مُهر طومار سیدالشهدای انقلاب ایران/

از کسانی که به این‌شهید خندیدند قطع امید کنید!/چاره حرمله جز کشته‌شدنش نیست

می‌توان به کسانی که با دیدن عکس سیده زهرا محمد گلپایگانی از درون متحول شدند و به‌قول معروف تکان خوردند، امیدوار بود. هنوز درجاتی از انسانیت را دارند و امیدی به بازگشت‌شان به جبهه حق هست. اما موجوداتی که پست‌های اینترنشنالی‌ها و حرمله‌های امروز را لایک کرده و به تمسخر این‌طفل شهید پرداختند، درمانی جز همان انتقامی که وعده خداست و از مجرمین ستانده می‌شود، ندارند!

کد خبر: ۱۳۸۳۰۴۷

تاریخ: ۱۴ تير ۱۴۰۵ - ۱۲:۰۰

به گزارش خبرنگار تابناک، صبح امروز یکشنبه ۱۴ تیر وقتی آیت‌الله العظمی جعفر سبحانی نماز بر پیکر رهبر شهید انقلاب را به پایان رساند، برای شهدای دیگر از خانواده ایشان هم نماز خواند اما یک‌نماز جداگانه هم به نیت طفل نابالغی خواند که تابوتش مقابلش قرار داده شده بود.

طفل مورد اشاره نوه ۱۴ ماهه رهبر شهید، سیده زهرا محمدی گلپایگانی بود که پدرش نیز در مراسم نماز حاضر بود و بر پیکر دختر شهیدش نماز خواند. اما شهادت دختربچه خردسالی که ۱۴ ماه از عمرش گذشته و در کنار مادر و دیگر اعضای خانواده خود و پدربزرگش به شهادت رسیده، یادآور چه حادثه تاریخی و چه مفهومی است؟

تبلیغات مسموم، دروغ‌پراکنی‌ها و ترور شخصیت امام حسین (ع)، باعث شد مردم شام تصور کنند به جنگ مردمی می‌روند که واقعا از دین خارج شده است. حساب مردم شام از مردم کوفه که امام حسین (ع) را می‌شناختند و به زور و از ترس عبیدالله بن مرجانه به کربلا آورده شدند جداست. اما در تاریخ، همیشه نقطه‌ای وجود دارد که حجت بر فریب‌خورده‌ترین مردم یعنی مردم شام هم تمام می‌شود و جایی برای عذر و بهانه باقی نمی‌ماند.

در ماجرای قیام عاشورا، از مکه تا کربلا، امام حسین (ع) خطبه‌های مختلفی دارد که تعدادی از آن‌ها در روز عاشورا ایراد شدند و فقط یک‌جمله از هر خطبه کافی بود تا سنگی‌ترین دل‌ها و کافرترین کافران را به راه بیاورد. اما اگر جمله خود امام حسین (ع) درباره پر بودن شکم‌های دشمن از حرام را به‌عنوان دلیل عدم تاثیر سخنان ایشان در دل‌های سنگی لشکر دشمن بپذیریم، و این‌عامل را در کنار جنگ نرم و تبلیغاتی دشمن برای ترور شخصیت امام حسین (ع) قرار دهیم، می‌توان گفت تا چند ساعت آخر روز عاشورا که امام حسین (ع) به شهادت رسید، جز چند نفر از لشکر اشقیا، ایمان نیاوردند و به اصطلاح تکان نخوردند.

کشتار انبیا و اوصیا و اولیای الهی در طول تاریخ به عهده طایفه شیطان یا همان طاغوت بوده که از مقطعی به بعد، با قوم یهود به‌عنوان تروریست‌ترین گروه تاریخ هم‌پیمان شد و حادثه عاشور نیز با صحنه‌گردانی همین‌قوم انجام شد.

با پذیرش این‌گزاره که تاریخ همیشه در حال تکرار است، امروز هم شبیه دیروز و عاشوراست. به عبارت دیگر عاشورای سال ۶۱ هجری قمری شبیه روز ۹ اسفند ۱۴۰۴ بود. در سوی دیگر قصه عاشورا، موجودی به‌نام یزید قرار دارد که عامل و مترسک طاغوت (همان‌یهود) است و کارنامه اعمال انسانی‌اش از هیچ جنایت، خون‌ریزی و جرم جنسی خالی نیست. در این‌سوی قصه هم مردی به‌نام حسین بن علی (ع) ایستاده که از خاندان پیامبر (ص) است و میراث‌دار جبهه اولیای خدا از ابتدای تاریخ تا آن‌مقطع.

در عاشورای اسفند ۱۴۰۴ هم در آن‌سو، موجودی پلشت به‌نام دونالد ترامپ ایستاده که مجری اوامر اربابان یهودی است و با رسانه‌های یهود ابتدا رهبر انقلاب را ترور شخصیت کرده که عده‌ای نادان تصور کنند رهبری در طبقه منفی ۴۴ زمین است یا در روسیه حضور دارد یا چه و چه! موجود پلشتی که کارنامه‌اش جز مفاسد اقتصادی و جنسی و تجاوز به کودکان نابالغ چیزی ندارد، دستور کشتن مردمی را می‌دهد که دنباله همان حسین بن علی (ع) سال ۶۱ هجری است و بعد هم به دستورش افتخار می‌کند و یاوه‌سرایی می‌کند.

