بازخوانی جایگاه مولای متقیان نزد پیامبر؛

علی (ع) از منظر و بیان محمد مصطفی (ص) + ویدئو

هر کس جامع کمالات باشد محبوب دلها نیز هست. پیامبر اکرم (ص) که خود محبوب عالمیان و خوبان و پاکان است، عاشق شیدای علی است، زیرا به تصریح آیه مباهله، علی جان پیامبر است «انفسنا» و جان هر کس شیرین و دوست داشتنی است.

کد خبر: ۴۴۱۷۸۰

تاریخ: ۲۱ مهر ۱۳۹۳ - ۰۹:۱۱

روزی که رسول مکرم اسلام، جانشین خود را برگزید، از بزرگی و فضائل و مقامات امیرمؤمنان علی(ع) گفتند؛ هرچند در آغاز سهل می نماید، با مقداری فرو رفتن در بحر فضائل بی شمار او، درمی یابیم که بیان فضائل سخت مشکل و دشوار است «که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها».

زیبا گفته خلیل بن احمد وقتی از او درباره فضائل علی(ع) پرسش شد: «کیف اصف رجلاً کتم اعادیه محاسنه و حسداً و احبّائه خوفاً و ما بین الکلمتین ملأالخائفین؛ چگونه می توانم مردی را توصیف کنم که دشمنانش از روی حسادت و دوستانش از ترس(دشمنان)محاسن او را پنهان نمودند، در بین این دو رفتار شرق و غرب عالم محامدش را فراگرفته است.

آنچه پیش رو دارید نگاهی است گذرا به فضائل و اوصاف امیرمؤمنان علی(ع) از زبان پیامبر اکرم(ص) در منابع اهل سنّت چرا که:

خوشتر آن باشد که سر دلبران
گفته آید در حدیث دیگران

علی را جز خدا و نبی(ص) نشناختند

راستی این اعجوبه هستی کیست که همه در شناخت او در مانده اند، عدّه ای او را تا سر حدّ خدایی بالا برده اند، و عدّه ای حتی در بندگی او شک دارند که:

در مسجد کوفه شهیدش کردند
گفتند مگر اهل نماز است علی؟!

و آنکه او را حقیقتاً شناخت خدای او و رسول خدایش بود.

پیامبر اعظم (ص) خطاب به علی (ع) فرمود: «یا علی ما عرف اللّه حق معرفته غیری و غیرک و ما عرفک حق معرفتک غیر اللّه و غیری؛ ‌ای علی، خداوند متعال را نشناخت به حقیقت شناختش جز من و تو، و تو را نشناخت آن گونه که حق شناخت توست، جز خدا و من».

و در جای دیگر فرمود: «یا علی لایعرف اللّه تعالی الّا انا و انت و لایعرفنی الّا اللّه و انت و لا یعرفک الّا اللّه و انا؛ ‌ای علی! خدا را نشناخت جز من و تو، و مرا نشناخت جز خدا و تو و تو را نشناخت مگر خدا و من».

فضایل بی‌شمار

پیامبری هم که علی را شناخته اعتراف دارد که فضائل او قابل شماره نیست.

ابن عباس می‌گوید پیامبر اکرم (ص) فرمود: «لو انّ الفیاض اقلام و البحر مدادٌ و الجنّ حسّابٌ و الانس کتابٌ مااحصوا فضائل علیّ بن ابی طالبٍ؛ اگر انبوه درختان (و باغ‌ها) قلم، و دریا مرکب، و تمام جنّیان حسابگر، و تمام انسان‌ها نویسنده باشند قادر به شمارش فضائل علی بن ابی طالب نخواهند بود».

و در جای دیگر پیامبر اعظم فرمود: «انّ اللّه تعالی جعل لاخی علیٍّ فضائل لاتحصی کثرة فمن ذکر فضیلةً من فضائله مقرّاب‌ها غفر اللّه له ما تقدّم من ذنبه و ماتأخّر؛ براستی خداوند برای برادرم علی (ع) فضائل بی‌شماری قرار داده است که اگر کسی یکی از آن فضایل را از روی اعتقاد و اعتراف بیان نماید، خداوند گناهان گذشته و آینده او را می‌بخشد.

