برلیانس H۳۳۰؛ چینی‌ای که ثابت کرد همه خودرو‌های مونتاژی قرار نیست دردسرساز باشند

بازار خودرو ایران، سال‌هاست که از یک درد قدیمی رنج می‌برد؛ هر چند وقت یک بار خودرویی با هزار وعده وارد خط تولید می‌شود، چند صباحی روی زبان‌ها می‌افتد و بعد یا کیفیتش ناامیدکننده از آب درمی‌آید یا آن‌قدر تولیدش محدود می‌شود که خیلی زود به خاطره‌ها می‌پیوندد.

کد خبر: ۱۳۸۱۹۲۲

تاریخ: ۰۸ تير ۱۴۰۵ - ۰۳:۰۰

به گزارش تابناک؛ میان این همه نام و نشان، گاهی محصولی پیدا می‌شود که بی‌سر و صدا می‌آید، کمتر شعار می‌دهد و بیشتر عمل می‌کند. برلیانس H۳۳۰ دقیقاً یکی از همان خودروهاست؛ سدانی که شاید در روز‌های نخست ورودش کسی تصور نمی‌کرد سال‌ها بعد از توقف تولید، هنوز هم بسیاری از مالکانش از خرید آن رضایت داشته باشند و آن را یکی از موفق‌ترین خودرو‌های مونتاژی چینی بازار ایران بدانند. شاید H۳۳۰ کامل نبود، شاید هیجان رانندگی یک سدان ژاپنی را نداشت و شاید طراحی آن امروز دیگر مدرن به نظر نرسد، اما یک ویژگی مهم داشت؛ کمتر از آن چیزی که انتظارش می‌رفت، صاحبش را ناامید می‌کرد.  وقتی پارس‌خودرو همکاری خود را با برلیانس آغاز کرد، بازار ایران تازه در حال آشنایی با نسل جدید خودرو‌های چینی بود. آن روز‌ها هنوز ذهن بسیاری از مردم نسبت به محصولات چینی پر از تردید بود. خودرو‌هایی که چند سال قبل‌تر وارد کشور شده بودند، چندان خوش‌نام نبودند و کیفیت پایین برخی از آنها باعث شده بود هر محصولی که برچسب «ساخت چین» داشت، از همان ابتدا با قضاوت منفی روبه‌رو شود. اما برلیانس مسیر متفاوتی را انتخاب کرد.

H۳۳۰ در اصل نسخه سدان خانواده H۳۰۰ بود؛ خودرویی که نخستین بار در سال ۲۰۱۳ توسط برلیانس اتو معرفی شد و بر پایه نسل قبلی محصولات این شرکت توسعه یافت. پارس‌خودرو نیز از سال ۱۳۹۴ مونتاژ آن را آغاز کرد و بعد‌ها نسخه‌های مجهزتر با موتور ۱.۶۵ لیتری را نیز به بازار فرستاد. این خودرو تا سال ۲۰۲۰ در ایران تولید شد و توقف آن بیش از هر چیز به تحریم‌ها، محدودیت همکاری با شرکای خارجی و مشکلات تأمین قطعات بازمی‌گشت، نه ضعف ذاتی محصول.

از بیرون که به H۳۳۰ نگاه می‌کنید، با خودرویی روبه‌رو هستید که هرگز تلاش نکرده عجیب یا پرزرق‌وبرق باشد. خطوط بدنه ساده‌اند، تناسب ابعاد حفظ شده و برخلاف بسیاری از خودرو‌های چینی هم‌دوره‌اش، خبری از اغراق در طراحی چراغ‌ها، جلوپنجره یا حجم‌پردازی‌های شلوغ نیست. شاید امروز این طراحی کمی محافظه‌کارانه به نظر برسد، اما همین سادگی باعث شده خودرو بعد از گذشت چند سال هنوز هم قدیمی و از مدافتاده به چشم نیاید.

داخل کابین نیز همین داستان ادامه پیدا می‌کند. داشبورد طراحی ساده‌ای دارد، کلید‌ها در جای مناسبی قرار گرفته‌اند و دید راننده به اطراف قابل قبول است. شاید متریال کابین لوکس نباشد، اما مونتاژ مناسب قطعات باعث شده بسیاری از مالکان از نبود صدا‌های اضافه در کابین حتی پس از چند سال استفاده رضایت داشته باشند؛ موضوعی که در بازار خودرو ایران، خودش یک امتیاز مهم محسوب می‌شود.

اما نقطه قوت اصلی H۳۳۰ جایی بیرون از ظاهر آن قرار دارد؛ زیر کاپوت.

نسخه‌های ابتدایی با موتور ۱.۵ لیتری عرضه شدند، اما بعد‌ها پیشرانه ۱.۶۵ لیتری چهار سیلندر نیز به خانواده H۳۳۰ اضافه شد؛ موتوری با توان حدود ۱۱۴ اسب‌بخار و گشتاور ۱۵۴ نیوتن‌متر که در کنار گیربکس دستی پنج سرعته یا گیربکس اتوماتیک چهار سرعته عرضه می‌شد. روی کاغذ، این اعداد شاید هیجان‌انگیز نباشند، اما نکته مهم، هماهنگی موتور و گیربکس است؛ چیزی که بسیاری از خودرو‌های چینی آن دوران از آن بی‌بهره بودند.

