سرانجام مسأله کردها، گریبان ترکیه را خواهد گرفت؟

با ادامه درگیری‌ها در سوریه میان نیروهای دولتی و مخالفان مسلح و تحولاتی که روزانه در این کشور رخ می‌دهد، ترکیه به مرور به در پیش گرفتن موضعی دوگانه در قبال این تحولات سوق داده شده است. در این میان، مهمترین بعد این دوگانگی را رویکرد ترکیه نسبت به جمعیت‌های کرد در درون کشور خود و نیز سوریه تشکیل می‌دهد.

کد خبر: ۲۶۳۱۹۰

تاریخ: ۱۸ مرداد ۱۳۹۱ - ۱۶:۵۹

به گزارش «تابناک»، اندکی پس از اوج‌گیری مخالفت‌ها در سوریه و تشدید فعالیت‌های گروه‌های مخالف در این کشور، کردهای سوریه نیز خود را به عنوان یکی از نیروهای مخالف اسد مطرح کردند؛ موضعی که البته با گذر زمان و وقوع یکسری تحولات، شاهد افت و خیزهایی نیز بود.

بنا بر این گزارش، در پی شکست گروه‌های کرد سوری در رسیدن به توافق با دیگر گروه‌های مخالف و بی‌سرانجام ماندن اجلاس مخالفان در قاهره، این گروه‌ها راه خود را از بقیه مخالفین جدا کردند؛ اما مسلماً این امر به معنای دست برداشتن آنها از خواسته‌هایشان و همراه شدن با دولت سوریه نبود.

در این میان، گزارش‌های چند هفته اخیر، بیانگر آن بود که بشار اسد تصمیم گرفته با هدف تمرکز اهدافش بر مخالفین در مناطق مرکزی سوریه و همزمان، انجام دادن اقدامی علیه دولت ترکیه ـ که از زمان آغاز ناآرامی‌ها به طور بی‌امان از مخالفین حمایت کرده ـ ضمن بیرون کشیدن نیروهای ارتش از مناطق کردنشین، دست آنها را تا اندازه‌ای در رسیدن به خواسته‌های خود برای خودمختاری باز بگذارد.

دقیقاً در همین نقطه بود که معضل برای ترکیه آغاز شد. فعالیت یک جمعیت قابل توجه کرد در نزدیکی مرزهای این کشور ـ که خود با مسأله کرد‌ها روبه‌روست ـ تهدیدی بود که شاید دولتمردان ترک آن را پیش‌بینی نکرده بودند.

اما مشکل برای دولت ترکیه به همین جا ختم نمی‌شود و دارای ابعاد دیگری نیز هست.

‌همان گونه که اشاره شد، ترکیه از آغاز ناآرامی‌ها، خود را به عنوان حامی سفت و سخت مخالفان اسد معرفی کرده و حتی پایگاه‌هایی را نیز در خاک خود در اختیار آنها گذارده است؛ اما اکنون با برجسته شدن موضوع کردهای سوریه، ترکیه در این زمینه به تناقض رسیده است.

بنابراین، اگر ترکیه آن گونه که ادعا می‌کند، حامی «مردم مخالف سوریه در مقابل دولت» است، باید قاعدتاً از این بخش از مردم (کرد‌ها) نیز حمایت کند؛ اما از آنجا که این امر در تضاد مستقیم با منافعش است، از این کار دوری می‌ورزد.

افزون بر این، حتی در صورتی که فرضاً ترکیه چنین حمایتی را نیز انجام دهد، پرسش این است که این حمایت تا کجا پیش خواهد رفت؟ آیا ترکیه حاضر خواهد بود از خواست کردهای سوریه برای تشکیل منطقه خودمختار حمایت کند؟ اظهارنظرهای صریح مقامات ترک نشان داده که آنها به هیچ وجه چنین چیزی را نخواهند پذیرفت.

به این ترتیب، ترکیه که تلاش داشت با دخالت در موضوع سوریه و نمایاندن خود در قامت یک میانجیگر فعال منطقه‌ای، قدرت و اعتباری برای خود دست و پا کند، اکنون از همین نقطه با معضلی روبه‌رو شده که می‌تواند اساس منافع این کشور را با جدی‌ترین تهدیدات روبه‌رو سازد.