و من کتب فضیلةً من فضائله لم تزل الملائکة تستغفرله ما بقی لتلک الکتابه رسم، و من استمع فضیلةً من فضائله کفّر اللّه له الذّنوب الّتی اکتسب‌ها بالاستماع و من نظر الی کتابٍ من فضائله کفّر اللّه له الذّنوب الّتی اکتسب‌ها بالنّظر؛ اگر کسی یکی از فضائل آن حضرت را بنویسد، تا هنگامی که آن نوشته باقی است، ملایکه برای او استغفار می‌کنند و اگر کسی یکی از فضائل آن حضرت را بشنود، خداوند همه گناهانی را که از راه گوش انجام داده است می‌بخشد، و اگر کسی به نوشته‌ای درباره فضائل علی (ع) نگاه کند، خداوند تمام گناهانی که از راه چشم کرده است می‌پوشاند و از آن درمی‌گذرد».

آنچه خوبان دارند تو تنها داری

علی نه تنها اوصاف خوبان عالم را داراست و «آنچه خوبان همه دارند او تنها دارد»، بلکه اوصاف همه پیامبران اولوالعزم را که عصاره هستی هستند، جز پیامبر خاتم در او جمع آمده است.

بیهقی یکی از دانشمندان نامی اهل سنّت چنین روایت نموده که پیامبر اکرم (ص) فرمود: «من احبّ ان ینظر الی آدم فی علمه و الی نوحٍ (ع) فی تقواه و ابراهیم فی حلمه و الی موسی فی عبادته فلینظر الی علی بن طالب علیه الصّلوة و السّلام؛ هر کسی دوست دارد به علم و دانش آدم بنگرد و مقام تقوا و خودنگهداری نوح را (مشاهده نماید) و بردباری ابراهیم (نظاره کند) و به عبادت موسی (ع) (پی ببرد) باید به علی بن ابی طالب (ع) نظر بیندازد».

مناقب، روایت فوق را در دو مورد به این صورت نقل نموده است. پیامبر اکرم (ص) فرمود: «من اراد ان ینظر الی آدم فی علمه و الی نوح فی مهمه و الی یحیی بن زکریّا فی زهده و الی موسی بن عمران فی بطشه، فلینظر الی علی بن ابی طالب علیه السلام؛ هر کس می‌خواهد دانش آدم را، فهم (ژرف) نوح را و زهد یحیی را و قاطعیّت موسی بن عمران را بنگرد، به علی بن ابی طالب نظر کند».

محبت و علاقه پیامبر (ص) به علی (ع)

هر کس جامع کمالات باشد محبوب دل‌ها نیز هست، پیامبر اکرم (ص) که خود محبوب عالمیان و خوبان و پاکان است، عاشق شیدای علی است، زیرا به تصریح آیه مباهله، علی جان پیامبر است «انفسنا» و جان هر کس شیرین و دوست داشتنی است.

به همین جهت بار‌ها پیامبر اکرم (ص) می‌فرمود: «من احبّ علیّاً فقد احبّنی...؛ هر کس علی را دوست بدارد به من محبّت ورزیده است». و فرمود: «محبّک محبّی و مبغضک مبغضی؛ دوستدار تو دوست من است و دشمن تو دشمن من».

شخصی از پیامبر اکرم (ص) پرسید: «یا رسول اللّه انّک تحبّ علیّاً؟ قال: او ماعلمت انّ علیّاً منّی و انا منه؛‌ای رسول خدا علی (ع) را دوست می‌داری؟ فرمود: مگر نمی‌دانی که علی از من و من از اویم».

آیا کسی جان شیرین و پاره تنش را دوست نمی‌دارد؟

مناقب با اسنادش از رسول خدا نقل می‌کند که آن حضرت فرمود: «انّ اللّه عزّ و جلّ امرنی بحبّ اربعةٌ من اصحابی و اخبرنی انّه یحبّهم. قلنا: یا رسول اللّه من هم؟ فلکنّا یحبّ ان یکون منهم، فقال: الا انّ علیّاً منهم ثم سکت، ثمّ قال: الا انّ علیّاً منهم ثمّ سکت؛ براستی خدای عزیز و جلیل مرا امر کرده است به دوستی چهار تن از اصحاب و خبر داد مرا که خداوند (نیز) آن‌ها را دوست می‌دارد، گفتم: ‌ای رسول خدا آن‌ها کیستند؟ پس هر یکی از ما‌ها دوست داریم جزو آنان باشیم. پس فرمود: آگاه باشید علی از آنهاست، سپس سکوت کرد، دوباره فرمود: به راستی علی از آنهاست و سکوت کرد».

