دشمنان خانه سینما هم زیر چتر خانه سینما می‌آیند؟

فراموش نکنیم، قدرت خانه سینما هنگامی مشخص شد که بیانیه‌ای با دو هزار امضا‌ منتشر شد که در متن کوتاهش آمد‌ه بود: «خانه سینمای ایران (جامعه اصناف سینمایی کشور) دستاورد بزرگ سینمای برآمده از انقلاب اسلامی است. ما سینماگران ایران با صدور دستور انحلال خانه سینما مخالفیم و دلسوزانه خواهان ماندگاری این خانه هستیم».

کد خبر: ۴۳۱۱۸۳

تاریخ: ۱۰ شهريور ۱۳۹۳ - ۲۳:۰۴

خانه سینما به مرور به جایگاه مستحکم گذشته‌اش بازمی‌گردد و روند طبیعی بر این نهاد غیردولتی قدرتمند حاکم می‌شود و در همین راستا، انتظارات برای گسترش چتر حمایتی‌ این مجموعه بر سر همه سینماگران رو به افزایش گذاشته و در جریان جشن خانه سینما نیز این خواسته مورد توجه قرار گرفت؛ اما آیا اراده جدی در این بخش وجود دارد؟

به گزارش «تابناک»، «نهادهای صنفی باید حکم پدر خانواده باشند و حتی اگر گروهی از فرزندانشان طغیان کردند، پس از مدیریت خانه، در عوض حذف آنها از ساحت خانواده، تلاش کنند آن‌ها را نیز به اعضایی آرام و علاقه‌مند به کانون خانواده تبدیل کنند و خانه سینما نیز باید چنین باشد»؛ این تعبیر یکی از مسئولان ارشد درباره خانه سینماست و مطالبه‌ای است که به شکل جدی وجود‌ دارد.

خانه سینما به عنوان نهادی که هنوز ‌ساختار صنفی مصوب نظیر نظام مهندسی یا نظام پزشکی ندارد و‌ در عین حال، تنها مجموعه غیردولتی با دغدغه صنفی در حوزه سینماست، از قدرتی چشمگیر برخوردار است و همان گونه که در جریان اعتراض به بسته شدن خانه سینما دیدیم، جریان مستقل سینما که انتقاد جدی نسبت به خانه سینما دارند نیز جلو خانه سینما حضور یافتند و همصدا با اعضای خانه سینما شدند.

در واقع حتی چهره‌های مستقل سینمای ایران نیز بر تقویت این نهاد تأکید دارند؛ اما در عین حال بر این اولویت صحه می‌گذارند که باید زیر چتر خانه سینما برای همه سینماگر جای کافی باشد و اگر این چتر توان پذیرش بیش از این را ندارد، باید بر وسعت آن افزود. این اتفاق با بازگشایی خانه سینما با نقدهایی به تحدید مسیر ورود به صنوف سینمایی و انحصاری کردن فعالیت سینمایی برای اعضای صنوف خانه سینما، روبه‌رو شد، ولی در عین حال، شاهد شفاف‌تر شدن فضا نبودیم.

در جریان جشن خانه سینما که اندک زمانی تا برگزاری محدودش ‌نمانده نیز همین نقد‌ها مطرح شد، ولی واکنشی در پی نداشت. این روز‌ها مدیران خانه سینما و مشخصاً محمدمهدی عسگرپور، سکوت ‌کرده‌اند و گریزان از گفت‌و‌گوهای چالشی هستند و ترجیح می‌دهند تنها شنونده این نقد‌ها باشند و طبیعتاً این وضعیت چندان خوب نیست.

با ‌وجود این، انتظار می‌رود به مرور با تحکیم جایگاه خانه سینما، نه تنها شاهد گسترش اعضای این نهاد باشیم، بلکه حتی آن دسته از اهالی سینما که اعضای خانه سینما به دلیل نقش پررنگشان در تعطیلی این نهاد «دشمن» خطاب می‌شوند، نیز بتوانند عضو صنوف باشند و از حقوق برابری با دیگر اعضا برخوردار باشند.

فراموش نکنیم، قدرت خانه سینما هنگامی مشخص شد که بیانیه‌ای با دو هزار امضا‌ منتشر شد که متن کوتاهش آمده بود: «خانه سینمای ایران (جامعه اصناف سینمایی کشور) دستاورد بزرگ سینمای برآمده از انقلاب اسلامی است. ما سینماگران ایران با صدور دستور انحلال خانه سینما مخالفیم و دلسوزانه خواهان ماندگاری این خانه هستیم‌» و مسئولان وقت با فشار به بسیاری از رسانه‌ها، خواستار حذف این نامه شدند.

این مواجهه در قبال خانه ۲۰۰۰ هزار سینماگر از آن جهت است که این وسعت خانه سینما، نشان از قدرت و اعتبار «خانه سینما» داشت و طبیعتاً هر چه بر این وسعت افزوده شود، جایگاه صنفی، اقتدار و اعتبار و میزان مشروعیت این نهاد افزایش خواهد یافت و پیگیری اهداف این نهاد آسان‌تر می‌شود؛ بنابراین، هم به مدیریت خانه سینما و هم به صنوف سینمایی باید توصیه کرد با توسعه کمی مقابله نکنند و مطمئن باشند، این توسعه کمی، ارتباط مستقیمی با امنیت شغلی نخواهد داشت.