برلیانس H۳۳۰ قرار نبود یک خودروی اسپرت باشد. اگر با این انتظار پشت فرمانش بنشینید، احتمالاً ناامید خواهید شد. اما اگر به چشم یک سدان خانوادگی اقتصادی به آن نگاه کنید، رفتار خودرو منطقی و قابل قبول است. شتاب‌گیری نرم، فرمان نسبتاً دقیق، سواری آرام و تعلیقی که دست‌کم در خیابان‌های شهری ضربات را بهتر از بسیاری از رقبا جذب می‌کند، باعث شده H۳۳۰ در استفاده روزمره شخصیت متعادلی داشته باشد.

در جاده نیز داستان تقریباً همین است. خودرو در سرعت‌های قانونی پایداری مناسبی دارد و فاصله محوری ۲۵۸۰ میلی‌متری باعث شده رفتار آن در مسیر‌های طولانی قابل پیش‌بینی باشد. البته نباید انتظار یک سدان اروپایی را داشت، اما برای خودرویی در این کلاس و این بازه قیمتی، عملکرد آن رضایت‌بخش است.

یکی از مهم‌ترین دلایلی که H۳۳۰ هنوز هم در بازار دست دوم مشتری دارد، استهلاک نسبتاً پایین آن است. برخلاف بسیاری از خودرو‌های مونتاژی که پس از چند سال مالک را درگیر خرابی‌های پی‌درپی می‌کنند، برلیانس اگر سرویس‌های دوره‌ای را به‌موقع دریافت کند، معمولاً دردسر غیرمنتظره‌ای ایجاد نمی‌کند. این موضوع را هم تجربه بسیاری از مالکان تأیید می‌کند و هم تعمیرکارانی که سال‌ها با این خودرو سروکار داشته‌اند.

البته H۳۳۰ بی‌عیب نیست. گیربکس چهار سرعته اتوماتیک در زمان عرضه نیز چندان مدرن محسوب نمی‌شد و امروز بیش از گذشته سن خود را نشان می‌دهد. در سربالایی‌های تند یا هنگام سبقت‌های ناگهانی، معکوس کشیدن آن با تأخیر انجام می‌شود و اگر به گیربکس‌های شش یا هشت سرعته امروزی عادت کرده باشید، این تفاوت را کاملاً احساس خواهید کرد. اما از سوی دیگر، همین ساختار ساده باعث شده هزینه نگهداری آن نسبت به برخی گیربکس‌های جدید کمتر باشد.

از نظر امکانات رفاهی نیز H۳۳۰ در زمان خودش وضعیت بدی نداشت. بسته به تیپ خودرو، تجهیزاتی مانند سانروف، تهویه مطبوع خودکار، استارت دکمه‌ای، ورود بدون کلید، سنسور پارک، آینه‌های برقی و فرمان روکش چرمی در اختیار خریدار قرار می‌گرفت؛ تجهیزاتی که برای یک سدان اقتصادی آن سال‌ها قابل قبول بودند.

اما شاید مهم‌ترین حسرت درباره این خودرو، پایان زودهنگام مسیر تولید آن باشد. اگر تحریم‌ها و محدودیت‌های همکاری خودروسازان خارجی با ایران شدت نمی‌گرفت، احتمال زیادی وجود داشت که پارس‌خودرو نسل‌های جدیدتر برلیانس یا نسخه‌های به‌روزشده H۳۳۰ را نیز به بازار عرضه کند. اما شرایط سیاسی و اقتصادی، این همکاری را متوقف کرد و یکی از معدود خودرو‌های چینی خوش‌نام بازار ایران نیز از خط تولید کنار رفت.

شاید امروز بازار ایران پر از نام‌های جدید چینی باشد؛ خودرو‌هایی با نمایشگر‌های بزرگ، نورپردازی داخلی، دستیار‌های رانندگی و ده‌ها آپشن رنگارنگ. اما تجربه نشان داده آپشن، همیشه مترادف کیفیت نیست. بسیاری از خریداران، بعد از چند سال استفاده، بیشتر از اندازه نمایشگر یا تعداد دوربین‌ها، به دوام موتور، کیفیت مونتاژ، استهلاک پایین و آرامش خاطر فکر می‌کنند. درست همان چیز‌هایی که H۳۳۰ تا حد زیادی در اختیارشان گذاشت.

برلیانس H۳۳۰ هیچ‌وقت ادعا نکرد بهترین سدان بازار است. نه سریع‌ترین بود، نه لوکس‌ترین و نه پیشرفته‌ترین. اما در کاری که برای آن ساخته شده بود، موفق عمل کرد؛ یک خودروی خانوادگی راحت، کم‌استهلاک، منطقی و قابل اعتماد. همین ویژگی باعث شد بسیاری از کسانی که روزی با تردید سراغش رفتند، امروز از آن به نیکی یاد کنند.

اگر قرار باشد روزی دوباره موجی از خودرو‌های مونتاژی وارد خطوط تولید کشور شود، شاید بهتر باشد خودروسازان به جای مسابقه بر سر تعداد آپشن‌ها و طراحی‌های اغراق‌آمیز، سراغ محصولاتی بروند که سال‌ها بعد نیز بتوانند رضایت مالک را حفظ کنند. برلیانس H۳۳۰ ثابت کرد که یک خودروی چینی هم می‌تواند دوام داشته باشد، راحت باشد و هزینه نگهداری معقولی داشته باشد. شاید کامل نبود، اما آن‌قدر خوب بود که هنوز هم خیلی‌ها آرزو می‌کنند اگر قرار است دوباره خودرویی مونتاژ شود، کیفیت و شخصیتش چیزی شبیه همین برلیانس H۳۳۰ باشد، نه محصولی که فقط در بروشور تبلیغاتی جذاب به نظر می‌رسد و چند سال بعد، نامش تنها در فهرست خودرو‌های فراموش‌شده باقی بماند.