عایشه می‌گوید: هنگامی که رسول خدا (ص) به حالت احتضار درآمد فرمود: ادعوا الیّ حبیبی؛ محبوب مرا بخوانید، من به سراغ ابی بکر رفتم و او را احضار نمودم. وقتی ابابکر بر پیغمبر داخل شد حضرت نظری به سوی او افکند سپس از او روی گردانید و (برای بار دوم) فرمود: «ادعوا الیّ حبیبی؛ محبوب مرا بخوانید. آنگاه حفصه عمر را احضار کرد پیغمبر‌‌ همان گونه که از ابی بکر روی گردانید از عمر نیز روی گرداند. عایشه گوید: من گفتم وای بر شما پیغمبر علی بن ابی طالب (ع) را می‌خواند، سوگند به پروردگار جز علی را نمی‌خواهد. پس رفتند سراغ علی (ع)، وقتی که پیغمبر علی را دید، او را محکم به سینه چسبانید آنگاه در گوش آن حضرت هزار حدیث بیان فرمود که هر حدیثی راهگشای هزار حدیث بود».

از ابن عباس نقل شده است که پیامبر اکرم (ص) فرمود: «علیّ منّی مثل رأسی من بدنی؛ علی نسبت به من مانند سر است نسبت به بدن».

صد البته که محبّت‌های پیامبر اکرم (ص) به علی صرف محبّت عاطفی نیست بلکه بر اساس لیاقت‌ها و کمالاتی است که مولا علی (ع) دارا می‌باشد که به نمونه‌هایی از کمالات و فضایل آن حضرت، از زبان خود پیامبر اکرم (ص) اشاره می‌شود.

علم علی(ع)

علم و دانش علی اکتسابی نیست تا استاد بر‌تر از خود و شاگردان و هم دوره‌هایی همسان خود داشته باشد، بلکه علم او «لدنی» است و و ریشه در علم الهی و آسمانی دارد، به این جهت علم او بر همه انسان‌های معمولی و غیر مرتبط با وحی آسمانی برتری و امتیاز دارد، و به همین جهت است که حتی در منابع اهل سنّت نیز از او «اعلم النّاس» یاد شده است که به نمونه‌هایی اشاره می‌شود؛
۱ ـ پیامبر اکرم (ص) فرمود: «اعلم امّتی من بعدی علیّ بن ابی طالب علیه السّلام؛ دانا‌ترین امّت من بعد از من علی بن ابی طالب (ع) است».

۲ ـ عبداللّه بن مسعود می‌گوید، پیامبر اکرم (ص) فرمود: «قُسّمت الحکمة علی عشرة اجزاءٍ فاعطی علیّ تسعة و النّاس جزءً واحداً؛ حکمت (و دانش) به ده جزء تقسیم شده و به علی نه قسمت آن و به (مابقی مردم) یکدهم داده شده است».

تمامی علوم بشری و پیشرفت‌های آن جزو‌‌ همان یکدهم است، و علم علی (ع) نه برابر دانش تمامی بشریت است و راز آن هم این است که ریشه در مهبط وحی الهی یعنی پیغمبر اکرم (ص) دارد که خود فرمود: «انا مدینة العلم و علیٌ باب‌ها، فمن ارادالعلم فیأت الباب؛ من شهر علم (الهی و وحیانی) هستم و علی دَرِ آن است پس هر کس اراده دانش دارد باید از درب (شهر) وارد شود».

۳ ـ عایشه درباره علی (ع) می‌گوید: «هو اعلم النّاس بالسّنة؛ او دانا‌ترین مردم نسبت به سنّت (پیامبر اکرم (ص)) می‌باشد».

ای کاش خود عایشه به این حدیث عمل و به توصیه‌های امیرمؤمنان (ع) توجّه می‌کرد و جنگ جمل را به وجود نمی‌آورد».