همه این‌شباهت‌ها قابل تشخیص هستند اما یک‌نکته مهم در قیام عاشورا وجود دارد. در عصرگاه خون‌بار دهم محرم ۶۱ هجری، لحظه‌ای فرا رسید که امام حسین (ع) حجت را بر همه حاضران در دشت کربلا تمام کرد و بهانه‌ای در باطل‌بودن لشکر دشمن نگذاشت. این‌لحظه در عاشورای اسفند ۱۴۰۴ هم پیش آمد. امام حسین (ع) در لحظات پیش از رفتن به میدان و استقبال از مرگ، فرزند ۶ ماهه خود را برای خداحافظی طلب کرد [قول دیگری هم وجود دارد که امام (ع) فرزندش را به میدان آورده و برایش از دشمن طلب آب کرد] اما حرمله بن کاهل اسدی که شخصیت مابه‌ازای امروزی‌اش بنیامین نتانیاهو [بی بی بعضی‌ها] است، تیری سه‌شعبه به گلوی طفل زد و او را به شهادت رساند. سپاه دشمن هم که با دیدن طفل ۶ ماهه متحول و بی‌انگیزه شده بود، دوباره به حالت قبل [خوی حیوانی] بازگشت و خود را برای کشتن حسین بن علی (ع) آماده کرد.

بین آدم‌هایی که امروز می‌شناسیم، کسانی بودند که در جبهه مخالف قرار داشتند و علیه جمهوری اسلامی و رهبری موضع می‌گرفتند اما با دیدن کشتن دختری خردسال که ۱۴ ماه از زندگی‌اش می‌گذشت و شهادت دسته‌جمعی مادر و خانواده آن‌طفل به خود لرزیدند. این‌همان نقطه حجت آخر بود که باعث شد آن‌عده با لرزیدن و تحول درونی، موفق به شناخت جبهه حق و باطل و تمیزدادنشان از یکدیگر شوند. شهادت دسته‌جمعی رهبر انقلاب و خانواده‌اش هم یادآور شهادت خانوادگی امام حسین (ع) و مردان اهل‌بیتش در روز عاشورا بود.

اما عده‌ای که میراث‌دار همان ابن‌سعدها، یزید‌ها، عبیدالله‌ها و حرمله‌ها هستند، در فضای مجازی با انتشار عکس آن‌دختربچه خردسال، به تمسخر کشتن‌اش پرداختند و شکلک‌های خنده منتشر کردند.

شهیده خردسال سیده زهرا محمدی گلپایگانی، به حکم تکرار تاریخ و شباهت دیروز و امروز، همان علی‌اصغر (ع) سیدالشهدای انقلاب اسلامی ایران، شهید سید علی خامنه‌ای است؛ مُهر طومار قیام امام حسین (ع) و حقانیتش که با شهادت خود، نشان داد طرف مقابل باطل مطلق است و با کشتن کودکان و خردسالان هم دلش نمی‌لرزد. نتیجه این‌که حتی در حد گرد و غباری از انسانیت بهره ندارد و چاره‌اش هم جز کشتن و پاک‌کردن نجاستش از روی زمین نیست. تاریخ را بخوانید! درد و دوای حرمله دژخیم و وحشی‌صفت هم چیزی جز همان انتقامی که مختار از او گرفت نبود! چون هر لحظه زندگی بیشترش در دنیا، مساوی با کشتن انسانی دیگر بود. بنابراین باید هرچه زودتر کشته می‌شد که این‌رسالت به عهده مختار بن ابوعبید ثقفی گذاشته شد.

می‌توان به کسانی که با دیدن عکس سیده زهرا محمد گلپایگانی از درون متحول شدند و به‌قول معروف تکان خوردند، امیدوار بود. هنوز درجاتی از انسانیت را دارند و امیدی به بازگشت‌شان به جبهه حق هست. حتی بی‌خبرترین مردم آمریکا [شام امروز] هم که با تبلیغات و دروغ‌های کمپانی‌های خبری مسخ شده‌اند، با دیدن تصویر این‌شهید ۱۴ ماهه بر خود خواهند لرزید. اما موجوداتی که پست‌های اینترنشنالی‌ها و حرمله‌های امروز را لایک کرده و به تمسخر این‌طفل شهید پرداختند، درمانی جز همان‌انتقامی که وعده خداست و از مجرمین ستانده می‌شود، ندارند!

صبر خدا هم زیاد است و به کافران و منکران قیامت فرصت می‌دهد تا می‌توانند کوله‌بار خود را سنگین کنند. اما زمانی که لحظه انتقام می‌رسد، مجرمین احساس می‌کنند یک‌پلک بر هم زدن بر آن‌ها گذشته است!

صادق وفایی