی امام علی (ع) می‌گوید، متاسفانه فیلم‌سازان گاهی از کودکان کار فیلم‌هایی می‌سازند و آن‌ها را به شکلی به جامعه معرفی می‌کنند که ما باید برای تغییر نگاه جامعه مدت‌ها تلاش کنیم.

کد خبر: ۴۵۲۲۵۴

تاریخ: ۰۳ آذر ۱۳۹۳ - ۱۹:۵۵

به گزارش ایسنا، نشست هم‌اندیشی «دستان کوچک نیازمند مهربانی است، نه کار» عصر امروز سوم آذر در مرکز مشارکت‌های فرهنگی هنری سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران برگزار شد.

در این نشست، زهرا رحیمی - مدیر جمعیت دانشجویی امام علی (ع) - در بخشی از سخنانش از هنرمندان فیلم‌ساز انتقاد کرد و گفت:‌ متاسفانه در بسیاری از مواقع از کودکان فیلم‌هایی ساخته می‌شود و از کودکان کار و خیابان چهره‌هایی ساخته می‌شود که مدت‌ها طول می‌کشد که با تلاش ما، آن تصویر پاک شود. مثلا فیلمی که چندی پیش ساخته شد و کودکان کار و خیابان را به‌عنوان یک باند معرفی می‌کرد؛ به‌گونه‌ای که وقتی مردم بچه‌ها را می‌بینند، فکر کنند که حتما اعضای یک باند هستند.

او با بیان اینکه جلسات متعددی برگزار شده است و با دستگاه‌ها و مسوولان مختلف هم صحبت شده ولی نتایج قابل توجهی حاصل نشده است، گفت:‌ در بسیاری از مواقع مشکلی وجود دارد که به‌خاطر نبود امکان و توجه نیست، بلکه مشکل در نبودن شناخت است.

رحیمی به شرح زندگی دختر پنج ساله‌ای پرداخت که در گوشه خیابان زندگی می‌کند و اظهار کرد: شهرداری،‌ آموزش و پرورش، خیریه‌ها، اوژانس اجتماعی،‌ قوه قضاییه، نیروی انتظامی، مجلس، ستاد مبارزه با مواد مخدر و غیره هر یک برای رفع مشکل کودکانی از این قبیل وظایف خود را به‌درستی انجام نمی‌دهند.

مظفر الوندی - دبیر مرجع ملی کنوانسیون حقوق کودک - درباره‌ی توفیق نداشتن سازمان‌های مردم‌نهاد در پیش‌برد کارهایشان توضیحاتی را ارایه کرد و گفت:‌ یکی از مشکلات این است که سازمان‌های مردم‌نهاد دوست ندارند اطلاعاتشان را در اختیار یکدیگر قرار دهند و حبس اطلاعاتی جزو ویژگی‌هایی است که در بخش غیردولتی هم وجود دارد. البته این موضوع در بخش‌های غیردولتی کم‌رنگ‌تر از بخش‌های دولتی است.

او افزود: یکی دیگر از مشکلات این است که ارزیابی‌ها انفرادی انجام می‌شود. ما تلاش می‌کنیم به هر قیمتی شده جداول ارزیابی خود را به گونه‌ای پر کنیم که نسبت به بخش‌های دیگر نمره‌ی بهتری داشته باشیم و این باعث شده که در همکاری با یکدیگر خسّت به خرج دهیم. به طور کلی سازمان‌های مردم‌نهاد با یکدیگر طلاق عاطفی دارند گرچه با هم زندگی می‌کنند ولی رابطه‌ای با هم ندارند.

الوندی با انتقاد از برخی انجمن‌ها که با رسانه‌ها مدام مصاحبه می‌کنند، گفت: این انجمن‌ها مدام از برنامه‌هایشان می‌گویند و آمارهایی می‌دهند که باید بدون رودربایستی بگویم که همه‌ی آمارهایشان غلط است.

او اضافه کرد:‌ درباره‌ی بحث کودکان کار با اعضای وزارت رفاه صحبت کرده‌ایم که مدلی را در مکان شهر تهران ارایه کنند و ما آن را اجرا کنیم. من با وزیر رفاه و شهردار تهران مکاتبه کردم تا با همه‌ی سازمان‌های دولتی به یک توافق جامع برسیم. متاسفانه اکنون برخی از خدمات ما به خاطر حضور واسطه‌ها به هدف نمی‌رسند، به همین دلیل در بسیاری مواقع بودجه تصویب می‌شود ولی معلوم نیست که چگونه به دست نیازمندان می‌رسد.

دبیر مرجع ملی کنوانسیون حقوق کودک در ادامه از تشکیل یک بانک اطلاعاتی درباره‌ی کودکان کار و خیابان خبر داد.

در بخشی از این نشست، داوود امینی - رییس مرکز مشارکت های فرهنگی هنری سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران - با تاکید بر اینکه معضلاتی مانند انباشت اطلاعات بین سازمان‌های مردم‌نهاد و وجود طلاق عاطفی میان آن‌ها از مشکلات انجمن‌های مردم‌نهاد است، گفت: این عوامل دلایل مشخصی دارد و آن دلایل این است که اطلاعات، منبع قدرت و ماندگاری است و کسی نمی‌خواهد قدرت و ماندگاری خود را از دست بدهد.

او با تاکید بر اینکه شهرداری می‌تواند نقش مهمی را در پیش‌برد برنامه‌های حمایت از کودکان کار و خیابان ایفا کند، بیان کرد: شهرداری یک موسسه عمومی غیر دولتی است که می‌تواند حمایت های گسترده ای انجام دهد و اگر تهران را به صورت آزمایشی داشته باشیم می‌توانیم در شهرهای دیگری اقدامات مشابهی انجام دهیم.

همچنین در ادامه این نشست، قاسم‌زاده - مدیر انجمن پژوهش‌های آموزش پویا - به توضیح پاره‌ای از مشکلات انجمن پرداخت و گفت: ما با آموزش و پروش درباره گرفتن کتاب برای کودکان کار نتوانستیم به توافق نرسیدیم متاسفانه آنچه سازمان‌های دولتی می‌گویند با آنچه به آن عمل می‌کنند زمین تا آسمان متفاوت است. مگر ما به عنوان سازمان های مردم نهاد چقدر می‌توانیم دنباله یک موضوعی را بگیریم و به نتیجه نرسیم؟

او افزود: این جلساتی که به صورت مکرر برگزار می‌شود فایده‌ای ندارد و اغلب هم به نتیجه‌ای مطلوبی نمی رسد. من تعجب می‌کنم که می‌بینم ما انجمن‌های مردم‌نهاد باید بدویم تا به ما مجوز دهند که به کسی کمک کنیم. این خنده‌دار است و در هیچ جای دنیا چنین وضعیتی وجود ندارد.

قاسم‌زاده همچنین بیان کرد:‌ متاسفانه در سطح کلان برنامه ریزی‌های دقیقی نداریم و در هیچ‌یک از برنامه‌های پنج ساله و بیست ساله کودکان کار را در نظر گرفته نشده‌اند و برایشان بودجه‌ای در نظر گرفته نشده است. برای من تعجب‌آور است که دستگاه آموزش و پرورش نه میلیون تومان برای تامین کتاب‌های این کودکان در نظر نمی گیرد و می گوید بودجه نداریم که البته درست است.

او گفت: به طور کلی، باید بگویم مشکل سازمانهای غیردولتی و کودکانی که در معرض آسیب هستند این است که سازمان‌های دولتی به نقش و وظیفه خود عمل نمی کنند وهیچ ارگانی هم برای نظارت وجود ندارد