۴ ـ پیامبر اکرم (ص) بعد از تزویج فاطمه به علی (ع) به دختر خود فرمود: «زوّجتک خیر اهلی، اعلمهم علماً و افضلهم حلماً و اوّلهم سلماً؛ تو را به تزویج بهترین بستگانم و اهلم درآوردم، که از نظر دانش دانا‌ترین، و از نظر حلم و بردباری بر‌ترین، و از نظر اسلام اوّلین است».

عبادت علی (ع)

عبادت و بندگی مولا امیر مؤمنان علی (ع) شهره جهان است، و مرکز ثقل مقامات و منزلت‌های علی (ع) در کنار علم خدادادی‌‌ همان عبادت‌ها و نماز‌ها و ناله‌ها و نیازهای شبانه اوست، این مسأله تا آنجا اهمیت دارد که خداوند به ملایکه مباهات و فخرفروشی بوسیله عبادت‌های امیرمؤمنان می‌کند.

پیامبر اکرم (ص) می‌فرماید: صبحگاهی جبرئیل با شادی و حالت بشارت بر من وارد شد. گفتم: حبیب من چه شده تو را خوشحال و بشارت رسان می‌بینم؟ پس گفت:‌ ای محمد! (ص) چگونه خوشحال نباشم و حال آنکه چشمم به خاطر اکرامی که خداوند نسبت به برادرت و جانشینت و امام امتت علی بن ابی طالب روا داشته، روشن شده است، پس پیامبر اکرم (ص) فرمود: چگونه خداوند برادرم و امام امتم را گرامی داشته است؟

«قال: باهی بعبادته البارحة ملائکته و حملة عرشه و قال: ملائکتی انظروا الی حجّتی فی ارضی علی عبادی بعد نبیّی، فقد عفر خدّه فی التّراب تواضعاً لعظمتی، اشهدکم انّه امام خلقی و مولی بریّتی؛ گفت: خداوند با عبادت دیشب علی بر ملائکه و حاملان عرش مباهات نموده است. و فرموده است: ملائکه من نگاه کنید به حجّتم بر برندگانم در زمین بعد از پیغمبرم، براستی صورت و گونه اش بر خاک نهاده است بخاطر تواضع در مقابل عظمت من، شما را شاهد می گیرم که او (علی) پیشوای مخلوقم، و سرپرست مردمان من می باشد».

در منابع شیعه آن قدر از عبادت امیرمؤمنان (ع) سخن به میان آمده که نیاز به یک کتاب دارد، خالی از لطف نیست که به ترجمه یک روایت اشاره کنیم: ضراربن ضمره در حضور معاویه درباره علی (ع) چنین گفت: «پس خدا را شاهد می‌گیرم که او را در بعض جایگاهش دیدم. در وقتی که شب پرده‌های تاریکی‌اش را انداخته بود و ستارگان ظاهر شده بودند، در حالی که در محرابش ایستاده بود و محاسن خود را بر دست گرفته و مانند انسان مار گزیده به خود می‌پیچید و چون انسان غمدیده گریه می‌کرد... (گویا هنوز آواز او را در گوش جان دارم که می‌فرمود:) آه آه از کمی توشه، طولانی بودن سفر، وحشت راه و بزرگ بودن جایگاه ورود».

پس آنگاه اشک معاویه جاری شد و با آستینش آن را پاک کرد و دیگران هم اشک ریختند سپس معاویه گفت، آری ابوالحسن چنین بود...».

نیمه شب زمزمه‌ای هست بلند
که مرا می‌گسلد بند از بند
هست جانسوز‌تر از ناله نی
کرده صد ناله به یک زمزمه طی
چه روان بخش صدایی دارد
سوز عشق است و نوایی دارد
بس که با شور و نوا دمساز است
به سماوات طنین انداز است
آسمان‌ها همه با آن عظمت
رفته زین حال فرو در حیرت
دشت و صحرا همه در بهت و سکوت
که بلند است نوای ملکوت
این نوای ابدیت ازلیست
شاید آهنگ مناجات علی است
نیمه شب خلوت و رازی دارد
با خدا راز و نیازی دارد

امامت علی (ع)

آن علم بی‌پایان و آن عبادت بی‌مثال زمینه لیاقت امامت و پیشوایی او را فراهم نموده است. روایاتی که بر امامت بلافصل آن مولا در منابع اهل سنّت وجود دارد بیش از آن است که منعکس شود و از طرفی حدیث معروف ثقلین، حدیث منزلت، حدیث یوم الدّار، حدیث غدیر و امثال آنکه معروفند و متواترند بار‌ها مطرح شده و در منابع فراوانی آمده است.

آنچه در اینجا بدان اشاره می‌کنیم، برخی روایاتی است که دلالت صریح تری دارند و کمتر در گفته‌ها به آن‌ها اشاره شده است؛

۱ ـ پیامبر اکرم (ص) به علی (ع) فرمود: انگشتر به دست راست کن تا از مقرّبین باشی، عرض کرد یا رسول اللّه؟ چه انگشتری بر دست کنم. فرمود: عقیق سرخ پس براستی آن کوه و سنگی است که به وحدانیّت خدا اقرار کرده است: «ولی بالنّبوّة ولک بالوصیّة ولولدک بالامامة...؛ و به نبوت من و جانشینی (بلافصل) تو و امامت (یازده نفر) فرزندانت اقرار نموده است».

۲ ـ از ابن بریده... نقل شده است که پیامبر اکرم (ص) فرمود: «لکلّ نبیٍّ وصیّ و وارث و انّ علیّاً وصییی و وارثی؛ برای هر پیغمبری جانشین و وارثی است، و براستی علی جانشین و وارث من است».

۳ ـ در روایت مربوط به عبادت آن حضرت این جمله را داشتیم که خداوند به ملایکه‌اش فرمود: «اشهدکم انّه امام خلقی و مولی بریّتی؛ شما را شاهد می‌گیرم که او (علی) امام مخلوقم و سرپرست آفریده‌های من است».

۴ ـ عمروبن میمون از ابن عباس نقل نموده که رسول خدا (ص) به علی (ع) فرمود: «انت ولیّ کلّ مؤمنٍ بعدی؛ یا علی! تو بعد از من رهبر و سرپرست تمام مؤمنین هستی».

در این حدیث با توجّه به کلمه «بعدی» معنای ولیّ صراحت در رهبری و امامت دارد، و معنی ندارد که پیامبر بفرماید تو محبوب مؤمنان بعد از من هستی.

راستی باید گفت پیامبر اکرم (ص) در معرّفی علی (ع) و بیان منزلت‌ها و مقامات امیرمؤمنان (ع) هرگز کوتاهی نکرد و با شیوه‌های مختلف محوریت و رهبریت او را به جامعه معرّفی نمود،‌گاه دست او را بالا برد و فرمود: «این علی مولا و رهبر مردم است» و‌گاه می‌فرمود: «علی مع القرآن و القرآن مع علی لن یفترقا...؛ علی با قرآن است و قرآن با علی (ع) است و هرگز آن دو از هم جدا نمی‌شوند».

‌گاه او را محور حق معرّفی نمود، در حدیث متوا‌تر این جمله آمده است که پیغمبر اکرم (ص) فرمود: «علیّ مع الحقّ و الحقّ مع علیّ و لن یفترقا حتی یردا علیّ الحوض یوم القیامة؛ علی با حق است و حق با علی است و هرگز آن دو از هم جدا نمی‌شوند تا در روز قیامت در کنار حوض کوثر بر من وارد شوند».

در روایت دیگر فرمود: «سیکون من بعدی فتنة، فاذا کان ذلک، فالزموا علی بن ابی طالب، فانّه الفاروق بین الحقّ و الباطل؛ بزودی بعد از من فتنه (‌ها) پیدا می‌شود، پس همراه علی بن ابی طالب باشید، زیرا او (معیار) جدا کننده بین حق و باطل است».

و فرمود: «کسی که از علی جدا شود از من جدا شده و کسی که از من جدا شود از خدا فاصله گرفته است».

قرآن در شأن علی(ع)

آیات فراوانی را علمای اهل سنّت و مفسرین آن‌ها در شأن امام علی (ع) تفسیر کرده و در تأیید آن روایاتی از پیغمبر اکرم (ص) آورده‌اند به طوری که برخی از آن‌ها مانند ابن حجر، خطیب بغدادی، سیوطی، گنجی شافعی، ابن عساکر، شیخ سلیمان قندوزی و... از ابن عباس نقل کرده‌اند که گفت: «نزلت فی علیّ ثلاث مأئة آیه؛ سیصد آیه در شأن علی (ع) نازل شده است».

و همین ابن عباس از پیامبر اکرم (ص) نقل نموده که آن حضرت فرمود: «ما انزل آیة فی‌ها «یا ایّ‌ها الذین آمنوا» و علیّ رأس‌ها و امیر‌ها؛ و آیه‌ای که در آن «یا ایّها الذین آمنوا» آمده، نازل نکرده است خداوند مگر آنکه علی در رأس آن قرار دارد». یعنی تمامی این آیات در ابتدا و قبل از همه در شأن علی و مربوط به آن حضرت است.

اطاعت از علی (ع)

وقتی علی (ع) امام و پیشوای مردم است و محبوب پیغمبر و دارای علم لدنّی و الهی و در اوج طاعت و بندگی قرار دارد و معیار حق و باطل و ثقل جدا نشدنی از قرآن بحساب می‌آید بر مردم است که از او و هر کس را که او تعیین نموده است اطاعت کنند و این اطاعت لازم و ضروری است پیامبر عظیم الشأن درباره اطاعت و پیروی از امیرمؤمنان تعبیرات فوق العاده ارزشمندی دارد که به نمونه‌هایی اشاره می‌شود؛

۱ ـ سلمان با سندش به فاطمه زهرا (س) نقل می‌کند که پیامبر اکرم (ص) فرمود: «علیکم بعلیّ بن ابی طالب علیه السّلام فانّه مولاکم فاحبّوه و کبیرکم فاتّبعوه و عالمکم فاکرموه و قائدکم الی الجنّة (فعزّزوه) و اذا دعاکم فاجیبوه و اذا امرکم فاطیعوه، احبّوه بحبّی و اکرموه بکرامتی، ماقلت لکم فی علیٍّ الّا ما امرنی به ربّی جلّت عظمته؛ بر شما باد به (همراهی) علی بن ابی طالب علیه السلام، براستی او مولا و سرپرست شماست پس او را دوست بدارید و بزرگ شماست پس از او پیروی کنید و دانشمند شماست پس از او اکرام کنید و پیشوای شما به سوی بهشت است پس او را عزیز دارید، هرگاه شما را (به کاری) دعوت کند اجابت کنید و اگر دستور داد اطاعت کنید، بخاطر دوستی من او را دوست بدارید و به خاطر بزرگی من او را بزرگ شمارید. (بدانید) من چیزی درباره علی به شما نگفتم جز آنچه خدای بزرگ عظمت به آن امر کرده است».

حدیث آن قدر گویا و روشن است که نیازی به هیچ توضیحی ندارد و بالصراحة می‌گوید آنچه درباره علی (ع) سفارش شده، تماماً اوامری است که از سوی خداوند متعال صادر شده است راستی اگر جامعه اسلامی فقط به همین حدیث عمل می‌کردند، این همه دچار انحراف و اختلاف و انشعاب نمی‌شدند.

۲ ـ پیامبراکرم (ص) به عمّار فرمود: «یا عمّار! ان رأیت علیّاً قدسلک وادیّاً و سلک النّاس وادیاً غیره فاسلک مع علیّ ودع النّاس انّه لن بدلک علی ردی و لن یخرجک من الهدی؛‌ای عمّار! اگر دیدی علی به راهی می‌رود و مردم به راهی غیر از او، تو با علی حرکت کن و مردم (دیگر) را‌‌ رها کن، زیرا علی (فقط بر حق هدایت می‌کند و) بر بدی و پستی راهنمایی نمی‌کند و از هدایت خارج نمی‌سازد».

و با تأسف باید گفت، اکثریت مردم به هر راهی رفتند و سرشان به سنگ خورد، جز راه علی را و فقط گروه اندکی در طول تاریخ با علی و راه علی و اهداف و آرمان‌های علی ماندند.

محبّت به علی (ع)

یقیناً اطاعت و پیروی بدون محبت و عشق یا ممکن نیست و یا بسیار سخت و طاقت فرساست.

آنچه اطاعت و پیروی صددرصد از یک امام و پیشوا را شیرین و سهل و راحت می‌سازد محبّت به آن رهبر است. علی (ع) از رهبرانی است که در طول تاریخ محبوب بوده است، درباره محبّت به آن حضرت آن قدر روایات فراوانی وجود دارد که یک کتاب قطور خواهد شد، آنچه به عنوان حسن ختام بیان می‌شود برخی روایات است از منابع اهل سنّت:

۱ ـ پیامبراکرم (ص) فرمود: «عنوان صحیفة المؤمن حبّ علیّ بن ابیطالب (ع)؛ سرلوحه و تی‌تر نامه کردار مؤمنین دوستی علی بن ابی طالب است. هر کس دوست می‌دارد زندگیش همانند من (خداپسندانه) باشد و مردنش همانند من و جایگاهش در بهشتی باشد که پروردگارم درختان آن را کاشته باید «دوستدار علی» باشد و دوستان علی را نیز دوست بدارند و به پیشوایان پس از من (از فرزندان علی) اقتدا نمایند زیرا آنان عترت و ذریه و فرزندان من هستند و از گِل من به وجود آمده‌اند و از طرف خدا رزق و علم داده شده‌اند، وای بر تکذیب کنندگان فضل آن‌ها از امّت من، آنانی که صِله من با آن‌ها را قطع می‌کنند و خداوند شفاعتم را به آن‌ها نرساند».

۲ ـ جابر از پیامبر اکرم (ص) نقل کرده است که پیامبر فرمود: «جبرئیل از طرف خدای عزیز و جلیل ورقه سبزی از یاس را آورد که بر روی آن (با رنگ) سفید نوشته بود: «انی افترضت محبّة علیّ بن ابی طالب علی خلقی عامةً، فبلّغهم ذلک عنّی؛ براستی من محبت علی را بر همه مردم واجب کردم و این را از طرف من (به همه) برسان».

۳ ـ ابوبرزه می‌گوید: پیامبر اکرم در حالی که ما نشسته بودیم فرمود: روز قیامت از چهار چیز پرسش می‌شود قبل از آنکه کسی قدم از قدم بردارد؛

۱ ـ از عُمر که کجا فانی نموده
۲ ـ از بدنش که کجا کهنه کرده
۳ ـ و از مالش که از کجا آمده و کجا مصرف شده است
۴ ـ و عن حبّنا اهل البیت؛ و از دوستی ما اهل بیت پرسش می‌شود.

قال له عُمَرُ: فما آیة حبّکم من بعدکم؟ قال: فوضع یده علی رأس علیّ  ـ و هو الی جانبه  ـ و قال ان حبّی من بعدی حبّ هذا؛ پس عمر به حضرت عرض کرد: نشانه محبّت به شما بعد از شما چیست؟ راوی می‌گوید: پیامبر دست خود را بر سر علی  ـ در حالی که در کنارش نشسته بود  ـ قرار داد و فرمود: براستی محبّت به من بعد از (مرگ) من محبّت به این (علی) است».

۴ ـ مناقب با اسنادش از پیامبر اکرم (ص) نقل نموده که آن حضرت فرمود: «یا علی! هرگاه بنده‌ای خدای عزیز و جلیل را بندگی کند همانند آن مقداری که نوح در میان قومش ماند (بیش از هزار سال) و برایش به اندازه کوه احد طلا باشد و آن را در راه خدا ببخشد، پس آن را در راه خدا انفاق کند و عمرش به قدری طولانی شود تا هزار مرتبه با پای پیاده به حج مشرّف شود سپس در میان (کوه) صفا و مروه مظلومانه شهید گردد، ولی محبّت و ولایت تو را نداشته باشد،‌ای علی! بوی بهشت را استشمام نخواهد کرد و داخل بهشت نخواهد شد».

و راستی با این نمونه‌ها و صد‌ها امثال آن درباره محبّت علی (ع) باز کسی می‌تواند دشمن علی باشد جز کسانی که پیامبر اکرم (ص) آن‌ها را این گونه معرّفی نمود: «فانّه لایبغضک من العرب الّادعی ولامن الانصار الّا یهودی و لا من سایر النّاس الّا شقی؛ (ای علی) براستی تو را دشمن نمی‌دارد از عرب مگر کسی که زنازاده باشد و نه از انصار مگر کسی که یهودی باشد، و نه از سایر مردم مگر کسی که شقی باشد».

دانلود